สงครามไดอะล็อกกลางไซต์งาน

รอยต่อระหว่างคอนกรีตเสริมเหล็กที่เพิ่งเทเสร็จกับแบบหล่อไม้สนอัดเคลือบฟิล์มสีดำ คือพรมแดนที่คั่นกลางระหว่างทฤษฎีความงามกับความจริงอันโหดร้ายของแรงโน้มถ่วง "คุณคินน์ครับ รอยร้าวระดับ Hairline Crack แบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะเอาปากกาเมจิกมาขีดฆ่าแล้วบอกว่า 'เดี๋ยวฉาบปั้นทับก็เนียน' นะครับ" เสียงของรินรดาเฉียบคมราวกับใบมีดตัดกระจก เธอยืนกอดอกอยู่บนพื้นคอนกรีตดิบที่ยังมีกลิ่นชื้นของปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์คละคลุ้ง ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมสถาปนิกคู่ปรับ ที่กำลังเคี้ยวหมากฝรั่งรสมินต์ด้วยท่าทางกวนประสาท คินน์ละสายตาจากแปลนพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ในมือ เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยسเกรง หมวกนิรภัยสีเหลืองของเขาเอียงทำมุมสี่สิบห้าองศาบนศีรษะ ชวนให้หงุดหงิดสายตาในสายตาของคนเจ้าระเบียบอย่างเธอ "รินครับ คุณนี่มัน... เจ้าแม่โปรโตคอลตัวจริงเสียงจริงเลยนะ" คินน์ถอนหายใจยาว พ่นลมหายใจออกทางจมูกพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูอย่างไรก็กวนประสาท "มันเป็นแค่ผิวคอนกรีตที่เกิดจากการเซ็ตตัวเร็วเกินไปในอุณหภูมิห้องนี้ ไม่ได้มีผลต่อโครงสร้างหลัก Load-bearing Wall สักหน่อย คุณจะตื่นตูมให้มันได้อะไรขึ้นมา หรือว่าคุณแค่อยากหาเรื่องเถียงผมแก้เซ็งช่วงบ่าย?" "ดิฉันไม่ได้ว่างงานจนต้องมาหาเรื่องเถียงกับสถาปนิกที่ชอบทำงานตามอารมณ์ศิลปินหรอกนะคะ—เอ้ย, หรอกนะครับ!" รินรดาเผลอหลุดคำลงท้ายแบบผู้หญิงออกมาด้วยความโมโหจนต้องรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความฮึดฮัด ยิ่งทำให้คินน์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ "โอ๊ะ... เมื่อกี้คุณเกือบหลุดโหมด 'ท่านประธานบริษัท' แล้วนะริน" คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างอากาศไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีดาร์วูดผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการเดินตรวจไซต์งานโชยเข้าจมูกเธอ มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายและทรงพลังในเวลาเดียวกัน "สเปกฯ ที่คุณวางไว้มันโบราณไป ยุคนี้เขาเน้น Organic Flow ปล่อยให้วัสดุมันแสดงความดิบออกมาตามธรรมชาติถึงจะมีเสน่ห์... เหมือนคุณเวลาโกรธไง ดิบๆ เถื่อนๆ ดี" รินรดากัดฟันกรอด หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน เธอยกนิ้วชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะคะ... นะครับ! คินน์! มาตรฐานก็คือมาตรฐาน ถ้าเสาต้นนี้ทรุดตัวลงมาเพราะความติสท์แตกของคุณ ใครจะรับผิดชอบชีวิตคนงานนับร้อยชีวิตข้างล่างนั่น!" "ผมรับผิดชอบเอง" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงที่เคยติดตลกเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง ประกายในดวงตาคู่นั้นไหววูบคล้ายซ่อนความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา "และผมก็รับประกันด้วยว่า... ผมจะไม่ยอมให้โครงสร้างชิ้นไหน หรือใครหน้าไหนในไซต์นี้ มาเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของคุณเด็ดขาด" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว เสียงเครื่องจักรกลหนักและเสียงตอกเสาเข็มในระยะไกลคล้ายเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาถึงใบหู เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาพื้นที่ปลอดภัย แต่คินน์กลับขยับตามเข้ามาอย่างไร้ช่องว่าง ราวกับต้องการต้อนเธอให้จนมุมติดกับเสาคอนกรีตด้านหลัง "ถอยไปเลยนะ..." เธอพยายามกดเสียงให้ต่ำที่สุดเพื่อซ่อนอาการสั่นพร่าในน้ำเสียง "เรากำลังคุยเรื่องงานกันอยู่ ไม่ใช่เวลามาเล่นลิเกหน้าม่าน" "ใครว่าผมเล่น?" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาคลั่งรักที่ซ่อนเร้นมานานจนแทบจะเก็บไว้ไม่ไหว "ผมจริงจังทุกครั้ง... เวลาที่ได้เถียงกับคุณ" ก่อนที่รินรดาจะทันได้อ้าปากโต้ "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ/ครับ! ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะโปรเจกต์รักรีโนเวทนี้นะคะ!" เสียงใสแจ๋วของ 'มิน트' วิศวกรสาวฝ่ายประมาณราคาที่เพิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารเลี้ยวเข้ามามุมเสา ทำเอาทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต รินรดารีบจัดหมวกนิรภัยและเสื้อกาวน์ของตัวเองให้เรียบร้อย ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ คินน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดาย เขายืดตัวตรงแล้วหันไปปรายตามองลูกน้องสาวด้วยสายตาพิฆาตเชิงตัดพ้อ ก่อนจะหันกลับมาหากรินรดาที่ตอนนี้หันหลังให้เพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา "งั้นสรุปตามนี้นะครับท่านสถาปนิกคนสวย..." คินน์กระซิบเบาๆ ริมหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำก่อนจะผละเดินจากไป "เรื่องคอนกรีตเดี๋ยวผมให้คนฉาบเก็บงานให้เนียนกริบตามสั่ง... แต่เรื่องหัวใจคุณ... ผมขออนุญาตจองคิวตรวจรับงานเป็นคนแรกก็แล้วกัน" รินรดากัดริมฝีปากแน่น กำหมัดในกระเป๋าเสื้อแน่นเพื่อระงับความสั่นไหวของหัวใจ ขณะที่มองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีหายลับไปทางบันไดหนีไฟ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความมันส์ในตอนนี้ด้วยกันนะครับ