ติดอยู่ในโครงเหล็ก

"บอกแล้วไงครับว่าจุดรับน้ำหนักตรงคานเหล็กฉากนั้นมันไม่ได้มาตรฐาน ถ้าคุณรินรดาจะกรุณาลดอีโก้ลงแล้วฟังผมสักนิด เราคงไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่ใต้ซากโครงสร้างเหล็กดัดแปลงนี่หรอกครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทตามแบบฉบับของ คินน์ ดังขึ้นในระยะประชิด ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ปัดเป่าอยู่ข้างแก้มของ รินรดา สถาปนิกสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เธอขยับตัวด้วยความหงุดหงิด ทว่าพื้นที่แคบราวดั่งรังนกในไซต์งานรีโนเวทชั้นสามของอาคารพาณิชย์เก่าแก่แห่งนี้ กลับไม่เอื้ออำนวยให้เธอได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย โครงเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับค้ำยันชั่วคราวระหว่างรื้อถอน เกิดทรุดตัวลงมาเฉียบพลันจากแรงสั่นสะเทือนภายนอก ส่งผลให้ทั้งคู่ต้องพากันกระโจนหลบเข้ามาในซอกมุมแคบระหว่างเสาปูนเปลือยกับโครงเหล็กรูปพรรณที่บิดเบี้ยว ก่อนที่มันจะล้มพับลงมาขวางทางออกจนมืดสนิท "อย่ามา đổความผิดให้ฉันนะคินน์!" รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงที่เบียดชิดอยู่ตรงหน้า แม้ในความมืดสลัว เธอก็ยังเห็นประกายความระยับในดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน "คุณต่างหากที่เป็นคนสั่งให้คนงานย้ายจุดค้ำยันโดยไม่ปรึกษาแบบวิศวกรรมโครงสร้างก่อน นี่มันความสะดุดทางตรรกะของคุณชัดๆ!" "ตรรกะเหรอครับ?" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าและอยู่ใกล้จนหน้าอกกว้างที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจสัมผัสโดนหัวไหล่ของเธอ "ผมใช้สัญชาตญาณศิลปินต่างหาก และตอนนี้ สัญชาตญาณศิลปินของผมกำลังบอกว่า... เรากำลังยืนอยู่ในระยะที่ใกล้กันเกินกว่าที่คู่กัดเขาทำกันนะครับ คุณสถาปนิก" รินรดาเพิ่งตระหนักถึงสถานการณ์ปัจจุบันอย่างถ่องแท้ แผ่นหลังของเธอแนบชิดติดกับผนังปูนเย็นเยียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งของคินน์ยันโครงเหล็กด้านบนเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เศษปูนร่วงลงมาใส่ศีรษะเธอ ส่วนแขนอีกข้าง... วางทาบลงบนผนังเพื่อกักตัวเธอไว้ในพื้นที่วงแคบๆ สองตารางเมตร ไม่มีทางหนี ไม่มีทางถอย มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามของใครสักคน—หรืออาจจะดังทั้งคู่ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีด้านนอก กลิ่นอายความเป็นชายของคินน์ ทั้งกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ผสมผสานกับเหงื่อไคลจากการทำงานอย่างหนัก เริ่มซึมซับเข้าสู่โสตประสาทของรินรดาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติกลับมาสู่ความเป็นมืออาชีพ "เลิกเล่นไร้สาระได้แล้วคินน์ สำรวจดูซิว่ามือถือของคุณมีสัญญาณไหม เราต้องโทรแจ้งทีมข้างล่างให้มาเอาโครงเหล็กนี่ออกไป" เธอเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด "ใจเย็นๆ สิครับ รินรดา... มืดขนาดนี้ สัญญาณดาวเทียมยังยอมแพ้เลย" คินน์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกโด่งเกือบจะเฉียดเข้ากับแก้มเนียน ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นตื่นตัวอย่างรุนแรง รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านจากต้นคอขึ้นมาถึงใบหู "อีกอย่าง อยู่ตรงนี้มันก็ไม่ได้แย่นะครับ ได้กลิ่นน้ำหอมของคุณชัดเจนดี ออกแนว... ดอกไม้ป่าที่ดื้อรั้นหน่อยๆ" "คินน์!" รินรดาแหวใส่เบาๆ พร้อมกับดันอกอีกฝ่ายออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ทว่าแผงอกนั้นกลับแน่นราวดั่งกำแพงหิน แถมการขยับตัวเมื่อครู่ยังทำให้สะโพกของเธอไปเบียดเข้ากับโครงเหล็กด้านข้างจนต้องอุทานออกมาเบาๆ "โอ๊ย!" "ระวังครับ!" คินน์เปลี่ยนจากท่าทีหยอกเย้าเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที มือใหญ่คว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เธอเซไปกระแทกกับมุมเหล็กแหลม แรงดึงนั้นกะทันหันเกินไป ร่างของรินรดาจึงลอยละลิ่วเข้ามาแนบชิดสนิทแนบกับแผงอกของเขาอย่างไร้ช่องว่าง ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก ความเงียบงันกลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะสпар์คได้ทุกเมื่อ รินรดานิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนของคนที่เธอเกลียดขี้หน้ามาตลอดสามเดือนเต็ม ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกريบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของเธอในความมืดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของคู่กัดที่ชอบหาเรื่อง แต่เป็นสายตาที่ลึกล้ำและร้อนแรงเสียจนเธอนึกหวั่นไหว "คุณ... ปล่อยฉันได้แล้ว" รินรดาพึมพำ เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ ความมั่นใจทั้งหมดที่มีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นไหวที่เธอเกลียดนักหนาเวลามันเกิดขึ้นต่อหน้าเขา "ถ้าผมบอกว่าไม่อยากปล่อยล่ะครับ?" คินน์กระซิบตอบ เสียงของเขาแหบพร่าและจริงจังจนน่ากลัว "ตลอดเวลาที่เราเถียงกันเรื่องแบบแปลน ตลอดเวลาที่เราทะเลาะกันในที่ประชุม... คุณรู้ไหมว่าผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน ที่จะไม่ทำแบบนี้" ปลายนิ้วอุ่นจัดของคินน์แตะลงที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับบุคลิกปากจัดโดยสิ้นเชิง รินรดารู้สึกเหมือนถูกสะกดจิต สมองของเธอนึกหาเหตุผลทางวิศวกรรมมาอธิบายสถานการณ์นี้ไม่ ออกเลยสักข้อเดียว หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "คุณบ้าไปแล้วเหรอ... เราติดอยู่ในนี้นะ" เธอยังคงพยายามหาข้ออ้างเพื่อถอยร่นกำแพงป้องกันตัวเอง "ใช่ครับ ผมบ้าไปแล้ว... บ้าเพราะผู้หญิงเจ้าระเบียบอย่างคุณนี่แหละ" คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ละลายความเกรี้ยวกราดทุกอย่างในใจเธอจนหมดสิ้น "และผมคิดว่า... เราคงต้องรอให้ทีมข้างนอกมาช่วยจริงๆ นานโขเลยล่ะครับ" เขาก้มหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบจะชิดกับเรียวปากอิ่มของเธอ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู เธอกำลังจะหลับตาลงเพื่อรับสัมผัสที่เธอรู้ดีว่ามันจะเปลี่ยนสถานะความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล— *กริ๊ก! แกร็ก! โครม!* เสียงเหล็กขูดขีดกันเสียงดังสนั่นพร้อมกับแสงไฟฉายจ้าที่ส่องทะลุรอยแยกเข้ามาในความมืด ตามด้วยเสียงตะโกนโها่ร้องของหัวหน้าคนงานก่อสร้าง "คุณคินน์! คุณรินรดา! อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ! พวกผมเอาแม่แรงมาช่วยแล้ว!" คินน์ชะงักกึก เขาถอนหายใจยาวออกมาด้วยความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยอมคลายอ้อมแขนออกช้าๆ รินรดารีบถอยหลัง1ก้าวทันที ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยจากทั้งความตกใจและอารมณ์ค้างเติ่งที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย คินน์หันไปมองแสงไฟด้านนอก แล้วหันกลับมามองสถาปนิกสาวที่ยืนกอดอกพยายามตั้งสติ เขายกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาขยับปากพูดกระซิบข้างหูเธอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ "รอดตัวไปนะครับคุณสถาปนิก... แต่จำไว้เลยว่า ติดค้างรอบนี้ ผมไม่ยอมจบแค่นี้แน่" ยังไม่ทันที่รินรดาจะอ้าปากเถียง เสียงกัมปนาทของเหล็กโครงสร้างชิ้นใหญ่ที่ด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวพรวดเข้ามาในแสงไฟฉาย—บุคคลที่ทำให้รอยยิ้มของคินน์หุบฉับลงทันที และทำให้ลมหายใจของรินรดาต้องสะดุดหยุดกึกเป็นรอบที่สองของวัน "ริน! เธออยู่ในนี้จริงด้วยเหรอ! ฉันบอกแล้วว่าไซต์นี้มันอันตรายเกินไป..." เสียงของ 'ธน ์' คู่หมั้นหนุ่มผู้เพิ่งบินกลับจากต่างประเทศดังขึ้น พร้อมกับมือที่ยื่นเข้ามาฉุดกระชากแขนเธอให้ออกไปจากอ้อมกอดของคินน์อย่างถือวิสาสะ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินปนลุ้นระทึกในตอนนี้ด้วยกันนะครับ