วันเปิดตัวที่ไม่เป็นใจ

หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมาฉายภาพจำลองสามมิติของอาคารคอมเพล็กซ์ล่มสลายลงต่อหน้าต่อตา—ไม่ใช่ในเชิงสถาปัตยกรรม แต่เป็นระบบฐานข้อมูลหลักที่ใช้พรีเซนต์งานเฟสแรกซึ่งพังครืนลงมาอย่างไร้สาเหตุ ไฟล์เรนเดอร์ความละเอียดสูงนับร้อยกิกะไบต์กลายเป็นหน้าจอสีดำสนิท พร้อมข้อความโค้ดสีแดงฉานฟ้องความผิดพลาดที่กระแทกตาจนรินรดาแทบหยุดหายใจ ห้องประชุมใหญ่ของบอร์ดบริหารเวลานี้เงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นจากมุมห้อง ทว่าความกดดันทั้งหมดกลับพุ่งตรงมาที่หญิงสาวผู้ยืนถือรีโมทคอนโทรลในมือสั่นเทา "รินรดา... นี่มันหมายความว่ายังไง" เสียงทุ้มต่ำของประธานกรรมการบริหารเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบราวกับคมมีด "งานนำเสนอโปรเจกต์ร้อยล้าน เริ่มอีกสิบนาที แต่ไฟล์หลักของคุณหายไปครึ่งหนึ่ง?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอตรวจสอบแบ็กอัปทุกลำดับขั้นตอนแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่ไฟล์จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย เว้นแต่... จะมีคนจงใจบล็อกเซิร์ฟเวอร์จากภายนอก ในวินาทีที่ความเครียดพุ่งทะยานจนเกือบถึงขีดสุด มือใหญ่ของใครบางคนก็คว้าดึงรีโมทออกจากมือเธอไปอย่างถือวิสาสะ "ขออนุญาตครับท่านประธาน พอดีไฟล์ตัวจริงมันมีความละเอียดสูงเกินกว่าเซิร์ฟเวอร์กากๆ ของบริษัทจะรับไหว ทีมผมเลยต้องสำรองข้อมูลไว้ในระบบคลาวด์สำรองที่มีความปลอดภัยระดับสูงสุด เพื่อป้องกันการรั่วไหลของดีไซน์ลับ" คินน์ก้าวขึ้นมาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีกรมท่าเข้ารูปยืนบังรัศมีตึงเครียดจากคณะกรรมการให้ครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงของเขานุ่มนวล เรียบเรื่อย และมั่นอกมั่นใจชนิดที่ต่อให้สถานการณ์ตรงหน้ากำลังจะระเบิดเป็นจุล เขาก็ยังทำตัวเหมือนกำลังยืนจิบกาแฟยามบ่าย รินรดาหันขวับไปมองหน้าเขา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยคำถามและหยาดเหงื่อบางๆ ที่ซึมอยู่ตามขมับ "นายพูดเรื่องอะไร คลาวด์สำรองไหน ฉันไม่เคยเห็น..." "ก็เพราะคุณมัวแต่ก้มหน้าก้มตาตรวจสเปกเหล็กเส้นจนลืมมองภาพรวมไงครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" คินน์โน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอ เสียงกระซิบนั้นเจือความกวนประสาทแต่แฝงความจริงจังที่ทำให้เธอต้องชะงัก "เงียบแล้วยืนสวยๆ เป็นพอ ที่เหลือปล่อยให้ผู้ชายคนนี้จัดการเองครับ" กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา ลอยเข้ามาปะทะจมูกท่ามกลางอากาศเย็นเยียบของห้องประชุม มันไม่ใช่กลิ่นที่น่ารื่นรมย์นัก แต่ในสถานการณ์ที่ไร้ทางออกเช่นนี้ มันกลับสร้างความอุ่นใจอย่างประหลาดจนรินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอไป คินน์หันกลับไปเผชิญหน้ากับบอร์ดบริหาร รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่กดแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กส่วนตัวอย่างคล่องแคล่ว ไม่ถึงสามวินาที ภาพจำลองสามมิติของอาคารคอมเพล็กซ์ก็กลับมาโลดแล่นบนจอใหญ่อีกครั้ง พร้อมด้วยฟังก์ชันอินเทอร์แอกทีฟที่ล้ำสมัยกว่าเดิมราวฟ้ากับเหว "เชิญรับชมการนำเสนอเฟสแรก จากทีมที่ออกแบบด้วยหัวใจและมันสมองที่ดีที่สุดของบริษัทเราได้เลยครับท่าน" การพรีเซนต์ดำเนินไปอย่างดุเดือด คินน์ทำหน้าที่พูดโน้มน้าวใจด้วยวาทศิลป์แพรวพราว ขณะที่รินรดาคอยเสริมรายละเอียดเชิงวิศวกรรมที่แม่นยำและไร้ที่ติ เคมีของทั้งคู่บนเวทีพรีเซนต์นั้นสมบูรณ์แบบอย่างน่าประหลาด ราวกับจังหวะแทงโก้ที่ฝ่ายหนึ่งรุกเร้าด้วยลีลา อีกฝ่ายก็ตามติดด้วยความมั่นคง ทุกสายตาในห้องประชุมเปลี่ยนจากความเคลือบแคลงสงสัย เป็นความทึ่งและชื่นชมในที่สุด กระทั่งการนำเสน็จือกลงท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราวจากคณะกรรมการ รินรดาผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยกดفเอามือปาดเหงื่อที่หน้าผากอย่างโล่งอก งานผ่านไปได้ด้วยดี... ดีเกินคาดเสียด้วยซ้ำ ทว่าทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลงและความอลวนของผู้คนจางหาย เหลือเพียงแค่เธอกับเขาสองคนที่มุมห้องด้านหลังโปรเจกต์เตอร์ ความตึงเครียดระลอกใหม่ก็พุ่งกลับเข้ามาแทนที่ "นายทำบ้าอะไรคินน์?" รินรดาหันขวับไปคาดคั้น มือเรียวเท้าเอว ดวงตาสองชั้นจ้องเขม็ง "คลาวด์สำรองอะไรนั่น นายเอากำหนดการมาจากไหน ทำไมฉันไม่รู้เรื่องระบบนี้?" คินน์หัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวถอยหลังทีละก้าวอย่างใจเย็น ขณะที่รินรดาก็ก้าวตามติดด้วยความโมโห จนกระทั่งแผ่นหลังบางของเธอชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ คินน์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นยันผนังล้อมกรอบเธอไว้ตรงกลางทันที พื้นที่ระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงความรวดเร็วของจังหวะชีพจร "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น วันนี้คุณคงโดนบอร์ดเฉ่งจนจมดินไปแล้วนะรินรดา" คินน์ก้มหน้าลงมองเธอ แววตาสนุกสนานเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "แทนที่จะมาขอบคุณผม คุณกลับยืนเท้าเอวทำหน้ายักษ์ใส่ซะงั้น" "ฉันไม่ได้ขอให้นายมาช่วยแก้ปัญหาแบบพลการนะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอก ribcage "แล้วที่สำคัญ... ไฟล์ตัวนั้นน่ะ นายเป็นคนตั้งใจแกล้งลบมันทิ้งแต่แรกใช่ไหม เพื่อจะโชว์เหนือใช่หรือเปล่า คินน์!" คินน์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายวับไปจากใบหน้า เข้มข้นขึ้นด้วยความจริงจังที่ทำเอารินรดาต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ "คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นเหรอรินรดา?" เสียงของเขาต่ำลงจนฟังดูเซ็กซี่ "คิดว่าผมจะเอาชื่อเสียงของโปรเจกต์ที่เราเหนื่อยมาด้วยกันหลายเดือน มาเสี่ยงเล่นๆ แค่เพื่ออยากเด่นกว่าคุณงั้นเหรอ?" "แล้วมันเพราะอะไรล่ะ..." น้ำเสียงของเธออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นประกายบางอย่างในแววตาของเขา คินน์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขายื่นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้าง1แก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำเอาสติสัมปชัญญะของรินรดาหลุดลอยไปชั่วขณะ "ก็เพราะผมทนเห็นคุณเครียดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับมาสามวันไม่ได้... แค่นี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอครับ ยัยตัวแสบ" คำพูดนั้นทิ้งค้างอยู่กลางอากาศ พร้อมกับจังหวะที่ดวงตาคมกริบของคินน์มองลึกเข้ามาในนัยน์ตาของเธอ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่เล็กๆ นี้อีกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะช็อตความรู้สึกให้ละลาย ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่น "คุณคินน์ครับ! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ..." เสียงหอบแฮกของเด็กฝึกงานหนุ่มหน้าตาตื่นตระกูลดังขึ้นขัดจังหวะ "ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองที่พวกเราใช้เมื่อกี้... ถูกแฮกจากภายนอกเรียบร้อยแล้วครับ!" คินน์ผละตัวออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที รินรดาหันไปมองหน้าคินน์ทันที ความตกใจฉายชัดในแววตาทั้งสองคู่—ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เฉลิมฉลองชัยชนะ ปฏิบัติการครั้งใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเคมีสุดจี๊ดนี้เสมอนะครับ