พักยกไปจิบกาแฟ

“ถ้าคุณยังขยับปากเถียงผมแทนที่จะตรวจสอบพิกัดอาคารอีกรอบ เราคงไม่ได้ออกจากโปรเจกต์นรกนี่ไปจนตายหรอกครับ รินรดา” คินน์กระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงที่ดังขัดจังหวะความเงียบงันในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแปลนพิมพ์เขียวไม่ได้ทำให้รินรดาสะทกสะท้าน เธอวางไม้สเกลในมือลงช้าๆ พลางปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกด้วยท่าทางเยือกเย็น ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนตรงข้ามที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่ “การตรวจสอบพิกัดไม่ใช่ปัญหาของฉันค่ะ... เอ้อ... ของผมสิ” รินรดาแค่นยิ้มมุมปาก “ปัญหาของฉันคือการที่หัวหน้าทีมอย่างคุณ เอาแต่จ้องจะสั่งงานเหมือนคนเป็นบ้า ทั้งที่กาแฟในมือคุณยังไม่ทันได้จิบเลยด้วยซ้ำ ใจเย็นลงบ้างไหมครับ คุณคินน์?” บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยร้อนระอุด้วยความตึงเครียดจากภารกิจที่เพิ่งผ่านพ้นมา บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความกดดันรูปแบบใหม่ที่เงียบเชียบและชวนอึดอัดกว่าเดิม คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองสบตาหญิงสาว แววตาคมกริบของเขาไหววูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยตามสไตล์จอมกวนประสาท “ผมไม่ได้ใจร้อน ผมแค่ไม่ชอบเสียเวลา” เขาผ่อนลมหายใจยาว พลางหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “เอาเถอะ... พักยกสิบนาที ถ้าคุณอยากให้ผมทำตัวเป็นสุภาพบุรุษนัก” คินน์เลื่อนแก้วกาแฟดำที่เขาเพิ่งชงเสร็จไปให้เธอ รินรดามองแก้วกาแฟนั้นสลับกับใบหน้าของชายหนุ่ม เธอไม่ได้หยิบมันทันที แต่กลับพินิจพิจารณาใบหน้าของเขาที่ดูเหนื่อยล้ากว่าที่เจ้าตัวพยายามแสดงออกมา “คุณดูเหมือนคนไม่ได้นอนมาสามวัน” รินรดากล่าวเสียงเรียบ “หรือว่าความอัจฉริยะของคุณมันใช้พลังงานสมองเยอะจนลืมวิธีนอนไปแล้วครับ?” “การนอนเป็นเรื่องของคนที่มีงานไม่มากพอ” คินน์ตอบพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “แล้วคุณล่ะรินรดา? ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์นี้มา ผมเห็นคุณจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์จนตาจะทะลุออกมาอยู่แล้ว ไม่กลัวแก่หรือไง?” “เรื่องของผมไม่ต้องห่วงหรอกครับ แต่เรื่องงาน... ต่อให้งานจะหนักแค่ไหน ถ้าต้องมาทำกับหัวหน้าทีมที่เอาแต่กวนประสาท ผมว่าผมคงจะแก่เพราะความเครียดก่อนกำหนดแน่ๆ” เสียงหัวเราะในลำคอของคินน์ดังขึ้นเบาๆ เป็นครั้งแรกในรอบวันที่เขาดูผ่อนคลายจริงๆ รินรดาชะงักไปเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง ไม่ใช่รอยยิ้มยียวนแบบที่เขาชอบใช้เวลาเถียงกับเธอ แต่มันเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่อย่างประหลาด “งั้นเรามาทำข้อตกลงกันไหม” คินน์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่เริ่มก่อตัวเป็นความหวานชวนเลี่ยน “หลังจากจบงานนี้ ถ้าเรายังรอดไปได้ ผมจะพาคุณไปดื่มกาแฟที่ร้านที่คุณเคยบ่นว่าคิวยาวจนไม่มีวันได้กินนั่นแหละ... ถือว่าเป็นรางวัลที่ทนปากเสียของผมได้” “คุณพูดเองนะ” รินรดาเลิกคิ้ว “ห้ามเบี้ยวเหมือนตอนที่บอกว่าจะส่งแบบร่างให้ผมภายในสามชั่วโมงเด็ดขาด” “คนอย่างผมไม่เคยโกหกเรื่องของกินหรอกครับ” บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น ทั้งคู่ตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ความเงียบในห้องทำงานไม่ได้ชวนให้รู้สึกอึดอัดอีกต่อไป แต่มันกลับเหมือนช่วงเวลาที่เส้นเชือกที่เคยขึงตึงจนแทบขาดค่อยๆ หย่อนตัวลง รินรดาจิบกาแฟรสขมที่คินน์ยื่นให้ รสชาติเข้มข้นปลุกให้สติของเธอตื่นตัวอีกครั้ง และเมื่อเธอมองกลับไปที่คินน์ เขาก็ยังคงจ้องมองเธออยู่ สายตาของเขาไม่ได้มีความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้ง... ชวนให้หัวใจเต้นจังหวะแปลกๆ จังหวะที่หัวใจของรินรดาเต้นรัวเหมือนกลองศึก คินน์ก็ขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วจากตัวเขา มันเป็นความรู้สึกที่อันตรายและหอมหวานในเวลาเดียวกัน “รินรดา...” เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “บางที... การมี ‘เซฟโซน’ ที่ไม่มีจริงในงานนี้ ก็อาจจะเป็นเพราะเราสองคนยังไม่ยอมรับกันเองก็ได้นะ” คำพูดนั้นแทงใจรินรดาจนเธอพูดไม่ออก ในขณะที่มือของคินน์กำลังจะเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธอเพื่อบังคับให้สบตาให้ลึกซึ้งกว่าเดิม ทันใดนั้น! *ปัง!* ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจนส่งเสียงดังลั่น ร่างของเลขาฯ ทีมงานพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจรัวราวกับไปวิ่งรอบตึกมาสิบสิบเที่ยว “คุณคินน์! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ... ทางฝั่งผู้ว่าจ้างเพิ่งส่งอีเมลมายกเลิกโปรเจกต์ทั้งหมด และตอนนี้พวกเขากำลังส่งคนมาอายัดเอกสารทั้งหมดในห้องนี้... ภายในห้านาที!” มือของคินน์หยุดชะงักกลางอากาศ รินรดาเบิกตากว้าง ทั้งคู่หันมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก ความผ่อนคลายเมื่อครู่สลายไปในพริบตา คินน์คว้ามือของรินรดาไว้แน่นก่อนจะดึงเธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วปานสายฟ้า “ลบไฟล์ทั้งหมดทิ้งซะ!” คินน์ตะโกนสั่ง เสียงเข้มจัด “ถ้ามันจะพัง ก็อย่าให้พวกมันได้อะไรไปแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในทุกจังหวะชีวิตของตัวละครนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ - สเปซโอเดสซีย์