ความลับในแบบร่างเก่า

"คุณกำลังเสียสติไปแล้วแน่ๆ คินน์" เสียงทุ้มหวานที่เจือด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นตัดความเงียบสงบภายในห้องเก็บเอกสารเก่าของโครงการ รินรดาตวัดสายตามองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางแปลนพิมพ์เขียวด้วยท่าทางสบายอารมณ์ เขาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดนูนยามที่เขาขยับตัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังพิจารณาร่างบางของเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ามันชวนหมั่นไส้เสียเหลือเกิน "ผมมีสติติดตัวครบถ้วนดีทุกประการครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝุ่น "แต่ถ้าคุณยังเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงใส่ผมแบบนี้ สติที่ว่าอาจจะกระเจิงไปเพราะความน่ารักของคุณแทน" "พูดจาเหลวไหล เลิกเล่นแล้วมาดูนี่สิ" รินรดาเมินคำหยอกเย้านั้น เธอพยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วกว่าปกติด้วยการบังคับตัวเองให้โฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายชี้ลงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ที่ถูกคลี่ออกบนโต๊ะ มันคือแบบแปลนโครงสร้างดั้งเดิมของตึกแห่งนี้เมื่อสามสิบปีก่อน คินน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความจริงจังขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหญิงสาว เขาก้มตัวลงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนไหล่ของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านข้างแก้มเนียน ทำให้รินรดาต้องแกล้งทำเป็นสนใจรอยหมึกบนกระดาษเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีเรื่อ "เห็นอะไรแปลกๆ งั้นเหรอ" คินน์เอ่ยถาม เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนจริงจังที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างร้ายกาจ "ไม่ใช่แค่แปลก... แต่ 'ผิดปกติ' อย่างมากต่างหาก" รินรดาใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนจุดๆ หนึ่งของแปลนชั้นใต้ดิน "ตามแบบโครงสร้างวิศวกรรมสากล ตรงนี้ควรเป็นเสาเข็มรับน้ำหนักหลัก แต่ในแบบแปลนฉบับนี้... มันถูกวาดทับด้วยเส้นประสีแดง และมีการเขียนกำกับด้วยลายมือรหัสลับที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน" คินน์หรี่ตามองตามนิ้วเรียวนั้น รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าคมคาย เหลือเพียงแววตานักสำรวจที่ประกายความฉลาดออกมา "รหัสลับเหรอ... ให้ผมเดา 3 ตัวอักษรขึ้นต้นด้วย 'X' ใช่ไหม" รินรดาหันขวับมามองเขาด้วยความตกใจ "คุณรู้ได้ยังไง? ฉันเพิ่งจะสังเกตเห็นมันตะกี้เองนะ" คินน์ยิ้มมุมปากอีกครั้งอย่างเหนือกว่า "เพราะผมไม่ได้เพิ่งเข้ามาในห้องนี้เป็นคนแรกเมื่อวานนี้น่ะสิครับ... รินรดา" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงทันที รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่น1น้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยวนอยู่รอบตัว เมื่อคินน์ขยับเข้ามาประชิดจนเธอไม่มีทางถอยหนี ร่างสูงใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ เป็นการกักเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้แทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ "คุณหมายความว่ายังไง คินน์? คุณรู้อะไรเกี่ยวกับตึกนี้มาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม" เธอเค้นเสียงถาม แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาต่างหาก "ผมรู้แค่ว่า... ตึกนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นแค่สำนักงานธรรมดาๆ อย่างที่พวกเราเข้าใจ" คินน์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธอ "และไอ้เบาะแสที่คุณเจอเนี่ย มันกำลังนำเราไปสู่ความลับที่ใครบางคนพยายามจะฝังมันไว้ใต้ดินมานานหลายสิบปี" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้น เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว แต่ทว่า... *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ จากบริเวณประดูทางเข้าห้องเก็บเอกสารที่ควรจะถูกล็อกสนิทจากด้านนอก รินรดาและคินน์ชะงักค้างในท่าทางแนบชิด รอยต่อของความเงียบถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเงาดำทาบทับลงบนบานกระจกฝ้าหน้าห้อง คินน์ไวกว่า เขาคว้าเอวบางของรินรดากระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธออุทานออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างปิดปากเธอไว้แนบแน่น แล้วดึงร่างทั้งสองให้ทรุดตัวลงไปหลบหลังชั้นวางเอกสารเหล็กสูงตระหง่านในเสี้ยววินาทีที่ประตูกำลังถูกผลักเปิดออก! --- ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนกันเสมอนะครับ! 💙