กลยุทธ์หัวหน้าทีมสุดกวน

"ถ้าคุณยังเดินวนเป็นหนูติดจั่นอยู่แบบนั้น รับรองว่าโปรเจกต์นี้ได้กลายเป็นเศษกระดาษรีไซเคิลก่อนพระอาทิตย์ตกดินแน่ครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางกองแบบร่างสถาปัตยกรรมที่กระจัดกระจายเต็มโต๊ะประชุมตัวใหญ่ รินรดาตวัดสายตาคมกริบขึ้นมองเจ้าของเสียงทันที มือเรียวที่กำลังถือปากกาหมึกซึมกำแน่นจนข้อกระดูกขาวซีด เธอเกลียดที่สุดคือพวกไม่รู้กาลเทศะ และคนที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูด้วยรอยยิ้มกวนประสาทผู้นี้ก็คือยืนหนึ่งในลิสต์นั้น คินน์ สถาปนิกหนุ่มมา1ดอินดี้ผู้ไม่เคยอยู่ในกรอบระเบียบใดๆ กำลังทอดสายตามองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ และท่าทางสบายๆ นั่น ใครจะรู้ว่าเขากumแผนการร้ายกาจบางอย่างไว้เพื่อรับมือกับคู่แข่งตัวฉกาจจากบริษัทเครือข่ายยักษ์ใหญ่ที่กำลังฮุบพื้นที่โครงการนี้ "ถ้าสมองของคุณมีรอยหยักมากพอที่จะใช้คิดเรื่องงาน แทนที่จะมาเดินกวนประสาทคนอื่น ฉันคงไม่ต้องมานั่งแก้แบบรอบที่สี่แบบนี้หรอกนะคินน์" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงเธอจะด้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว แต่รัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวเธอก็ไม่ได้ทำให้สถาปนิกหนุ่มสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย "รอบที่สี่เหรอครับ? ผมนึกว่ารอบที่สิบซะอีก เห็นคุณแก้แบบเดิมซ้ำๆ จนเส้นสายมันเริ่มจะฟ้องแล้วนะว่าคุณกำลังลังเล... ระหว่างหลักการวิศวกรรมที่ร่ำเรียนมา กับหัวใจที่มันอยากจะฉีกกฎเดิมๆ ทิ้งซะบ้าง" คินน์ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานทีละน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ถอยไปนะคินน์ คุณกำลังจะทำให้สติฉันหลุด" เธอเอ่ยเตือน เสียงเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อแผงอกกว้างอยู่ห่างจากปลายจมูกเธอไม่ถึงคืบ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณหลุดสติหรอกครับ... แค่อยากจะดึงคุณกลับมาสู่ 'กลยุทธ์' ที่แท้จริงต่างหาก" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ รอยยิ้มมุมปากที่มักใช้กวนประสาทคนอื่นหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่คมปลาบจนรินรดาต้องเบนสายตาหนี เขาคว้าปากกาในมือเธอไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแปลนอาคารจุดที่เธอกำลังกลุ้มใจที่สุด "คู่แข่งของเราไม่ได้ชนะเพราะแบบของพวกเขาดีกว่าหรอกครับ ริน... พวกเขาชนะเพราะใช้ 'เกมการเมือง' เล่นงานเรา ลอบส่งข้อมูลให้กรรมการตรวจแบบก่อนเวลา และบิดเบือนข้อจำกัดทางกฎหมาย ถ้าเรายังเล่นตามเกมใสซื่อของคุณ เราแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มก้าวขาออกจากห้องนี้แล้ว" รินรดาชะงัก สมองที่ตึงเครียดเริ่มประมวลผลคำพูดของเขา "คุณหมายความว่า..." "ผมหมายความว่า... คืนนี้เราจะไปงานเลี้ยงรับรองของคณะกรรมการ และเราจะใช้ความ 'ไม่ปกติ' ของผม ปั่นหัวพวกมันให้ไขว้เข่วจนลืมแบบแปลนที่เคยตรวจไปซะสนิท" คินน์ยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาส่อประกายท้าทายที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "แต่ก่อนอื่น... คุณต้องช่วยทำอะไรบางอย่างให้ผมก่อน" "อะ...อะไรอีกเล่า?" รินรดาถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะ ไร้ทางหนีเมื่อวงแขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกั้นเธอไว้กับโต๊ะทำงาน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดให้แคบลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ คินน์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูจนเธอรู้สึกถึงไออุ่นจากลมหายใจ "ช่วยทำหน้าให้มันอ่อนโยนลงหน่อยครับ... เวลาที่คุณทำหน้าดุใส่ผมแบบนี้ หัวใจผมมันทำงานหนักเกินกว่าจะไปรบกับคู่แข่งแล้วนะ" คำหยอกเย้าที่แฝงความคลั่งรักแบบไม่มียางอายทำเอาใบหน้าหวานของสถาปนิกสาวขึ้นสีแดงจัดอย่างรวดเร็ว เธอผลักอกเขาออกเต็มแรงแต่ร่างสูงกลับนิ่งราวกับภูเขาหิน "คนบ้า!" รินรดาเอ็ดเสียงเขียว พยายามซ่อนความปั่นป่วนในอกที่กำลังเต้นโครมคราม ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างคนทั้งสองจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนก "หัวหน้าครับ! แย่แล้วครับ... ทางฝั่งคู่แข่งเขาปล่อยเรนเดอร์ 3D ชุดใหม่ออกมาแล้ว เล่นเอาคณะกรรมการฮือฮา เพราะมัน... มันคล้ายกับโครงสร้างหลักที่เรากำลังออกแบบอยู่เป๊ะๆ เลยครับ!" รินรดาหน้าซีดเผือด เธองัดสายตากลับมามองคินน์ทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่สถาปนิกหนุ่มจะยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย็นเยียบ แววตาคมกริบเปล่งประกายความดุดันราวกับนักล่าที่รอคอยเหยื่อมานาน "ดีครับ..." คินน์เอ่ยเสียงเบาแต่นิ่งสนิท มือหนาเอื้อมมาคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่ปลายนิ้วที่กำลังเย็นเฉียบของเธอ "ในเมื่อมันอยากเล่นเกมสกปรกนัก... เดี๋ยวผมจะสอนวิธี 'กวาดกระดาน' ให้พวกมันดูเป็นขวัญตาเองครับ ริน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาตลอดนะครับ