จุดวิกฤตความแค้น

“เชิญเข้ามาครับ... ธันวา” เสียงของกวินราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม แต่สำหรับธันวาที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องทำงานที่โอ่อ่า มันกลับฟังดูเหมือนเสียงพิพากษาที่ดังก้องมาจากก้นบึ้งของขุมนรก ธันวาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการมือสั่น เขากำปืนพกในกระเป๋าเสื้อสูทแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แผนการที่วางไว้ว่าจะเป็นการปิดบัญชีแค้นด้วย ‘กระสุน’ กลับกลายเป็นการเดินเข้าสู่กรงขังที่อีกฝ่ายเตรียมไว้ให้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาก้าวเท้าเข้าสู่อาคารนี้ กวินนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด เขากำลังจิบวิสกี้ชั้นดีอย่างใจเย็น สายตาสีเข้มของเขามิได้ฉายแววโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่า—ว่างเปล่าจนน่าขนลุก “แก... แกทำอะไรลงไปกวิน?” ธันวาเค้นเสียงถาม มือที่อยู่ในกระเป๋ายังคงไม่ละจากอาวุธ “หุ้นในมือฉันร่วงลงไปเกือบศูนย์เปอร์เซ็นต์ในชั่วโมงเดียว! บริษัทในเครือของฉันถูกตรวจสอบเส้นทางการเงินย้อนหลังห้าปี นี่เป็นฝีมือแกใช่ไหม?” กวินวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ ของแก้วคริสตัลดังกังวานในความเงียบ “การลงทุนมีความเสี่ยงครับธันวา โดยเฉพาะเมื่อคุณตัดสินใจเดินหมากผิดกระดานตั้งแต่ชาติที่แล้ว... อ้อ ไม่สิ ผมหมายถึงเมื่อหลายปีก่อน” ธันวาสะดุ้งเฮือก หน้าถอดสี “แก... แกพูดเรื่องอะไร!” “เรื่องที่ว่าคุณไม่ได้เก่งอย่างที่คิดไงครับ” กวินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสูงกว่าธันวาเล็กน้อย และทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเข้าหามันแฝงไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น “คุณคิดว่าการกำจัดหลักฐานในฮาร์ดไดรฟ์ที่บ้านพักจะช่วยให้คุณรอดพ้นจากคดีฟอกเงินได้งั้นหรือ? คุณประเมินเทคโนโลยีและระดับความฉลาดของผมต่ำเกินไปครับ” ธันวาพุ่งตัวออกไป กระชากปืนออกมาจ่อที่หน้าอกของกวินทันที “เงียบปาก! แกคิดว่าแกชนะแล้วงั้นเหรอ? ต่อให้ฉันไม่มีเงิน ต่อให้ฉันไม่มีบริษัท แต่ถ้าแกตายตรงนี้ ทุกอย่างก็จบ! แกตายคนเดียว แต่ฉันอาจจะมีโอกาสได้เริ่มใหม่ในคุก!” กวินหยุดนิ่ง เขามองปากกระบอกปืนนิ่งเฉยราวกับมันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ธันวาเกลียดที่สุด “ลองดูสิครับ” กวินกล่าวพลางก้าวเข้าไปประชิดปลายกระบอกปืน “ถ้าคุณลั่นไกตอนนี้ กล้องวงจรปิดในห้องนี้จะส่งข้อมูลไลฟ์สดไปยังเซิร์ฟเวอร์ของกรมสอบสวนคดีพิเศษทันที พร้อมกับเอกสารบันทึกเสียงการสนทนาที่คุณยอมรับสารภาพเรื่องการทุจริตทั้งหมดผ่านทางไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่บนปกเสื้อผม... คุณคิดว่าคุณจะรอดไปได้ไกลสักกี่เมตรกันครับ?” ธันวาชะงัก นิ้วชี้ที่แตะไกปืนสั่นระริก เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามไรผม “แก... แกมันปีศาจกวิน แกทำลายชีวิตฉันจนไม่เหลืออะไรเลย!” “ผมไม่ได้ทำลายชีวิตคุณ” กวินเอ่ยเสียงนุ่มลึกราวกับกำลังสอนเด็ก “ผมแค่กำลัง ‘คืนกำไร’ ที่คุณเคยฝากไว้ให้ผมเมื่ออดีตชาติอย่างไรล่ะครับ คุณเคยเอาเงินผมไปเท่าไหร่ ผมได้คืนพร้อมดอกเบี้ยทบต้นเป็นร้อยเท่า ส่วนเรื่องอิสรภาพของคุณ... นั่นน่ะครับ ของแถม” กวินเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของธันวาแล้วกดลงช้าๆ พลังมหาศาลที่กวินแฝงอยู่ในการกระทำนั้นทำให้ธันวาถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นพรมราคาแพง กวินโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูชายผู้เคยเป็นเพื่อนรัก “คุณไม่ได้แพ้เพราะผมโกง แต่คุณแพ้เพราะคุณเลือกจะทรยศคนที่มองเห็นคุณค่าของคุณที่สุด... และที่สำคัญ คุณแพ้เพราะคุณลืมไปว่าในโลกการเงิน ผมคือคนเดียวที่มองเห็นอนาคตก่อนใคร” ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังกึกก้องขึ้นจากด้านล่างของอาคารสำนักงาน ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาโดยหน่วยสวาทที่กวินจ้างมาดูแลความปลอดภัยพิเศษ พวกเขาพุ่งตรงเข้าล็อกตัวธันวาที่แทบจะไร้แรงขัดขืน ธันวาร้องคำรามด้วยความแค้นที่อัดอั้นอยู่ในอก ขณะที่กวินยืนมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่า ท่ามกลางความวุ่นวาย สายตาของกวินกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาเอง มันคือซองจดหมายสีดำที่เขาไม่ได้เป็นคนวางไว้ มันถูกวางทับอยู่บนกองเอกสารที่เขาเตรียมไว้เพื่อล้มธันวา กวินขมวดคิ้ว มือหยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง ภายในมีเพียงรูปถ่ายใบเดียว... รูปถ่ายในอดีตชาติที่เขากับธันวากำลังฉลองความสำเร็จร่วมกัน แต่ในรูปนั้น กลับมีบุคคลที่สามยืนแอบอยู่มุมมืดของภาพ—บุคคลที่กวินไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา บุคคลที่มีรอยสักรูปงูที่ข้อมือซ้าย ซึ่งเป็นรอยสักเดียวกับที่เขาเห็นในแฟ้มคดีฆาตกรรมปริศนาที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อเช้า กวินหันกลับไปมองธันวาที่กำลังถูกลากตัวออกไป ธันวาไม่ได้ทำหน้าตื่นกลัวอีกต่อไป แต่เขากลับแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ ก่อนจะพูดคำหนึ่งออกมาโดยไม่มีเสียง แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของกวินอย่างชัดเจน ‘แกคิดว่า... แกเป็นคนเดียวที่ย้อนเวลากลับมาได้งั้นหรือ?’ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปสู่จุดสูงสุดของเกมการเงินนี้กับผมนะครับ หวังว่าตอนหน้าเราจะมาไขปริศนาความจริงที่ซ่อนอยู่ไปพร้อมกันครับ