ความจริงที่เปิดเผย

"ธันวาครับ... คุณแน่ใจเหรอว่าสิ่งที่ติดตัวคุณอยู่นั่น คือระเบิดจริงๆ?" เสียงทุ้มต่ำของกวินดังก้องในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดราวกับสุสาน ธันวาชะงักกึก มือที่สั่นเทาพยายามควานหาอุปกรณ์ที่ดูเหมือนระเบิดเวลาซึ่งถูกแปะไว้ใต้โต๊ะทำงานหรูหราของเขา เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ ผิวหน้าของชายผู้เคยได้ชื่อว่าเป็นนักล่าธุรกิจอันดับหนึ่งเริ่มซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือด "แก... แกทำอะไรกวิน! แกมันคนบ้า!" ธันวาสบถพลางพยายามถอยกรูดไปพิงเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มตรงหน้าที่ยืนกอดอกด้วยท่วงท่าผ่อนคลายเกินเหตุ กวินไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ เขาก้าวเดินช้าๆ ไปยังตู้โชว์ไวน์ราคาแพงด้านหลังโต๊ะทำงานนั้น ก่อนจะหยิบขวดวินเทจปี 1982 ออกมาวางบนโต๊ะอย่างใจเย็น เขาหยิบที่เปิดขวดขึ้นมาทำความสะอาดอย่างประณีต ราวกับว่าชีวิตและความตายที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายในห้องนี้ เป็นเพียงเรื่องตลกที่ไม่มีน้ำหนักอะไร "ระเบิดปลอมที่ส่งเสียงติ๊กๆ ได้เหมือนของจริง... แถมยังดัดแปลงให้ส่งสัญญาณรบกวนคลื่นวิทยุในห้องนี้ได้ด้วย" กวินเงยหน้าขึ้น สบตาธันวาด้วยนัยน์ตาที่ว่างเปล่าจนน่าสะพรึง "คุณน่ะ... มักจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองกลัวอยู่เสมอ ธันวาครับ ความโลภของคุณมันบังตาจนทำให้คุณลืมมองความเป็นจริงไปว่า ถ้าผมอยากฆ่าคุณจริงๆ ผมไม่ทำอะไรที่เสียงดังและไร้รสนิยมแบบนี้หรอกครับ" ธันวากัดฟันกรอด พยายามตั้งสติ "แกต้องการอะไร? หุ้นในเครือที่แกกว้านซื้อไป? หรือเงินในบัญชีลับ? เอาไปให้หมดเลยก็ได้! แค่ปล่อยฉันไป" กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มันเป็นเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง เขาโน้มตัวลงไปใกล้ธันวาจนลมหายใจรดกัน กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงบนตัวกวินมันช่างคุ้นเคย... คุ้นเคยเสียจนธันวารู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมทิ่มแทงหัวใจ "คุณจำวันที่ 14 ตุลาคม เมื่อสิบปีก่อนได้ไหมครับ?" กวินเอ่ยเสียงเรียบ "วันที่คุณนั่งอยู่ในห้องนี้กับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่ไว้ใจคุณที่สุด ผู้ชายที่มอบโอกาสทั้งหมดให้คุณ เพียงเพราะเขามองเห็นภาพในอนาคตที่เขาเชื่อว่า 'เพื่อน' อย่างคุณจะร่วมสร้างมันขึ้นมา" มือของธันวาเริ่มสั่นหนักกว่าเดิม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก "แก... แกกำลังพูดเรื่องอะไร" "คนคนนั้นชื่อกวินครับ" กวินดึงรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นรูปกวินในอดีตที่ถ่ายคู่กับธันวาในวันที่เซ็นสัญญาจัดตั้งบริษัทร่วมทุน "แต่เขาตายไปแล้ว... เขาถูกฆ่าตายด้วยความไว้ใจของเขาเอง โดยเพื่อนสนิทที่สวมบทบาทเป็นผู้บริหารที่แสนดี แต่เบื้องหลังกลับโอนถ่ายสินทรัพย์ทั้งหมดไปเป็นชื่อตัวเอง และทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับความล้มละลายจนต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยว" กวินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง กลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขาจนธันวารู้สึกหายใจไม่ออก กวินมองธันวาด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนผู้พิพากษา "คุณจำไม่ได้หรอก เพราะสำหรับคุณ ชีวิตของเขาก็เป็นแค่ 'ตัวเลข' ในพอร์ตหุ้นที่คุ้มค่าแก่การหักหลัง" ธันวาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรง "แกไม่ใช่กวิน... กวินมันตายไปแล้ว! แกเป็นใครกันแน่!" "ผมก็คือกวินที่ตายไปแล้วนั่นแหละครับ" กวินก้าวเข้าไปใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าทรงพลัง "ผมย้อนกลับมาจากนรก... ไม่ใช่เพื่อทวงคืนบริษัท ไม่ใช่เพื่อทวงคืนเงินหมื่นล้าน แต่ผมกลับมาเพื่อดึงคุณลงไปในหลุมนรกเดียวกับที่ผมเคยอยู่... หลุมนรกที่ไร้ทางออก ที่ที่คุณจะมองเห็นทรัพย์สมบัติทุกอย่างมลายหายไปต่อหน้าต่อตา โดยที่ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยคุณได้เลย เหมือนที่ผมไม่มีวันได้รับความช่วยเหลือในวันนั้น" ธันวาหายใจหอบถี่ พยายามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดเรียกบอดี้การ์ด แต่กวินกลับคว้ามือเขาไว้แน่น แรงบีบที่มหาศาลทำให้ธันวาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "วางมือถือลงครับ" กวินสั่งเสียงเย็น "เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณจะไม่มีอะไรเหลือให้ปกป้องแล้ว หุ้นบริษัทของคุณในตลาดหลักทรัพย์กำลังถูกเทขายอย่างหนักโดยกองทุนที่ผมถือครองอยู่ และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น... ข้อมูลการฟอกเงินที่คุณทำไว้เมื่อห้าปีก่อน ทั้งหมดกำลังส่งตรงไปยังสำนักงานอัยการสูงสุดในขณะนี้" ใบหน้าของธันวาถอดสีจนขาวเผือด เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า สิ่งที่เขาเพียรพยายามสร้างมาตลอดชีวิต กำลังถูกชายตรงหน้าทำลายทิ้งเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส กวินไม่ได้แค่ต้องการทำลายธุรกิจของเขา แต่กวินกำลังทำลายตัวตนของเขาให้ย่อยยับ "แก... แกทำแบบนี้ทำไม!" ธันวาคำรามทั้งน้ำตา กวินถอยหลังออกมาสองก้าว จัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย เขาหยิบนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้ธันวา ยิ้มที่ดูราวกับปีศาจจำแลงกายมาเป็นสุภาพบุรุษ "เพราะนรกมันไม่ได้น่ากลัวเพราะความมืดหรอกครับธันวา แต่มันน่ากลัวเพราะเราต้องอยู่กับความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า... และวันนี้ คือวันที่คุณจะได้เริ่มใช้ชีวิตในนรกแบบที่ผมเคยเป็น" กวินหันหลังเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวพ้นขอบห้อง เขาหยุดชะงักและพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมามอง "อ้อ... เกือบลืมไป ระเบิดใต้โต๊ะนั่นน่ะ มันไม่ได้มีแค่ระเบิดปลอมหรอกนะครับ" กวินหันกลับมามองด้วยแววตาเยือกเย็น "ผมใส่ไมโครชิปบันทึกเสียงและตำแหน่งที่คุณสารภาพบาปทั้งหมดไว้ในนั้นด้วย และมันกำลังสตรีมสดให้คณะกรรมการบริษัทและผู้ถือหุ้นทุกคนฟังอยู่ตอนนี้... ยินดีด้วยนะครับ คุณเพิ่งสูญเสียทุกอย่างไปอย่างเป็นทางการแล้ว" เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นจากสมาร์ทโฟนของธันวาพร้อมกันหลายสิบสายหน้าจอที่ปรากฏชื่อ 'ประธานบอร์ด' และ 'ผู้ตรวจสอบบัญชี' วิ่งเข้ามาไม่หยุดหย่อน ธันวาเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น มองหน้าจอนั้นด้วยความว่างเปล่า ขณะที่เสียงประตูห้องทำงานค่อยๆ ปิดลง ทิ้งให้เขาอยู่กับเสียงแจ้งเตือนที่ตอกย้ำถึงจุดจบของชีวิตที่เขาเฝ้าทะนงตัวมาตลอดชีวิต ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงความวุ่นวายภายนอก ธันวากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าปืนในลิ้นชักที่เขาซ่อนไว้ แต่เขากลับพบเพียงซองจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่ตรงนั้นแทน เขาหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นระริก "นี่คือรายละเอียดบริษัทที่คุณจะไม่มีวันได้กลับมา... และนี่คือรายการหนี้สินที่คุณต้องรับผิดชอบนับจากวันนี้" ในจดหมายนั้นไม่ได้มีเพียงตัวเลขหนี้สิน แต่ยังมีรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อสักครู่ เป็นรูปธันวากำลังนั่งคุกเข่าอ้อนวอนกวินในมุมที่ดูน่าสมเพชที่สุด และใต้รูปนั้นมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือบรรจงว่า 'การแก้แค้นที่แท้จริง ไม่ใช่การฆ่า... แต่คือการให้คุณมองดูตัวเองตายทั้งเป็นในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่' ธันวาหน้ามืดมัวทันทีที่อ่านจบ เขาเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดในมุมห้องที่กะพริบแสงสีแดงเบาๆ ราวกับดวงตาของมัจจุราชที่กำลังจ้องมองเขาอยู่... และที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากนอกประตูห้องทำงาน เสียงรองเท้าหนังที่คุ้นเคยกำลังก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่แสนสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความตายที่รอคอยอยู่เบื้องหลัง! หวังว่าเนื้อหาในตอนที่ 29 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการแก้แค้นของกวินนะครับ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดครับ!