วันแห่งความล่มสลาย

"ไพ่ตายงั้นเหรอ?" กวินเลิกคิ้วเล็กน้อย ขณะวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบของแก้วดังสนั่นในห้องทำงานที่เงียบงันจนน่าอึดอัด สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่หญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แต่กลับมองไปยังกราฟเส้นสีแดงที่ดิ่งพสุธาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัว "คุณแพรวา..." กวินเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวถึงกระดูกสันหลัง "การที่คุณเดินเข้ามาในห้องนี้โดยไม่เคาะประตู บ่งบอกว่าคุณคงมี 'ข่าวดี' มาบอกผมสินะครับ" แพรวายิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเธอฉายแววผู้ชนะที่รอคอยมานาน เธอเดินอ้อมไปที่โต๊ะทำงานของกวิน แล้ววางแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งลงไปบนนั้น ภาพที่ปรากฏคือข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งของสำนักข่าวธุรกิจชื่อดัง: *‘อาณาจักรธันวาพินาศ: โครงการเมกะโปรเจกต์ถูกระงับ หนี้สินกว่าหมื่นล้านลอยแพกลางอากาศ’* "ธันวาเพิ่งส่งข้อความหาฉันเมื่อสิบนาทีก่อน" แพรวากระซิบ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่มั่นคง "เขาถามหาทางออก แต่ดูเหมือนว่าในโลกการเงิน... ประตูนรกของเขาถูกล็อกตายไปตั้งแต่วินาทีที่คุณเริ่มรินไวน์ดื่มเมื่อเช้านี้แล้ว กวิน" กวินไม่ได้ตอบ เขากดเมาส์เพียงไม่กี่ครั้ง ตัวเลขมหาศาลที่เคยเป็นตัวแทนของทรัพย์สินของธันวากำลังถูกดูดกลืนหายไปในหลุมดำของตลาดทุน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันที่เขาย้อนเวลากลับมา --- ในอีกฟากหนึ่งของเมือง ภายในเพนต์เฮาส์หรูที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่ง ธันวากำลังนั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด โทรศัพท์มือถือในมือของเขาสั่นไม่หยุด ทั้งสายเรียกเข้าจากเจ้าหนี้ ธนาคาร และคู่ค้าที่กำลังกรูเข้ามาเหมือนฝูงแร้ง "รับสายสิไอ้เวร!" ธันวาสบถพลางปาโทรศัพท์ทิ้งจนหน้าจอแตกละเอียด เขามองไปรอบห้อง สภาพความหรูหราที่เขาเคยภาคภูมิใจกลับกลายเป็นคุกที่กักขังเขาไว้ 'ไม่มีทาง... กวินมันทำได้อย่างไร?' ธันวาพยายามทบทวนข้อมูลในหัว โปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ของเขาถูกระงับเพราะข้อหา 'การฟอกเงิน' ที่เขาไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน เงินทุนหมุนเวียนถูกอายัดโดยหน่วยงานตรวจสอบทางการเงินที่โผล่มาเหมือนผีหลอกในยามวิกาล ทุกอย่างดูเหมือนอุบัติเหตุที่ถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ มือคว้าขวดเหล้าขวดสุดท้ายบนโต๊ะขึ้นมากระดกจนหมดหยด แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะโยนขวดทิ้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงเคาะที่อ่อนโยน แต่เป็นเสียงทุบที่หนักแน่นและไร้ความปราณี "เปิดประตูครับคุณธันวา! เรามีหมายศาลมาแจ้งเรื่องการอายัดทรัพย์สินและคำสั่งจับกุมในข้อหาฉ้อโกงประชาชน!" เสียงตะโกนจากเจ้าหน้าที่ด้านนอกทำให้ธันวารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังเบื้องล่าง เห็นรถตำรวจและรถของสำนักข่าวจอดเรียงรายกันเต็มพื้นที่ เขาหยิบปืนพกที่เก็บไว้ในลิ้นชักลับออกมา วางมันลงบนโต๊ะ พร้อมกับมองรูปถ่ายของเขากับกวินในอดีตสมัยที่ยังเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์ ความแค้นแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเขากระอักเลือดออกมาเล็กน้อย "มึงหลอกกู..." ธันวาแค่นยิ้มทั้งน้ำตา "มึงไม่ได้แค่ต้องการเงินกวิน... มึงต้องการทำลายวิญญาณของกู" --- กลับมาที่ห้องทำงานของกวิน เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ พลางจัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย เขาหันมามองแพรวาที่ยังคงยืนนิ่งด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ "คุณคิดว่าสิ่งที่ธันวากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ คือจุดจบที่สาสมแล้วหรือยังครับ?" กวินถามพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ตึกสูงเสียดฟ้าที่เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของธันวากำลังถูกเจ้าหน้าที่ปิดตาย แพรวาขยับเข้ามาใกล้เขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ปะทะจมูก "ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับคนที่เคยหักหลังคุณ กวิน... สิ่งที่เขาต้องการคือการดูมันพังทลายต่อหน้าต่อตา โดยที่เขาทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว นั่นต่างหากคือความบันเทิงที่แท้จริง" กวินหันกลับมาสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความยินดีแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เพิ่มขึ้นในใจ การแก้แค้นที่วางแผนมานานนับปีใกล้จะบรรลุผล แต่ความรู้สึกที่เขารอคอยกลับไม่ใช่ความสะใจอย่างที่คิด "ผมยังมีอีกเรื่องที่ต้องสะสาง" กวินกล่าวเบาๆ "คุณคิดว่าธันวาจะยอมจำนนง่ายๆ งั้นหรือ? คนที่สูญสิ้นทุกอย่าง มักจะกลายเป็นสัตว์ร้ายที่อันตรายที่สุดเสมอ" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของห้องทำงานก็ดังขึ้นกะทันหัน หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เคยโชว์กราฟการเงินเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และกล้องวงจรปิดในตึกทุกตัวก็ดับลงพร้อมกัน "กวิน! ดูนั่น!" แพรวาร้องขึ้นพลางชี้ไปที่จอมอนิเตอร์หลัก ภาพจากกล้องหน้าอาคารปรากฏขึ้น ธันวาไม่ได้อยู่ในบ้านพักของเขาแล้ว... เขากำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์ที่ชั้นล่างสุดของตึกที่กวินอยู่ พร้อมกับกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งและแววตาที่เหมือนคนไร้สติ วินาทีต่อมา ประตูห้องทำงานของกวินก็เปิดออกด้วยเสียงดังสนั่น! ธันวาก้าวเข้ามาในห้อง เสื้อเชิ้ตของเขายับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือด ในมือของเขาไม่ได้ถือปืน แต่เป็นอุปกรณ์จุดระเบิดที่เชื่อมต่อกับสายไฟพันรอบตัวเขาอย่างชัดเจน "เรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ กวิน" ธันวาหัวเราะเสียงหลง "ในเมื่อมึงทำให้กูไม่เหลืออะไร... งั้นเราก็มาตายไปพร้อมๆ กันในห้องนี้เลยดีไหม?" กวินนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น เขาขยับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยไม่แสดงความเกรงกลัวใดๆ ต่อสายมรณะที่คาดเอวของอดีตเพื่อนรัก "ธันวาครับ... คุณแน่ใจเหรอว่าสิ่งที่ติดตัวคุณอยู่นั่น คือระเบิดจริงๆ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงตอนนี้นะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลาจะขอรับใช้ทุกท่านด้วยความมุ่งมั่นต่อไปครับ