ความต่างของวิสัยทัศน์

"ถ้าคุณมองแค่กราฟวิ่งขึ้นลงบนหน้าจอ คุณก็เป็นได้แค่เหยื่ออันโอชะของเจ้ามือครับ แต่ถ้าคุณมองเห็นว่า 'ทำไม' มันถึงขึ้น นั่นต่างหากที่เรียกว่าวิสัยทัศน์" กวินวางนามบัตรของชายตรงหน้าลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาของร้านกาแฟหรูใจกลางย่านธุรกิจ เสียงกระเบื้องเซรามิกกระทบพื้นโต๊ะดัง 'กริ๊ก' แผ่วเบา แต่มันกลับฟังดูหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกย้ำความเหนือกว่าของเขา ธันวา—ชายผู้เคยเป็นเพื่อนรัก แต่เป็นคนที่เขายินดีจะเหยียบให้จมดินในชีวิตนี้—หรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วชี้ที่สวมแหวนทองคำขาวเคาะเป็นจังหวะบนโต๊ะ เขาไม่ได้โกรธ แต่กำลังประเมินกวินราวกับกำลังสำรวจสินค้าด้อยค่าที่บังเอิญมีแววจะทำกำไรได้ "กวิน นายเปลี่ยนไปนะ จากเด็กหนุ่มที่ทำตัวเป็นเงาให้ฉัน วันนี้กลับพูดจาฉะฉานจนน่าตกใจ" ธันวาเอ่ยพลางจิบเอสเปรสโซ่ "นามบัตรใบนั้นคือโอกาส นายรู้ไหมว่าคนระดับฉันไม่เคยยื่นให้ใครถ้าไม่เห็นประโยชน์" กวินแค่นยิ้ม มุมปากของเขาไม่ได้ยกสูงขึ้นเพื่อแสดงความยินดี แต่มันคือรอยยิ้มของการมองเห็น 'จุดจบ' ของศัตรูในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า "ประโยชน์คือสิ่งที่คนรวยพูดเพื่อให้คนจนรู้สึกว่าตัวเองมีค่าครับธันวา แต่สำหรับผม นามบัตรใบนี้ไม่ใช่โอกาส... แต่มันคือแผนที่ทางธุรกิจที่ผมจะใช้ฝังกลบความโลภของคุณ" กวินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาดำขลับของเขาไร้ซึ่งความหวั่นไหว ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเพื่อนเก่าที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดี ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์ แต่กวินไม่เปิดช่องว่างให้เขาเลย "ผมขอตัวก่อนนะครับ มีงานที่สำคัญกว่าต้องทำ" กวินลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทที่แม้จะราคาไม่แพงแต่ตัดเย็บมาอย่างดีให้เข้าที่ ก่อนจะเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ธันวานั่งขมวดคิ้วอยู่กับความว่างเปล่า ทันทีที่พ้นจากสายตาของธันวา กวินก็หยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าออกมาเช็กพอร์ตโฟลิโอ เงินจำนวนหนึ่งพันบาทแรกที่เขานำไปเสี่ยงในตลาด 'คริปโตเคอร์เรนซี' ช่วงกราฟดิ่งเหวเมื่อวานนี้ ตอนนี้มันงอกเงยขึ้นเป็นสองแสนบาทจากการเล่นกับจังหวะการสวิงของราคาท่ามกลางข่าวลือเรื่องการสั่งปิดกระดานเทรดที่เขารู้ดีว่ามันเป็นเพียงเกมปั่นประสาท เขารู้ดีว่าความสำเร็จแค่นี้ยังเป็นแค่ 'จุดเริ่มต้น' ของยอดภูเขาน้ำแข็ง กวินเดินตรงไปยังเขตพัฒนาเมืองฝั่งตะวันออก พื้นที่รกร้างที่ใครต่อใครต่างมองว่าเป็นที่ดินผีสิง แต่สำหรับคนที่เคยผ่านอนาคตมาแล้ว เขารู้ดีว่าอีกหกเดือนข้างหน้า รัฐบาลจะประกาศโครงการรถไฟฟ้าสายใหม่ที่จะลากผ่านตรงกลางของที่ดินผืนนี้พอดี เขานั่งลงบนม้านั่งในสวนสาธารณะที่มองเห็นผืนดินกว้างใหญ่เหล่านั้น กวินกางแท็บเล็ตออกมา เริ่มคำนวณตัวเลขและวางกลยุทธ์ เขาไม่ได้แค่จะซื้อที่ดิน แต่เขาจะ 'ซื้ออนาคต' ของเขตนี้ "ถ้าฉันใช้เงินสองแสนนี้วางมัดจำและใช้คอนเน็กชั่นที่ธันวากำลังเสนอ... การกู้ยืมผ่านธนาคารที่กำลังจะล้มละลายในเครือข่ายของมันเองคงไม่ยาก" กวินพึมพำกับตัวเอง แววตาของเขาฉายประกายแห่งความกระหายอำนาจ นี่ไม่ใช่การลงทุนเพื่อความมั่งคั่งธรรมดา แต่คือการสร้างฐานทัพเพื่อบดขยี้ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของธันวาที่กำลังจะทุ่มเงินก้อนโตไปกับย่านที่กำลังจะกลายเป็นเขตเศรษฐกิจซบเซา ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าที่เขานั่งขีดเขียนแผนผังจนดึกดื่น กวินจดจ่ออยู่กับตัวเลขจนแทบไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์ เมื่อเขากดดู ข้อความนั้นทำให้เขานิ่งค้างไป *ข้อความจากเบอร์แปลก: 'ที่ดินผืนที่คุณกำลังเล็งไว้... มีเจ้าของคนใหม่แล้วนะกวิน และเขาเพิ่งสั่งระงับการขายทั้งหมด เพื่อเตรียมตัวเป็นคู่แข่งที่นายคาดไม่ถึง'* หัวใจของกวินกระตุกวูบ ความมั่นใจที่สั่งสมมาเริ่มสั่นคลอน ใครกันที่รู้แผนของเขา? ข้อมูลผังเมืองนี้เป็นความลับสุดยอดที่เขารู้จากการย้อนเวลากลับมาเท่านั้น เขารีบเก็บของและเดินจ้ำอ้าวออกจากสวนสาธารณะ ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่ไม่น่าไว้วางใจ เขาสังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งยืนพิงเสาไฟอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างนั้นสวมชุดสูทสีเทาเข้ม หมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าเกือบมิด กวินหยุดเดินเมื่อเห็นบุคคลนั้นก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟข้างทางส่องกระทบใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นในชั่วโมงนี้ ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาหาเขา แววตาของเธอคมกริบราวกับมีดโกน ในมือถือโฉนดที่ดินผืนที่เขาต้องการที่สุดไว้แน่น เธอเผยรอยยิ้มที่ทำให้กวินต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว "สวัสดีค่ะกวิน... คิดถึงกันไหมคะ หรือว่าคุณอยากจะคุยเรื่อง 'มูลค่า' ของที่ดินผืนนี้กันก่อนดี?" คำพูดนั้นทำให้กวินถึงกับพูดไม่ออก เพราะผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อริสา' หญิงสาวที่เป็นมือขวาที่เก่งกาจที่สุดของเขาในชาติก่อน... คนที่เคยเป็นคนสุดท้ายที่กอดศพเขาในวันที่เขาถูกฆ่าตาย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกวินและร่วมลุ้นไปกับเกมธุรกิจสุดเข้มข้นนี้นะครับ