วิกฤตเศรษฐกิจจำลอง

"เทขายทิ้งให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่หุ้นเดียว!" เสียงตะโกนกึกก้องในห้องค้าหลักทรัพย์ของบริษัทธันวา แคปิตอล ไม่ได้ทำให้กวินสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่นั่งจิบเอสเปรสโซ่ร้อนๆ บนเก้าอี้หนังแท้ในห้องทำงานส่วนตัวที่มองเห็นความวุ่นวายเบื้องล่างผ่านกระจกนิรภัย แสงไฟสีแดงฉานจากกระดานหุ้นที่ไหลลงดั่งน้ำตกในหน้าจอจำลองที่เขาสร้างขึ้น กำลังปั่นประสาทเหล่านักลงทุนหน้าใหม่ที่ธันวาส่งเข้ามาเป็น 'เหยื่อ' ในแผนการครั้งนี้ ทุกอย่างคือละครที่เขากำกับเองกับมือ กวินวางถ้วยกาแฟลงบนจานรองเสียงดังกระทบกันเบาๆ ก่อนจะหันไปหาเลขาหนุ่มที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลัง "สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างครับคุณวิทย์" "ท่านครับ... พวกของธันวากำลังระดมเงินกู้รอบสุดท้ายเข้ามารับซื้อหุ้นที่กำลังร่วงครับ พวกเขาคิดว่านี่คือโอกาสช้อนซื้อของถูกตามที่ท่านเคยปล่อยข่าวลวงไว้ แต่ดูเหมือนกราฟนี้มัน... มันดิ่งลึกกว่าปกติมากครับท่าน!" วิทย์รายงานด้วยน้ำเสียงแหบพร่า กวินยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ความโลภมักจะทำให้คนตาบอดเสมอครับคุณวิทย์ โดยเฉพาะเมื่อเขาเชื่อว่าเขารู้ดีกว่าตลาด" เขาเลื่อนเมาส์ไปกดรหัสผ่านชุดสุดท้าย กราฟราคาในระบบจำลองที่เชื่อมต่อกับอัลกอริทึมของบริษัทธันวากำลังแสดงผลการคำนวณที่ผิดพลาด ธันวาหลงกลเข้าเต็มเปา เขาใช้เงินทุนสำรองทั้งหมดที่มี รวมถึงสินทรัพย์ที่ค้ำประกันด้วยที่ดินมรดกเพื่อเดิมพันในสิ่งที่เขาคิดว่าคือ 'จุดกลับตัว' ของวิกฤตเศรษฐกิจสมมติที่กวินเป็นคนสร้างขึ้น ในอดีต ธันวาเคยใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้หลอกล่อให้กวินหมดตัว แต่วันนี้ กวินได้เปลี่ยนกระดานใหม่ทั้งหมด เขาไม่ได้แค่ลอกเลียนแบบ แต่เขาสร้าง 'กับดักหนู' ที่ไม่มีทางออกไว้ให้ธันวาโดยเฉพาะ "ธันวาโทรเข้ามาสายที่สี่แล้วครับท่าน" กวินปัดมือปฏิเสธ "ไม่ต้องรับครับ ปล่อยให้เขาดื่มด่ำกับความพินาศตรงหน้าไปก่อน ความเงียบคือบทลงโทษที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับคนอย่างเขา" กวินลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ เขามองเห็นรถหรูของธันวาจอดเทียบท่าหน้าตึกอย่างรีบร้อน ธันวาในชุดสูทแบรนด์เนมดูยับยู่ยี่ ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความตื่นตระหนก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเจรจา แต่เขามาเพื่อทวงถามความผิดพลาดที่เขาเริ่มตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างแรง ธันวากระแทกเท้าเข้ามา ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับคนเสียสติ "มึงทำอะไรลงไป กวิน! ทำไมกราฟที่มึงบอกว่ามันจะขึ้น ถึงได้ดิ่งนรกแบบนี้! เงินที่กูระดมมา มันหายไปในพริบตา!" ธันวาตะคอกใส่เขา มือของเขาชี้หน้ากวินอย่างสั่นเทา กวินค่อยๆ หันกลับมา เขายังคงรักษาท่าทีสุภาพบุรุษไว้ได้อย่างมั่นคงแม้ในสถานการณ์ที่เดือดพล่านเช่นนี้ เขาก้าวเดินไปหาธันวาช้าๆ หยุดลงห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของธันวาปะทะเข้ากับจมูกของกวิน มันเป็นกลิ่นเดิมที่เขาเคยเกลียดชัง และวันนี้ มันคือกลิ่นของความพ่ายแพ้ "ธันวาครับ... ในโลกของนักลงทุน เราสอนกันเสมอว่า 'อย่าเชื่อใครนอกจากตัวเลข' และที่สำคัญที่สุด 'อย่าไว้ใจเพื่อนที่เคยหักหลังคุณ' คุณจำกฎข้อนี้ได้ไหมครับ?" ธันวาชะงัก สายตาที่โกรธจัดแปรเปลี่ยนเป็นความสับสน "มึง... มึงหมายความว่ายังไง" กวินหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วเปิดโฮโลแกรมแสดงยอดเงินในบัญชีที่โอนย้ายออกไปอย่างต่อเนื่อง มันไม่ใช่แค่เงินของบริษัทธันวา แต่เป็นเงินส่วนตัวของธันวาที่ไหลเข้าสู่บัญชีลับของกวินที่เขาวางรากฐานไว้ตั้งแต่หลายเดือนก่อน "วิกฤตเศรษฐกิจที่คุณกำลังเผชิญอยู่... ผมจำลองมันขึ้นมาเพื่อคุณโดยเฉพาะครับ ทุกจุดที่คุณคิดว่าจะเป็นทางออก คือทางตันที่ผมขุดไว้" กวินกระซิบข้างหูชายผู้เคยเป็นเพื่อนรัก "คุณจำวันที่คุณหัวเราะเยาะตอนที่ผมสิ้นเนื้อประดาตัวได้ไหม? วันนี้ ผมไม่ได้มาเพื่อเอาเงินของคุณคืนอย่างเดียว แต่มันคือการพิสูจน์ว่าคนอย่างคุณ ไม่มีวันคู่ควรกับอำนาจที่ได้มาด้วยการโกง" ธันวาทรุดเข่าลงกับพื้น สีหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนคนตายทั้งเป็น ความเย่อหยิ่งทลายลงเหลือเพียงความว่างเปล่า "แต่นี่มันยังไม่จบหรอกครับ..." กวินย่อตัวลงไปกระซิบอีกครั้ง "คุณเห็นโทรศัพท์นั่นไหม? คนที่คุณเคยเอาเปรียบเขาทั้งหมด กำลังรอฟังข่าวดีจากผมอยู่" ในจังหวะนั้นเอง ประตูก็เปิดผางออกอีกครั้งพร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีเข้มสามคนที่เดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ พวกเขาไม่ใช่พนักงานของบริษัท แต่เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจสอบการฟอกเงินที่กวินเป็นคนส่งเบาะแสไปให้เมื่อชั่วโมงก่อน ธันวาเงยหน้ามองด้วยความหวาดกลัว แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบสิ้นสติไม่ใช่เจ้าหน้าที่เหล่านั้น "สวัสดีครับคุณกวิน... ผมหวังว่าของขวัญที่ผมเตรียมมาให้ในวันนี้ จะทำให้ 'เกม' ของคุณสนุกขึ้นนะ" ชายวัยกลางคนที่ก้าวออกมาจากด้านหลังเจ้าหน้าที่ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อดีตผู้มีพระคุณ' ของกวินในชาติก่อน ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของธันวาในทุกมิติ กวินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่เคยเยือกเย็นของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นชายคนนั้นยื่นซองจดหมายสีดำที่ประทับตราคุ้นตามาให้เขา ภายในซองนั้นมีรูปถ่ายของกวินในวันที่เขาย้อนเวลากลับมาครั้งแรก... รูปถ่ายที่ไม่มีใครควรจะเข้าถึงได้ ทุกอย่างที่เขาคิดว่าเขากำลังควบคุม... แท้จริงแล้วเขากำลังเล่นอยู่ในมือของใครอีกคนหรือ? ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของผมอย่างเหนียวแน่นนะครับ