พื้นที่ส่วนตัวที่ห้ามเข้า

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นวานิลลาผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้หญิงที่จงใจฝ่าฝืนคำเตือน ยังคงลอยอวลอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานชั่วคราวบนชั้นสามสิบ สันจมูกโด่งเป็นคมของครามรับรู้ได้ทันทีตั้งแต่ก้าวแรกที่ผลักบานประตูไม้สักหนักอึ้งเข้ามา แม้ว่าไฟในห้องจะไม่ได้เปิดสว่างโร่ มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากป้ายโฆษณานอกตึกที่สาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใสบานยักษ์ ทว่าเงาร่างระหงที่กำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะเขียนแบบตัวใหญ่กลับเด่นชัดเสียยิ่งกว่าอะไร มินตากำลังถือวิสาสะเปิดสมุดบันทึกเล่มหนาที่เขาจดร่างแบบโปรเจกต์สำคัญ นิ้วเรียวภายใต้เล็บเจลสีนู้ดกำลังไล่เปิดดูหน้ากระดาษทีละแผ่นด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนท้าทาย เธอกล้า... กล้าพอที่จะเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวที่เขาเพิ่งประกาศกร้าวไปหมาดๆ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเข้ามาเหยียบในนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้องทำให้นิ้วเรียวที่กำลังพลิกหน้ากระดาษชะงักกึก ร่างบางสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนตื่นตระหนกยามเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกหนุ่มก้าวออกจากเงาอัปมงคลเข้ามาใกล้ ร่างกายของครามในยามนี้ดูคุกคามและอันตรายยิ่งกว่าเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ฉัน... ฉันแค่วางกระเป๋าผิดห้อง" เสียงหวานเอ่ยแก้ตัวเสียงสั่น แต่ดวงตาคู่สวยกลับเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก "แก้ตัวได้น้ำเน่าสิ้นดี" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงและทรงพลัง ทุกย่างก้าวที่เขยิบเข้ามาใกล้เสมือนกำแพงหนาที่บีบอัดพื้นที่หายใจของหญิงสาวให้แคบลงเรื่อยๆ "ประตูห้องติดป้ายห้ามเข้าตัวโตขนาดนั้น หรือว่าตัวหนังสือมันเล็กเกินไปจนสายตาแฟชั่นนิสต้าอย่างคุณมองไม่เห็น" มินตาถอยหลังกรูดจนสะโพกมนชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังแนบติดกับพื้นผิวไม้เย็นเฉียบโดยมีร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มตามมาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยียบเย็นทรงอำนาจแผ่ซ่านจนเธอแทบหายใจไม่ออก "ถอยไปนะคุณคราม ฉันแค่เข้ามาดูเฉยๆ ไม่ได้ขโมยอะไรไปสักหน่อย" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้เมื่อเขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงความแน่นและร้อนระอุผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตสีเข้ม "แต่คุณกำลังล้ำเส้น... และคนอย่างผมเกลียดที่สุดคือคนที่ไม่มีมารยาท" ครามกดเสียงต่ำจนน่ากลัว มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปทาบลงบนขอบโต๊ะด้านหลังสะโพกของเธอ กักขังร่างบางเอาไว้ในวงแขนอย่างไร้ทางหนี แววตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวาดหวั่นแต่มันกลับยิ่งกระตุ้นความรู้สึกดิบเถื่อนในอกของเขาให้พุ่งพล่าน ผู้หญิงคนนี้มีแรงดึงดูดบางอย่าง... แรงดึงดูดที่สกปรก หอมหวาน และอันตรายจนเขาแทบอยากจะขยี้ให้แหลกคามือเพื่อสั่งสอนความอวดดี "ปล่อยนะ! ถ้าคุณทำอะไรฉัน จะหาว่าไม่เตือน..." มินตาพยายามเชิดหน้าสู้แม้เรียวขาจะเริ่มอ่อนแรงยามเมื่อสายตาคมกริบของเขาเลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่เรียวปากอิ่มสีระเรื่อ "เตือนเหรอ? คุณยังกล้าขู่ผมอีกงั้นเหรอคุณมินตา" ครามโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมใบหูเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ขึ้นมาแตะตามกรอบหน้าเรียวและหยุดอยู่ที่คางมนทำให้มินตาตัวแข็งทื่อ เธออยากจะผลักไสเขาออกไปให้พ้นทาง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการอ่อนปวกเปียกยามเมื่อปลายนิ้วนั้นลากไล้ลงมาที่ลำคอเบาๆ สัมผัสที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนและความโกรธเกรี้ยวผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "ในเมื่อคุณอยากรู้นักว่าพื้นที่ส่วนตัวของผมมันมีอะไร... ทำไมเราไม่มาสำรวจมันให้ลึกซึ้งกว่าการยืนมองดูล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม ก่อนที่มินตาจะได้ทันเปล่งเสียงประท้วง ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและลงทัณฑ์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนรุนแรงที่สูบ ⁠ฉีดเลือดในกายให้พลุ่งพล่าน มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง บดขยี้ริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจขณะที่ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ มินตาครางอื้อในลำคอ พยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรจากการสอพลอ ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุและไร้ซึ่งทางหลบหนี ประตูห้องทำงานด้านนอกที่ควรจะปิดสนิทกลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ "ไอ้คราม... กูเอาเอกสารโปรเจกต์ใหม่มาให้... เฮ้ย!" เสียงของกรณ์ที่อุทานดังลั่นห้องทำให้ทั้งสองร่างที่กำลังแนบชิดกันอยู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว มินตาหน้าถอดสีรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่ครามเสยผมลวกๆ ด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้หันกลับไปมองเพื่อนสนิทด้วยซ้ำ กรณ์ก็เอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที "มึงรีบเปิดดูหน้าจอมือถือด่วนเลย... ตอนนี้ข่าวฉาวเรื่องที่มึงกับคุณมินตาอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องนี้ กำลังถูกปล่อยลงเพจซุบซิบดาราแล้ว!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ