ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

แสงสีฟ้าจากหน้าจอมือถือสาดสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบของครามที่หรี่ลงจนแทบเป็นเส้นตรง บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางตลบอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กรณ์ยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะทำงาน สีหน้าเคร่งเครียดระคนกังวลขณะมองภาพพาดหัวข่าวซุบซิบจากเพจดังที่มีรูปของเขากับมินตาอยู่ในห้องนี้เมื่อชั่วโมงก่อนพร้อมแคปชั่นชวนคิดลึก "ไอ้กรณ์ มึงจัดการไอ้เพจนี้ยังไงวะ" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากลำคอของคราม มันเรียบสนิทจนน่ากลัว แต่แฝงไว้ด้วยไอสังหารที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "กำลังให้ฝ่ายกฎหมายติดต่อเคลียร์อยู่ครับ แต่มันสายไปแล้ว รุมสำนักข่าวเริ่มแชร์ต่อกันเป็นไฟลามทุ่ง ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ บริษัทอสังหาฯ ของมึงกับโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังจะเซ็นสัญญาสัปดาห์หน้าพังแน่ แถมภาพลักษณ์ของน้องเขาก็ยับเยินไม่แพ้กัน" กรณ์ถอนหายใจยาว พลางเหลือบมองมินตาที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่มุมห้อง มินตาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว มือบางกำโทรศัพท์ในมือจนข้อต่องอขาว เธอปรายตามองสถาปนิกหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกเคียดแค้นผสมกับความตื่นตระหนก "นายเป็นคนต้นคิดเรื่องนี้ใช่ไหมคราม นายจงใจปล่อยภาพนี้ออกไปเพื่อบีบฉัน!" ครามค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปิดหน้าจอมือถือลงอย่างช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อชัดเจน ก้าวเท้าเข้าหานักแสดงสาวช้าๆ ทว่ามั่นคงราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ถ้าผมอยากให้ข่าวออก ผมมีวิธีที่แนบเนียนกว่านี้มินตา... แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว และเราต่างก็ตกเป็นจำเลยของสังคม ทางออกเดียวที่จะกู้ชื่อเสียงและผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายได้ คือการทำตามเกมของผม" ครามหยุดยืนประชิดตัวเธอ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโชยเข้าจมูกจนมินตาต้องผถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มินตาเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น "ฉันไม่มีวันทำตามข้อเสนอ บ้าๆ ของนายหรอก ฉันเป็นอิสระ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยของนาย!" "อิสระเหรอครับ?" ครามหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเยียบเย็นจนน่าขนลุก เขายกมือขึ้นทาบกับผนังด้านข้าง กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ "มองหน้าผมแล้วแหกตาดูความจริงซะมินตา... ตอนนี้ชื่อเสียงที่คุณสะสมมาหลายปีมันกำลังจะพังพินาศในข้ามคืน สัญญาพรีเซน터ตัวใหม่กำลังจะถูกยกเลิก และทางเดียวที่คุณจะรอดจากข้อหาฉ้อโกงค่าเสียหายและข่าวเสียๆ หายๆ พวกนี้ คือการเซ็นสัญญาฉบับนี้" เขายื่นเอกสารแผ่นหนึ่งที่กรณ์เพิ่งวางไว้บนโต๊ะให้อยู่ตรงหน้าเธอ มินตากวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษด้วยมือที่สั่นเทา และทันทีที่สมองประมวลผลข้อความทั้งหมด ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง *สัญญาจ้างพิเศษ: ผู้ช่วยประสานงานภาคสนามโครงการก่อสร้าง (ระยะเวลา 6 เดือน)* *เงื่อนไข: ต้องปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของสถาปนิกควบคุมโครงการอย่างเคร่งครัด และห้ามปลีกตัวจากพื้นที่ปฏิบัติงานโดยไม่ได้รับอนุญาต* "นี่มันบ้าชัดๆ! นายจะให้ฉันไปตากแดดลุยฝุ่นที่ไซต์งานก่อสร้างเนี่ยนะ!" มินตาตวัดสายตากลับมามองเขาด้วยความเดือดดาล "ฉันเป็นอินฟลูเอนเซอร์สายแฟชั่นนะคราม ไม่ใช่กรรมกร!" "คุณเลือกได้ครับมินตา... จะไปยืนตากแดดสวมหมวกนิรภัยแล้วทำงานชดใช้ความเสียหายเคียงข้างผม หรือจะไปขึ้นศาลสู้คดีแพ่งเรียกค่าเสียหายหลักสิบล้านที่คุณไม่มีปัญญาจ่าย... เลือกเอา" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยว ไม่มีช่องว่างให้ต่อรองแม้แต่น้อย กรณ์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ กระแอมเบาๆ "ผมว่าน้องมินตารีบตัดสินใจเถอะครับ ก่อนที่นักข่าวจะบุกมาถึงหน้าบริษัท" มินตามองหน้าครามที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน ความใกล้ชิดนี้สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเธอกระหน่ำเต้นอย่างบ้าคลั่ง ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแววตาคู่นั้นทรงพลังจนเธอแทบยืนไม่อยู่ "นายมัน... เล่ห์เหลี่ยมจัดที่สุด!" มินตากัดฟันกรวดด้วยความคับแค้นใจ "ขอบคุณที่ชมครับ" ครามกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงยื่นใส่มือของเธอ "เซ็นซะ... แล้วพรุ่งนี้เช้า เจอกันที่ไซต์งาน" มินตากำด้ามปากกาแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน เธอกวาดตามองหน้าสถาปนิกหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษด้วยความจำยอม เสียงจดลงบนกระดาษดังแผ่วเบา ทว่ามันคือเสียงโซตรวนที่กำลังล่ามเธอกไว้กับซาตานในร่างสถาปนิกอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า ในขณะที่มินตากำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อต่อว่าเขาอีกสักประโยค เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างร้อนรน ก่อนที่ประตูกจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปของเลขาหน้าห้องก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "คุณครามคะแย่แล้วค่ะ... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่นี่ และเขาอ้างตัวว่าเป็น... คู่หมั้นของคุณที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศค่ะ!" ดวงตาคมกริบของครามไหววูบไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตาเดียว บรรยากาศในห้องที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับดิ่งลึกลงสู่ความหนาเตอะในชั่วพริบตา ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้ด้วยดีเสมอมานะครับ