เงาตึกระฟ้ากับความอวดดี

กลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์ผสมกับฝุ่นผงจากการก่อสร้างลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ท่ามกลางโครงสร้างเหล็กกล้ามหึมาของอาคารสูงตระหง่านใจกลางกรุงเทพมหานคร ชั้นสี่สิบห้าแห่งนี้ยังคงเป็นเพียงพื้นที่โล่งเปล่าที่รอการชำระสะสาง แต่เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นคอนกรีตดิบๆ กลับดังสะท้อนก้องกังวานอย่างอวดดี "ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่ามุมนี้แสงมันไม่ได้... หลบไปหน่อยสิคะ ช่างภาพกำลังจะเก็บบรรยากาศตอนพระอาทิตย์ตกดินนะ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเอาแต่ใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ครามหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย เขากวาดสายตามองร่างระหงในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเพลิงที่กำลังโพสท่าอยู่หน้าเสาคอนกรีตเปลือย โดยมีตากล้องหนุ่มคอยกดชัตเตอร์รัวๆ บนพื้นที่ซึ่งยังไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าเหยียบด้วยซ้ำ นี่คือไซต์งานมูลค่าหลายพันล้านบาทของเขา — สถาปนิกหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้ความผิดพลาดแม้แต่น้อยนิดลอดผ่านสายตา และแน่นอนว่าเขาเกลียดพวกชอบอภิสิทธิ์ชนที่คิดจะบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวเพื่อสร้างกระแสบนโลกโซเชียลที่สุด "คุณเข้ามาในพื้นที่ก่อสร้างโดยไม่สวมหมวกนิรภัย และที่สำคัญ..." ครามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเย็นเยียบพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหติลงทันตาเห็น "...คุณกำลังทำลายกฎความปลอดภัยขั้นเด็ดขาดของบริษัทผม" มินตาชะงัก เธอลดกล้องลง หันขวับมาปะทะสายตากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงโครงเหล็กอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองสถาปนิกหนุ่มหัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจระคนท้าทาย เธอนึกว่าเขาจะเป็นแค่โฟร์แมนหน้าตาถมึงทึงทั่วไปเสียอีก แต่ใบหน้าคมสันที่ประดับด้วยไรหนวดจางๆ และสِเน่ห์ดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ "อ๋อ... สถาปนิกใหญ่ผู้เคร่งครัดสินะคะ" มินตาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มยั่วเย้าปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เจ้าของโปรเจกต์จอมเผด็จการนี่เอง พอดีว่าคอนเทนต์ของฉันมันรอไม่ได้ค่ะ และสถาปัตยกรรมดิบๆ แบบนี้แหละที่ฟอลโลเวอร์ของฉันอยากดู" ครามไม่ตอบคำทันที เขาก้าวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวทีละก้าวอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง ฝีเท้าหนักแน่นราวดาราจักรที่กำลังบีบอัดพื้นที่รอบตัวให้แคบลง แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายสูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรทำให้มินตาต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาปูนเย็นเฉียบ "คุณรู้ไหมว่าการกระทำไร้ความคิดของคุณเมื่อครู่..." ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการทำงานลอยเข้าปะทะนาสิกของมินตา "...มันอาจทำให้คุณตกลงไปกลายเป็นศพไร้ชื่อที่ชั้นล่างได้ทุกเมื่อ" มินตาใจเต้นแรงระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาดุดันที่ลุกโชนอยู่ในนัยน์ตาคู่คมกริบของเขา มันร้อนแรงและอันตรายจนเธอแทบหายใจไม่ออก มือเรียวเล็กพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่กล้ามเนื้อแน่นขนัดภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนนั้นกลับแข็งราวกับกำแพงเหล็ก "ถอยไปนะคะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามรักษาฟอร์มความมั่นใจเอาไว้ ทั้งที่ขาเริ่มอ่อนแรงลงทุกที "ไม่มีสิทธิ์?" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มพร่าและใกล้ชิดจนชวนให้ขนลุกซู่ นิ้วมือแข็งแรงข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเลื่อนลงมาตรึงปลายคางมนให้เงยขึ้นรับสายตาเขา "นี่มันตึกของผม พื้นที่ของผม และผู้หญิงอวดดีที่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งอย่างคุณ... ก็อยู่ในอาณัติของผมเหมือนกัน" ในเสี้ยววินาทีนั้น มินตารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ แรงดึงดูดทางเพศที่ดิบเถื่อนและไม่เคยคาดคิดมาก่อนกำลังเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัว ทว่าก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมามากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกของกรณ์ก็ดังแทรกขึ้นจากบันไดหนีไฟ "ไอ้คราม! ทางวิศวกรส่งแบบแปลนชุดใหม่มาให้ตรวจ— เฮ้ย..." กรณ์ชะงักกึกทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า สถาปนิกหนุ่มเพื่อนสนิทกำลังกักขังอินฟลูเอนเซอร์สาวชื่อดังไว้กับเสาปูนในมุมอับสายตา ครามผละตัวออกช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน สายตายังคงจ้องมองมินตาที่กำลังหอบหายใจเบาๆ ด้วยใบหน้าแดงก่ำ เขาจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทางนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันไปหากรณ์ "จัดการเชิญแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ออกไปจากตึกซะที" ครามเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง "แล้วก็... สั่งห้ามผู้หญิงคนนี้เหยียบเข้ามาในไซต์งานของผมอีกเด็ดขาด" มินตากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ เธอสะบัดหน้าหนีอย่างถือดี คว้ากระเป๋าถือราคาแพงขึ้นมาคล้องแขนแล้วเดินกระแทกส้นเท้าผ่านหน้ากรณ์ไปด้วยความโมโหสุดขีด แต่ก่อนที่ร่างบางจะลับสายตาไปที่ประตูลิฟต์ชั่วคราว ครามกลับเอ่ยประโยคทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ดังพอให้เธอได้ยินคนเดียว "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะคุณมินตา... เพราะครั้งหน้า คุณอาจจะไม่โชคดีแค่ถูกไล่ตะردอย่างเดียวแน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระอุในตอนแรกนี้นะครับ