สัมผัสแรกที่ไร้การควบคุม

เสียงล็อกประตูห้องที่ดังขึ้นเมื่อครู่เปรียบเสมือนเสียงตัดขั้วหัวใจ มินตานั่งตัวสั่นอยู่บนฟูกนอนหนานุ่ม ร่างกายของเธอชาวาบไปจนถึงปลายนิ้ว ความเงียบงันภายในห้องกว้างที่ถูกคั่นกลางไว้ด้วยระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว กำลังถูกบีบอัดให้แคบลงเรื่อยๆ ด้วยฝีเท้าหนักหน่วงที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ครามไม่ได้รีบร้อน เขาถอดนาฬิกาข้อมือเรือนหรูออก โยนมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกทีละเม็ดด้วยท่าทางที่เยือกเย็นและน่ากลัว แววตาของสถาปนิกหนุ่มไม่ได้มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือสายตาของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม และในตอนนี้ ไม่มีทางหนีใดๆ สำหรับมินตาอีกแล้ว "กลัวอะไรครับ หืม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบราวกับเสียงคำรามของเสือร้ายที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ "คุณ... ถอยไปนะคราม" มินตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นตั้งการ์ดโดยสัญชาตญาณ แม้จะรู้ดีว่ามันไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ ร่างบางถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับหัวเตียง ปิดตายทุกเส้นทางหนี ครามไม่ตอบคำชาย เขาก้าวประชิดตัวจนกระทั่งปลายเท้าชนกับขอบเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างกักขังร่างของเธอไว้ตรงกลาง กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และฟีโรโมนของผู้ชายที่ทรงอำนาจแผ่ซ่านเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเธอจนแทบหายใจไม่ออก "ปากเก่งนักนะตอนอยู่ข้างนอก... แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะครับ มินตา" ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน มินตาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี แต่ครามกลับใช้ปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยคางของเธอให้หันกลับมาสบตา ประกายตาของเขาวาวโรจน์เต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ที่ถูกจุดขึ้นจนยากจะดับลง "ฉันไม่ได้กลัวคุณ..." เธอยังคงพยายามเค้นเสียงแข็งขืน แม้ว่าเสียงนั้นจะสั่นพร่าจนน่าสมเพชในความรู้สึกของตัวเอง "พิสูจน์ให้ผมดูสิครับ ว่าคุณไม่ได้กลัว..." ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งการปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวลหรือการหยั่งเชิง แต่มันคือการรุกรานที่ดุดันและเรียกร้องอย่างไร้เหตุผล ครามบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธอด้วยความกระหายที่อัดแน่นมานาน มินตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำหมัดแน่นทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของสิงโตหนุ่ม มือหนาเลื่อนลงมาล็อกเอวบางไว้แน่นตรึง ก่อนจะรวบตัวเธอเข้าไปแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนจากร่างกายของเขาลวกผิวผ่านเนื้อผ้าจนเธอสะท้าน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มินตาพยายามจะเบี่ยงหน้าหนีเพื่อกอบโกยอากาศ แต่มือแกร่งอีกข้างกลับตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับรสจูบที่ลึกซึ้งและป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม รสชาติของความดื้อรั้นผสมผสานกับความหวานล้ำ ทำให้ครามยิ่งได้ใจ แรงดึงดูดทางกายที่สะสมมาเนิ่นนานระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปด้วยรสจูบที่ร้อนแรงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาผริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อให้เธอได้หายใจ มินตาก็หอบหายใจตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่เต้นระรัว แววตาของเธอยามนี้ฉายแววทั้งโกรธขึงและตื่นตระหนก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เจือไปด้วยประกายความโหยหาที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอด "คุณมัน... บ้าไปแล้วคราม" เธอกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกรุกราน "ใช่ครับ ผมมันบ้า... และคนที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ก็คือคุณ" ครามไม่รอให้เธอได้ต่อว่าอีกต่อไป มือหนาจัดการปลดเปลื้องอุปสรรคชิ้นสุดท้ายออกไปจากร่างของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ความเย็นของอากาศภายในห้องถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว สัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าทำให้มินตาสะดุ้งเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง ผิวเนื้อเนียนละเอียดสั่นเทาภายใต้การลูบไล้ที่ทั้งดุดันและแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างประหลาด "ปล่อย... อ๊ะ..." เสียงหวานหลุดลอดออกมาเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของอย่างอุกอาจ มือข้างหนึ่งของเขาเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นจนเธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสโดยสัญชาตญาณ ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังจนสมองขาวโพลน มินตาจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้ามา ความโกรธเกลียดและทิฐิที่มีก่อนหน้านี้เริ่มหลอมละลายกลายเป็นความจำยอมต่อสภาวะอารมณ์ที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ร่างกายของเธอบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่ชายหนุ่มเป็นผู้ชี้นำ ครามประคับประคองร่างบางให้นอนราบลงไปกับฟูกนอน ก่อนจะทาบทับร่างกายกำยำของตนเองลงมา ดวงตาคมก้มมองหญิงสาวใต้ร่าง แววตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไร้การควบคุม มันคือความกระหายที่ต้องการกลืนกินเธอให้เป็นส่วนหนึ่งของตัวเอง "มองผมสิครับ มินตา..." เขา กระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู ร้อนผ่าว "บอกผมสิว่าคุณเกลียดผม... บอกมาสิครับ" มินตาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น เธอมองสบตาผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในความรู้สึกของเธอเวลานี้ ริมฝีปากสั่นระริกเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเอ่ยคำพูดที่ท้าทายออกไปเป็นครั้งสุดท้าย "ฉัน... เกลียด..." คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อครามประกบจูบลงมาอีกครั้ง พร้อมกับการรุกรานทางกายที่ผสานรวมความสัมพันธ์ของทั้งคู่เข้าไว้ด้วยกันอย่างลึกซึ้ง ความเจ็บแปลบในคราแรกถูกแทนที่ด้วยคลื่นแห่งความเร่าร้อนที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงเตือนของหัวใจที่ดังสะท้อนก้องห้องนอนกว้าง ครามขยับเคลื่อนกายด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง เร่งเร้าอารมณ์ของเธอให้พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกู่ไม่กลับ ร่างกายของทั้งสองแนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดสลัวยามค่ำคืน ความตึงเครียดที่สะสมมานานนับแรมเดือนระเบิดออกเป็นบทเพลงรักที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และลุ่มลึกเกินกว่าจะหักห้ามใจ มินตาจิกมือลงบนแผ่นหลังของเขา ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งสัมผัสที่ครามมอบให้อย่างไม่มีทางเลือก และไม่ต้องการทางหนีอีกต่อไป... ทว่า... ในขณะที่อารมณ์ปรารถนากำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงของครามก็แผדเสียงก้องกังวานขึ้นทำลายความเงียบงัน ครามชะงักเล็กน้อย เขายังคงกักตัวเธอไว้ใต้ร่าง แต่สายตาคมกริบเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ชื่อบนหน้าจอที่ปรากฏเด่นหรี่แสงลงทำให้กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ มันคือสายเรียกเข้าจาก... *กรณ์* หุ้นส่วนและเพื่อนสนิทของเขา ที่โทรเข้ามาในเวลาตีสองอย่างไร้กาลเทศะ ครามสบถเบาๆ ในลำคอ กำลังจะเอื้อมมือไปปัดสายตาทิ้ง แต่มินตาที่หอบหายใจอยู่ใต้ร่างพลันเหลือบไปเห็นชื่อบนหน้าจอเช่นกัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เพราะเธอรู้ดีว่ากรณ์กำลังสืบหาความจริงบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเธอ... และการที่กรณ์โทรมาตอนนี้ แปลว่าความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ อาจไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ