รอยแผลในอดีต

กลิ่นอายจางๆ ของฝนยามค่ำคืนที่เคล้าคลออยู่ริมกระจกบานใหญ่ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดังดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันอันน่าอึดอัดระหว่างคนสองคนกลับกดทับจนแทบหายใจไม่ออก แผ่นหลังเรียวบางของมินตาแนบชิดอยู่กับบานกระจกเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของครามก้าวเข้ามาปิดกั้นทุกทางหนี ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อในกรงขัง "คิดจะเล่นเกมอะไรอีก มินตา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยความหงุดหงิดเจือความกระหายที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความนิ่งขรึม มือหนาวางทราบลงบนกระจกข้างศีรษะของเธอ กักขังร่างของหญิงสาวไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ มินตาเบือนหน้าหนี ปลายคางเชิดขึ้นตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว เธอยังคงรักษาฟอร์มของอินฟลูเอนเซอร์สาวผู้มั่นใจในตัวเองไว้ได้ แม้หัวใจข้างในจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตามที "ฉันไม่ได้เล่นอะไรทั้งนั้น คราม... คุณต่างหากที่คิดไปเอง" เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างลืมตัว "ไม่ได้เล่นอย่างนั้นหรือ?" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "แล้วทำไมแววตาของคุณถึงสั่นไหวขนาดนั้นเวลาที่ผมเข้าใกล้... หืม?" นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของเขาทำให้มินตาผะหนีโดยอัตโนมัติ แต่ทว่า ข้อมือเล็กกลับถูกเขาคว้าเอาไว้ด้วยแรงบีบที่พอเหมาะ ไม่เจ็บแต่ก็ดึงดันจนขยับหนีไม่ได้ ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมตัวเธอไว้จนแทบขาดอากาศหายใจ ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้สติที่พยายามประคับประคองมาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา ภาพความทรงจำเก่าๆ ที่กัดกินหัวใจเธอมาตลอดหลายปีผุดขึ้นมาในหัว ปมในอดีตที่เธอเคยพยายามวิ่งหนี แต่วันนี้มันกลับวนกลับมาตอกย้ำตรงหน้า ผู้ชายคนนี้... คนที่อยู่ในจุดเริ่มต้นของรอยแผลเป็นในใจเธอ โดยที่เขาไม่เคยรู้ตัวเลยสักนิด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นและท้าทายค่อยๆ รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส ความเหนื่อยล้าจากการแบกรับอดีตและความกดดันในปัจจุบันผสมปนเปกันจนเกินกว่าจะทานทน ครามที่กำลังจะเอ่ยคำพูดเย้าแหย่ต่อ ชะงักกึกทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่คลออยู่ริมขนต้างอนงามของหญิงสาว ความนิ่งขรึมและท่าทีดุดันเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา "...มินตา" เขากระซิบเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือที่เคยจับข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นประคองใบหน้าเนียนให้หันมาสบตา นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาบนแก้มอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ ความเข้มแข็งที่มินตาพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงในวินาทีนั้น เธอยอมรับความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นเป็นครั้งแรก หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาเงียบๆ โดยไม่มีเสียงสะอื้น แต่ความเปราะบางนั้นกลับทรงพลังยิ่งกว่าการกรีดร้องโวยวายเสียอีก "อย่า... อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย คราม" เสียงหวานสั่นพร่าอย่างน่าใจหาย ครามรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งมาบีบรัดหัวใจอย่างรุนแรง ความต้องการทางอารมณ์ที่เคยพลุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ชอบน้ำตา ไม่ชอบความอ่อนแอ... แต่กับผู้หญิงคนนี้ ทำไมหัวใจของเขาถึงเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเธอยอมแพ้ "ร้องออกมาสครับ... ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น" ครามดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกอย่างไม่ลังเล อ้อมแขนแกร่งโอบกอดแผ่นหลังสั่นเทาของเธอไว้แน่น ใบหน้าคมซุกเข้ากับกลุ่มผมนุ่มสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่ตรึงใจเขามาตลอด มินตาซบหน้าลงกับอกเสื้อของเขา ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่กับอ้อมกอดที่อบอุ่นและอันตรายนี้อย่างโหยหา ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นสอดประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนผันจากความตึงเครียดเป็นความเร่าร้อนลึกซึ้งทางอารมณ์ ครามก้มลงจุมพิตลงบนขมับบางอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์ดิบเถื่อนของเขาโดยสิ้นเชิง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะหลอมรวมหัวใจของคนทั้งคู่เข้าหากัน เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของครามก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ครามขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาไม่ได้สนใจเสียงนั้นและยังคงกอดมินตาไว้แนบอก แต่หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นชื่อของผู้ที่โทรเข้ามา... กรณ์ และข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นตามมาบนหน้าจอทำเอาครามต้องชะงัก เมื่อกรณ์ส่งภาพถ่ายบางอย่างพร้อมข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วทำให้ดวงตาดุคมของสถาปนิกหนุ่มลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ *"ผู้ชายคนในอดีตของเธอกำลังกลับมา... และมันกำลังเดินเข้ามาในตึกนี้แล้ว"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกอันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะครับ