เขตหวงห้ามทางความรู้สึก

หยดน้ำฝนที่ซัดสาดกระทบหลังคาโลหะของรถยนต์คันหรู ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องโดยสารเย็นลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ความเงียบงันที่คั่นกลางระหว่างคนทั้งสองกลับอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ดวงตาคมกริบของกรณ์ที่มองผ่านกระจกหน้ารถเข้ามาภายใต้ร่มคันใหญ่ รอยยิ้มปริศนานั่นไม่ได้สร้างความสบายใจให้ใครเลยสักคน โดยเฉพาะมินตาที่ขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับเบาะฝั่งประตูราวกับต้องการสร้างระยะห่างจากปีศาจที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ "เพื่อนคุณ... ดูเหมือนจะสนุกกับสถานการณ์นี้นะคะ" มินตาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายนิ้วของเธอจะกำลังจิกเข้าหากันแน่นจนขึ้นข้อขาว ครามไม่แม้แต่จะชายตามองเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน ดวงตาสีเข้มของเขาถูกตรึงไว้ที่ร่างระหงของหญิงสาวข้างกาย ความสนใจทั้งหมดของสถาปนิกหนุ่มถูกผูกขาดไว้ที่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความดื้อรั้นนั่น "กรณ์ก็แค่วิตกจริตไปเอง" ครามตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย แต่แววตากลับวับ "งั้นก็ปล่อยฉันลงตรงนี้เถอะค่ะ ฝนซาแล้ว และเราก็ไม่มีธุระอะไรต้องคุยกันอีก" มินตาเอื้อมมือไปบิดกลอนประตูรถ ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดนล็อกเหล็ก ข้อมือเรียวเล็กก็ถูกรวบเอาไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและไร้ซึ่งช่องทางให้ปฏิเสธ "ใครบอกคุณว่าไม่มีธุระ" ครามโน้มตัวเข้ามาหา ชายหนุ่มขยับเข้าประชิดจนพื้นที่หายใจระหว่างกันแทบไม่เหลือ มินตารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา กลิ่นกายผสมผสานกับกลิ่นฝนจางๆ ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง "ปล่อยค่ะคุณคราม!" "ผมเตือนคุณหลายครั้งแล้วนะมินตา ว่าอย่าเล่นเกมที่ตัวเองไม่มีวันชนะ" ครามกดเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ดวงตาสคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริก "คุณพยายามตีตัวออกห่าง พยายามทำเป็นไม่สนใจ... แต่ทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้ล่ะหึ?" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนเหล็กทุบลงกลางใจ มินตาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เธอเบือนหน้าหนีความกดดันจากสายตาคู่นั้น แต่ครามกลับใช้มืออีกข้างเชยคางเธอให้กลับมาสบตาเขาตรงๆ ความดุดันในแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา มินตาเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาลูบไล้ไปตามกรอบหน้าอย่างถือวิสาสะ สัมผัสที่คุ้นเคยและเป็นอันตรายนั้นกำลังปลุกเร้าไฟปรารถนาที่เธอพยายามกดทับเอาไว้มานานแสนนาน "คุณมันบ้า..." เสียงกระซิบของเธอสั่นพร่า "ใช่... ผมบ้า และคุณก็เป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้" สิ้นคำพูดนั้น ครามก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งอีกต่อไป ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาอย่างเอาแต่ใจ รสจูบในคราแรกเต็มไปด้วยความดุดันและเรียกร้อง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนที่บดขยี้สติสัมปชัญญะของมินตาให้แหลกสลายคิมมือ มินตาพยายามจะทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงทั้งหมดกลับละลายหายไปเมื่อปลายนิ้วของเขาสอดเข้า กลุ่มผมและประคองท้ายทอยเธอให้รับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ สร้างความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายของเธอบิดเร้าเข้าหาโดยสัญชาตญาณ ความโกรธขึงและกำแพงความเย่อหยิ่งพังทลายลงในพริบตาภายใต้รสจูบที่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาล มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ความร้อนจากฝ่ามือของเขาผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนผิวเธอกรีดร้องด้วยความเสียวซ่าน ครามถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อ "จำเอาไว้... ว่าคุณไม่มีวันหนีผมพ้น" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับที่ครามผละตัวออกเล็กน้อยเพื่อปลดล็อกประตูรถ "กลับบ้านกับผม" มินตานั่งตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอหันไปมองนอกกระจกเพื่อหวังจะพึ่งพากรณ์ แต่ภาพที่ปรากฏกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ที่ข้างหน้ารถ... กรณ์ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ร่มสีดำถูกทิ้งให้กางคว่ำอยู่บนพื้นถนน เผยให้เห็นรอยเลือดสีแดงสดหยดเป็นทางยาวไปตามพื้นคอนกรีตที่ถูกสายฝนชะล้าง และบนกระจกหน้ารถฝั่งคนขับ มีข้อความสั้นๆ ที่ถูกเขียนขึ้นด้วยรอยนิ้วมือเปื้อนเลือด ทิ้งเงื่อนงำชวนขนหัวลุกไว้เบื้องหน้าคนทั้งคู่ * 'ระวังตัวให้ดี... เกมเพิ่งเริ่มต้น' * ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอมานะครับ