ความพยายามที่ล้มเหลว

เสียงปิดประตูรถยนต์หรูราคาแปดหลักดังขึ้นอย่างหนักแน่น ทว่ากลับไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความร้อนรนของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้า ภาคินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูรั้วสีขาวสะอาดตาของสถานรับเลี้ยงเด็กเล็กย่านชานเมือง ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดปากกาเซ็นเช็คหมื่นล้านด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามที่กำสายกระเป๋าเป้ใบย่อมที่เต็มไปด้วยของเล่นราคาแพงระยับ เขามารอที่นี่เป็นวันที่เจ็ดติดต่อกันแล้ว... และผลลัพธ์ก็ยังคงเดิมอย่างน่าใจหาย "คุณคินคะ ดิฉันเรียนตามตรงนะคะว่าคุณแม่ของน้องดลย้ำนักย้ำหนาว่าไม่อย่างให้ใครมารบกวนแกในช่วงเวลาเรียน และที่สำคัญ... แกไม่ได้ต้องการของพวกนี้ค่ะ" คุณครูใหญ่ผู้ดูแลสถานรับเลี้ยงเด็กเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเจื่อน ทว่าแววตาที่มองประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกลับเต็มไปด้วยความระแวดระวังและเห็นอกเห็นใจในคราเดียวกัน ภาคินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นตามแรงขบกราม เขาป้องปากถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์คุกกรุ่นที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ความอดทนที่ไม่เคยมีให้ใครในชีวิต บัดนี้ถูกนำมาใช้จนหมดเกลี้ยงกับสถานที่แห่งนี้ "ผมแค่อยากเจอหน้าลูก... แค่ห้านาทีก็ยังดีครับครู" น้ำเสียงของภาคินทุบต่ำลงอย่างเว้าวอน ชายหนุ่มผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจใครต่อใครอย่างไร้ความปรานี บัดนี้เหลือเพียงร่างไร้เรี่ยวแรงที่พร้อมจะคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากคนแปลกหน้า "รวินด้า... เธอไม่มีสิทธิ์มาพรากลูกไปจากผมแบบนี้" "คุณรวินดาไม่ได้พรากนะคะ... แต่เป็นเพราะอดีตของคุณต่างหากที่ทำให้แกไม่อยากเข้าใกล้" ครูใหญ่สวนกลับนิ่มๆ แต่เชือดเฉือนลึกถึงขั้วหัวใจ "เด็กวัยสามขวบอาจจะยังไม่ประสีประสาเรื่องหย่าร้าง แต่เขารับรู้พลังงานความรักและความปลอดภัยได้ดีที่สุดค่ะ... และตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา ฐานะ 'พ่อ' ของคุณ มันมีตัวตนอยู่ตรงไหนในชีวิตพวกเขากันล่ะคะ?" คำพูดนั้นราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนแผลเป็นกลางใจ ภาคินเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาคมกริบแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง ภาพวันเก่าๆ ที่เขาสะบัดหน้าเดินหนีภรรยาที่กำลังท้องแก่ใกล้คลอดเพื่อไปดินเนอร์กับมัทนาผุดขึ้นมาหลอกหลอนราวกับเวรกรรมตามสนอง นั่นคือความยโสที่เขากำลังชดใช้มันด้วยหยาดน้ำตาในวันนี้ ทันใดนั้น เสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยก็ดังลอยมาตามลมจากสนามหญ้าด้านใน หัวใจของภาคินกระตุกวูบ เขารีบผุดลุกขึ้นชะเง้อมองผ่านรั้วระแนงสีขาวทันที ร่างป้อมๆ ของเด็กชายวัยสามขวบในชุดนักเรียนอนุบาลสีฟ้ากำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อกับเพื่อนๆ แก้มป่องๆ นั่นขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับหยด และรอยยิ้มที่เผยให้เห็นฟันน้ำนมครบทุกซี่... มันช่างถอดแบบมาจากรวินดาและตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ "น้องดล..." ภาคินพึมพำชื่อลูกชายด้วยเสียงสั่นเครือ ก้าวเท้าจะผลักประตูเข้าไปหา แต่ทว่า... "ถอยออกไปจากลูกฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ, ภาคิน!" เสียงหวานที่เคยอ่อนโยนและสั่นเครือยามอยู่ต่อหน้าเขา บัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก รวินดาก้าวเท้าลงมาจากรถยนต์คันเล็กของเธอด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว แววตาคู่สวยที่เคยทอดมองเขาด้วยความรักความภักดี แปรเปลี่ยนเป็นความชิงชังและระแวดระวังอย่างถึงที่สุด หญิงสาวในชุดทำงานเข้ารูปดูภูมิฐานขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก ความผอมโซในอดีตถูกแทนที่ด้วยความสง่างามของผู้หญิงที่ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง เธอเดินตรงเข้ามาขวางกั้นระหว่างเขากับสนามเด็กเล่นทันที ราวกับแม่เสือสาวที่พร้อมจะฉีกกระชากใครก็ตามที่กล้าเข้าใกล้ลูกน้อยในอุ้งมือ "ดา... ผมแค่อยากมาดูลูก ผมไม่ได้..." "คุณไม่มีสิทธิ์!" รวินดาตวาดสวนขึ้นทันควันโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แก้ตัว น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมานาน "สามปีที่คุณปล่อยให้เราสองคนแม่ลูกดิ้นรนอยู่ข้างนอกอย่างไร้เยื่อใย สามปีที่คุณเอาแต่กอดความสุขบนกองเงินกองทองโดยไม่เคยถามสักคำว่าเด็กคนนี้กินอิ่มนอนหลับหรือเปล่า แล้ววันนี้คุณหน้าด้านแค่ไหนถึงกล้าเอาหน้ามาโผล่ที่นี่!" "ผมสำนึกผิดแล้ว ดา... ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันอภัยให้ไม่ได้ แต่ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ..." "หน้าที่พ่อ?" รวินดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับบาดลึกเสียดแทงหัวใจคนฟังยิ่งกว่าการกรีดเนื้อเถือหนัง เธอมองหน้าอดีตสามีด้วยสายตาสสมสมและสมเพชในคราเดียวกัน "สายไปแล้วค่ะ ภาคิน... สำหรับฉัน คุณตายไปตั้งแต่วันที่เราเซ็นใบหย่าแล้ว และสำหรับน้องดล... เขาไม่เคยมีพ่อตั้งแต่แรกอยู่แล้วด้วยซ้ำ!" "ไม่... ดลเป็นลูกผม ผมมีสิทธิ์ในตัวแกตามกฎหมาย!" ภาคินเริ่มหมดความอดทน ความหึงหวงและทิฐิเก่าๆ เริ่มตีรวนขึ้นมาเมื่อเห็นความแข็งกร้าวที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้เลยแม้แต่น้อยของอดีตภรรยา "ถ้าคุณยังดื้อดึงกีดกันผมอีก ผมจะใช้ทุกวิถีทางทางกฎหมายพรากลูกกลับมาอยู่กับผม!" รวินดาสะفัดหน้ามองเขาด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น เธอไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อคำขู่ของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "เชิญเลยค่ะ! อยากฟ้องก็ฟ้อง อยากใช้อำนาจเงินซื้อผู้พิพากษาคนไหนก็เชิญตามสบาย!" เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา กระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สั่นระริก "แต่จำใส่กะโหลกหนาๆ ของคุณเอาไว้ด้วยนะคะ ว่าต่อให้คุณจะมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน สิ่งเดียวที่คุณไม่มีวันแย่งไปจากฉันได้... คือหัวใจของลูกชายฉัน!" พูดจบ รวินดาก็หันหลังขวับเดินตรงเข้าไปในรั้วสถานรับเลี้ยงเด็กทันทีโดยไม่ชายตาแลกลับมามองเขาอีก ภาคินยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ร่างกายชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัว ความพยายามตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาพังทลายลงไม่เป็นท่า ความเย็นชาที่เขาเคยใช้ทำร้ายเธอในอดีต ย้อนกลับมาทำ1ร้ายตัวเขาเองอย่างสาสมและเจ็บปวดเจียนตายในวินาทีนี้ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับด้วยความสิ้นหวัง สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนที่ยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังเสาไฟใหญ่ฝั่งตรงข้ามถนน มัทนา... หญิงสาวผู้เป็นต้นเหตุของรอยร้าวทั้งหมด กำลังยืนกอดอกยิ้มเยาะด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและแผนการร้ายกาจบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มนั้น ก่อนที่ภาคินจะได้ก้าวเข้าไปหาเรื่องสะสางบัญชีแค้นกับผู้หญิงคนนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผדเสียงดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ของเลขานุการส่วนตัวที่โทรมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนฟังไม่ได้ศัพท์ "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... หุ้นของบริษัทเรากำลังร่วงอย่างหนักเพราะมีคนปล่อยคลิปเสียงลับของคุณเมื่อสามปีก่อนออกสู่สาธารณชน!" ภาคินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัญชาตญาณดิบเตือนภัยทันทีว่านี่ไม่ใช่ความซวยธรรมดา... แต่มันคือเกมแก้แค้นที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง และเป้าหมายต่อไปของมัน อาจไม่ใช่แค่ตัวเขา... แต่อาจหมายถึงชีวิตของน้องดล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — กระจกเงาสะท้อนใจ