พิกัดที่แน่ชัด

“ผมไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อรับฟังคำแก้ตัว แต่ผมจ้างมาเพื่อหา ‘คำตอบ’... เข้าใจไหม?” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวระคายหูของภาคินไม่ได้ทำให้ปลายสายสะดุ้งสะเทือนเท่ากับความกดดันที่เขาส่งผ่านทางน้ำเสียง ในห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามของเลขาคนสนิท แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์สลัวรางสะท้อนดวงตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยความอ่อนล้าจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน “ครับท่าน... ข้อมูลล่าสุดที่ได้รับมา ทางเราพบเบาะแสของร้านเบเกอรี่แห่งหนึ่งในจังหวัดทางภาคเหนือ บัญชีธนาคารปลายทางที่มีการเคลื่อนไหวในช่วงสามปีที่ผ่านมาถูกโอนผ่านชื่อนิติบุคคลที่เพิ่งจดทะเบียนใหม่ แต่มันกลับเชื่อมโยงกับค่ารักษาพยาบาลของเด็กชายคนหนึ่งที่มีกรุ๊ปเลือดหายากตรงกับข้อมูลของท่านครับ” ภาคินกำปากกาในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่สนหรอกว่าค่าใช้จ่ายมันจะมากมายมหาศาลเพียงใด สิ่งที่เขาสนใจคือ ‘ใคร’ ที่กล้าหาญพอจะหายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอยนานถึงสามปี โดยทิ้งทวนความเจ็บปวดไว้ให้เขาเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความโง่เขลา “ส่งพิกัดมาเดี๋ยวนี้” เขาตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานไม่ได้ทำให้ใจที่ร้อนรุ่มของเขาเย็นลงได้เลย ภาพใบหน้าของรวินดาในวันที่เขาหันหลังให้เธออย่างไม่ใยดีผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในตอนนั้นเขาหยิ่งผยองนักที่คิดว่าผู้หญิงอ่อนแออย่างเธอไม่มีวันไปไหนรอด แต่ตอนนี้... กลับกลายเป็นเขาที่เหมือนคนตกนรกทั้งเป็น เพราะทิฐิโง่ๆ ที่พังทลายลงพร้อมกับความจริงที่ว่า เขาได้ทำลายโลกทั้งใบของตัวเองไปแล้ว ... ณ ร้านเบเกอรี่เล็กๆ ท่ามกลางหมู่ไม้ในจังหวัดเชียงใหม่ กลิ่นหอมละมุนของเนยสดและวานิลลาอบอวลไปทั่วร้าน รวินดาในชุดผ้ากันเปื้อนสีเรียบกำลังขะมักเขม้นกับการแต่งหน้าเค้กชิ้นสุดท้ายของวัน ใบหน้าของเธอไม่ได้ดูอมทุกข์เหมือนเมื่อสามปีก่อน แต่กลับฉายแววของความสุขที่ผ่านการกลั่นกรองจากความทุกข์ระทมมาอย่างโชกโชน “แม่ครับ... วันนี้คุณครูชมว่าดลวาดรูปครอบครัวสวยที่สุดเลยครับ” เสียงใสแจ๋วของน้องดลที่วิ่งเข้ามาในร้านพร้อมชูรูปวาดในมือ ทำให้รวินดาต้องวางมือจากงานแล้วย่อตัวลงกอดลูกชายไว้แน่น เธอจุมพิตที่หน้าผากของเด็กน้อยด้วยความรักที่เปี่ยมล้น ความทรงจำเรื่องภาคินถูกเก็บไว้ในลิ้นชักที่ปิดตายไปนานแล้ว สำหรับเธอ ผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงความผิดพลาดที่เธอเลือกจะเดินออกมา เพื่อให้ลูกได้รับในสิ่งที่เขาไม่มีวันมอบให้... นั่นคือความอบอุ่นที่แท้จริง “เก่งมากค่ะคนดีของแม่ เดี๋ยวเย็นนี้เราไปซื้อของอร่อยๆ ฉลองกันนะคะ” รวินดายิ้มกว้าง แต่แล้วรอยยิ้มนั้นกลับชะงักค้าง เมื่อรถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งแล่นมาจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าร้าน ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เธอรีบคว้ามือน้องดลไว้แน่น สายตาจ้องมองเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวลงมาจากรถ ผู้ชายคนนั้น... แผ่นหลังที่คุ้นตาจนแทบหยุดหายใจ เขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แม้แต่ท่าทางการเดินที่หยิ่งผยองนั่น... ภาคิน! เขายืนนิ่งอยู่หน้าร้าน ดวงตาสีเข้มดุจเหยี่ยวจ้องมองผ่านกระจกใสเข้ามาข้างใน สายตาของเขาไม่ได้มองที่รวินดา แต่กลับหยุดกะทันหันที่เด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ภาคินก้าวเข้ามาในร้าน เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบาเหมือนสัญญาณเตือนภัยที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวของรวินดา เขาเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ด้วยจังหวะที่มั่นคงราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม “ในที่สุด... ก็หาจนเจอ” เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย รวินดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ มือที่กุมมือน้องดลไว้เริ่มสั่นเทา เธอรู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้น แต่เธอไม่มีวันยอมให้เขากระชากชีวิตของลูกชายเธอไปจากเธออีกเป็นครั้งที่สอง ภาคินไม่ได้สนใจท่าทีระแวดระวังของเธอ เขากลับก้มลงมองเด็กชายที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังกระโปรงของแม่ ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับวูบไหวเมื่อได้เห็นใบหน้าของน้องดลชัดๆ เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็น ‘บางอย่าง’ ที่เป็นเครื่องยืนยันความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เด็กคนนี้... มีไฝเม็ดเล็กที่ขมับซ้ายเหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน มือหนาของภาคินยื่นออกไปจะแตะแก้มเด็กน้อย ทว่าเขากลับชะงักงันเมื่อเห็นผลตรวจสุขภาพที่เขาแอบให้คนไปขโมยมาจากโรงพยาบาลในพื้นที่ ซึ่งในเวลานี้มันกำลังอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขา... ผลการตรวจ DNA ที่ระบุว่าโอกาสความเป็นพ่อสูงถึง 99.99 เปอร์เซ็นต์! แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ — กระจกเงาสะท้อนใจ