ความลับที่รั่วไหล

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บเอกสารเก่าแก่ในสำนักงานทนายความ ไม่ได้น่ารังเกียจเท่ากับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยผ่านกระดาษแผ่นบางๆ หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของมัทนากำลังสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะเพลิงริษยาที่กำลังแผดเผาไหม้สติสัมปชัญญะของเธอจนมอดไหม้ "รวินดา... นังผู้หญิงไร้ค่าคนนั้น ซ่อนลูกไว้ที่ไหนตั้งนานสองนาน!" เสียงพึมพำลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น ดวงตาคู่คมที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างประณีตกลับแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ภาพถ่ายระยะไกลที่นักสืบส่วนตัวส่งมาให้เมื่อครู่ มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ภาพของภาคิน อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยชายตามองใคร กำลังคุกเข่าลงกับพื้นสนามเด็กเล่น ยอมให้เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเอาสติ๊กเกอร์รูปร่างประหลาดแปะลงบนแก้มสากอย่างตามใจ ภาพที่เธอไม่มีวันได้เห็นตลอดสามปีที่ใช้ชีวิตร่วมกัน ภาพที่ตอกย้ำว่าสายใยเลือดเนื้อเชื้อไขได้ทำลายกำแพงความเย็นชาของเขาลงราบคาบ มัทนากำมือถือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ในเมื่อภาคินกำลังตามหารวินดาและลูกชายราวกับคนเสียสติ จนแทบไม่เหลือเยื่อใยให้เธอดังเช่นวันวาน มีหรือที่เธอจะยอมนั่งมองความสุขของสองแม่ลูกนั้นบนซากปรักหักพังของเธอเอง ในเมื่อเธอเป็นคนคอยบงการความร้าวฉานในอดีต เธอรุตม์ทำลายมันได้ ทำไมเธอจะทำลายมันอีกครั้งไม่ได้ล่ะคะ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักริมทะเลสาบอันเงียบสงบซึ่งรวินดาใช้เป็นสถานที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ รวินดากำลังนั่งมองลูกชายตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงนอน ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของน้องดลคือเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งที่สุดในหัวใจของเธอ สามปีที่ผ่านมา เธอสอนให้ตัวเองเรียนรู้ที่จะไม่ร้องไห้ให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นอีก เธอกลายเป็นผู้หญิงคนใหม่ที่เด็ดเดี่ยว เข้มแข็ง และพร้อมจะแลกด้วยชีวิตหากใครคิดจะพรากแก้วตาดวงใจดวงนี้ไปจากอก แต่ความสงบสุขมักมีอายุสั้นเสมอ เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานส่งเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบ รวินดารีบกดรับด้วยความตกใจกลัวว่าเสียงจะปลุกแก้วตาดวงใจให้ตื่น "สวัสดีค่ะ..." "ไงจ๊ะ รวินดา... ไม่เจอกันนานเลยนะ เธอยังหน้าด้านหนีมาซ่อนตัวอยู่ได้สบายใจดีนี่" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ทำให้เลือดในกายของรวินดาเย็นเฉียบ มัทนา! รวินดากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนนิ้วเรียวสั่นเทา ความโกรธแค้นที่เคยถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด "เธอโทรมาทำไม มัทนา? เราต่างคนต่างอยู่กันไปแล้วไม่ใช่หรือไง!" "ต่างคนต่างอยู่? ฮึ! เธอกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง ในเมื่อเธอลักลอบเอาทายาทตระกูลอัครวรกุลไปซ่อนไว้คนเดียว แถมยังทำให้คุณคินผัวเก่าของฉัน... อ๊ะ ไม่สิ ผัวเก่าของเธอ กำลังคลุ้มคลั่งตามหาจนพลิกแผ่นดินอยู่ตอนนี้เนี่ยนะ!" มัทนากระแทกเสียงใส่สายด้วยความสะใจ "คิดเหว่าหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียวแล้วจะพ้นงั้นเหรอ? บอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าความลับเรื่องเด็กคนนั้น... ฉันรู้หมดแล้ว!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รวินดาหน้าซีดเผือก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความหวาดกลัวว่าลูกจะถูกพรากไปแล่นริ้วเข้ามาในโสตประสาท แต่วินาทีต่อมา แววตาที่เคยหวาดหวั่นก็แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและดุดัน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเลี่ยงไปที่ระเบียงเพื่อไม่ให้ลูกตื่น น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงเต็มไปด้วยพลังแห่งการปกป้องที่น่ากลัว "ถ้าเธอคิดจะทำอะไรลูกฉัน มัทนา... ฉันนี่แหละที่จะลากไส้เธอออกมาประจานให้สังคมได้เห็นว่าผู้หญิงหน้าด้านอย่างเธอทำอะไรไว้บ้าง!" "อุ๊ย! กลัวจังเลยค่ะคุณแม่อดีตคุณนายตระกูลดัง" มัทนาแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันไม่ได้โทรมาขู่เล่นๆ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งรถมุ่งหน้าไปหาเธอที่นتاนั่นแล้ว เตรียมตัวรับแขกคนสำคัญได้เลย รวินดา!" *ติ๊ด!* สายถูกตัดไปดิ่งดวง รวินดายืนตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระจกใสสะท้อนเงาของหญิงสาวผู้ผ่านพ้นมรสุมชีวิต ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่าก่อนที่เธอจะได้คิดแผนการรับมือ เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ไม่ใช่เสียงรถของมัทนาที่ใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยครึ่งวันแน่ๆ เพราะเสียงเคาะนั้นกระชั้นชิดและทรงพลังเกินกว่าจะคาดเดา รวินดากลั้นหายใจ เดินย่างสามขุมไปที่ประตูหน้าบ้าน มือเรียวบิดกลอนประตูแล้วดึงเปิดออกด้วยความระแวง ทว่าภาพเบื้องหลังบานประตูนั้นกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ของภาคินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยของการเดินทางไกล แต่สิ่งที่ทำให้เธอยืนแข็งทื่อคือสายตาคู่คมที่มองตรงมาที่เธอด้วยความเจ็บปวด สำนึกผิด และโหยหา "ดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างสั่นพร่า ก่อนที่รวินดาจะได้ตั้งสติผลักเขาออกไป ร่างระหงของมัทนาที่แอบซ่อนอยู่มุมเสาก็พุ่งพรวดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่ถูกชูขึ้นสูงต่อหน้าต่อตาพวกเขา "เซอร์ไพรส์ค่ะคุณภาคิน... ในเมื่อคุณตามหาเมียเก่าไม่เจอ ฉันเลยพาคุณมาพบความจริงที่น่ายินดีที่สุดในชีวิต... เรื่องผลตรวจ DNA ของเด็กคนนั้นค่ะ!"