เผชิญหน้าครั้งแรกในรอบสามปี

กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และวานิลลาคั่วบดอบอวลอยู่รอบตัว ทว่าสำหรับรวินดาแล้ว บรรยากาศแสนอบอุ่นในร้าน ‘Sweet Minimal Café’ กลับกลายเป็นห้องทดลองทางเคมีที่อัดแน่นไปด้วยออกซิเจนเจือจาง เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ ขณะจัดเรียงเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มลงในตู้กระจกใส มือเรียวที่เคยสั่นเทาในอดีตบัดนี้มั่นคงขึ้นมากผ่านการผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาด้วยลำแข้งของตัวเอง สามปีเต็ม... สามปีที่เธอทิ้งคราบน้ำตาและผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมไว้เบื้องหลัง เพื่อสร้างตัวตนใหม่และปกป้องดวงใจดวงน้อยให้เติบโตอย่างปลอดภัย กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูร้านดังขึ้น พร้อมกับสายลมเย็นเยียบจากภายนอกที่พัดพาเอาความหนาวเหน็บเข้ามาในร้าน รวินดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันทีเพราะกำลังง่วนอยู่กับการติดป้ายราคาชิ้นเค้ก เธอกล่าวต้อนรับตามหน้าที่ด้วยน้ำเสียงสุภาพที่ฝึกฝนจนเป็นอัตโนมัติ "ยินดีต้อนรับค่ะ รับเครื่องดื่มหรือเบเกอรี่ดีคะ..." ประโยคต้อนรับขาดห้วงไปทันที เมื่อเงาสูงสง่าของใครบางคนทาบทับลงบนเคาน์เตอร์ไม้ ลมหายใจของรวินดาร่วงหล่นลงไปกองที่ตาตุ่ม ราวกับมีใครเอาค้อนหนักอึ้งมาทุบทรวงอกจนแหลกสลายในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บประณีตสีเทาเข้ม ไหล่กว้างที่คุ้นเคย และกลิ่นกายหรูหราที่ผสมผสานระหว่างเปปเปอร์มินต์กับไม้สน—กลิ่นที่เธอเคยซุกซบและร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวในคืนวันอันหนาวเหน็บเมื่อสามปีก่อน มันยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ภาคิน... เขายืนอยู่ตรงนั้น นิ่งสนิท ดวงตาคมกริบใต้คิ้วเข้มดั่งรูปสลักกำลังจดจ้องมาที่เธอ ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินอ่อน แววตาที่เคยเย่อหยิ่ง เย็นชา และมองเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยระลอกคลื่นแห่งความตกตะลึง ความเจ็บปวด และความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับพันวัน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าผู้หญิงที่เขาตามหาพลิกแผ่นดิน จะมายืนอยู่ตรงหน้าในระยะเอื้อมมือถึงแบบนี้ "ดา..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยประกาศิตคำสั่งอย่างไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้กลับแหบพร่าสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ รวินดารู้สึกเหมือนโลกรอบตัวหยุดหมุน เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ในร้านเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามจนเจ็บแปลบไปหมด ความกลัวที่เคยฝังรากลึกแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง แต่ความกลัวนั้นถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและพายุอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนาน เธอใช้มือทั้งสองข้างยันขอบเคาน์เตอร์ไว้แน่นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไปต่อหน้าเขา เพล้ง! สติของรวินดากลับคืนมาเมื่อเสียงถาดอะลูมิเนียมหลุดจากมือลูกน้องในร้าน เธอสูดหายใจเข้าลึกที่สุด สะบัดหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เย็นชา และแข็งกร้าวเสียยิ่งกว่ากำแพงเหล็ก "ขอโทษด้วยนะคะ ร้านเรายังไม่เปิดให้บริการค่ะ กรุณารอสักครู่" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดี ไร้ซึ่งความประหลาดใจ และที่สำคัญที่สุด... มันไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น ภาคินชะงักไปราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาน เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์อีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจรอยยิ้มจอมปลอมและแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของผู้หญิงตรงหน้า รวินดาคนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาอย่างไร้ศักดิ์ศรี ได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว เหลือเพียงรวินดาคนใหม่—ผู้หญิงที่งดงาม สง่า และแข็งแกร่งจนน่ากลัว "ดา... เธอ... ดا จริงๆ ด้วย" ภาคินพยายามก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะแขนเรียวที่สวมผ้ากันเปื้อนสีครีม แต่รวินดาPhดตัวถอยหลังหลบอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับสัมผัสของเขาคือสิ่งสกปรกที่เธอไม่ต้องการให้แปเปื้อนตัว "กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะ คุณภาคิน" รวินดาเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ห่างเหิน และเป็นทางการเสียยิ่งกว่าพูดกับลูกค้าแปลกหน้า เธอมองเขาด้วยหางตา ราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นละอองไร้ค่าบนพื้นรองเท้า "ถ้าคุณต้องการกาแฟหรือขนมปัง กรุณารอจนกว่าร้านจะเปิดตอนเก้าโมงค่ะ แต่ถ้ามาเพื่อเรื่องอื่น... ฉันไม่มีเวลาว่างพอจะมารำลึกความหลังกับคนแปลกหน้าหรอกนะคะ" คำว่า 'คนแปลกหน้า' พุ่งชนเข้ากลางใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลราวกับลูกศรอาบยาพิษ ภาคินเจ็บแปลبจนต้องกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน เขารู้ตัวดีว่าตัวเองสมควรได้รับความเกลียดชังนี้ สมควรถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเหมือนที่เขาเคยทำกับเธออย่างไร้ความปรานีเมื่อสามปีก่อน แต่พอมาเผชิญหน้าเข้าจริงๆ ความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดสามปีกลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดซ้ำลงแผลเก่าให้ลึกยิ่งขึ้น "พี่... ขอโทษ..." คำสารภาพบาปหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของชายผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ภาคินกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในลำคอ สายตาที่ทอดมองเธอบ่งบอกถึงความเจ็บปวดทรมานที่ไม่อาจหาคำบรรยาย "พี่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำมันให้อภัยไม่ได้... แต่ขอโอกาสให้พี่ได้พูด ได้อธิบาย..." "อธิบายเหรอคะ?" รวินดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชและเย้ยหยัน มันบาดลึกเสียจนภาคินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เธอยืดอกขึ้นเชิดหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาดุดันและเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มอาบยาพิษ "คุณจะอธิบายเรื่องอะไรคะ? อธิบายว่าคุณไล่ฉันออกจากบ้านทั้งๆ ที่ท้องโตใกล้คลอด? อธิบายว่าคุณเอาผู้หญิงอีกคนเข้ามาในบ้านในขณะที่ฉันกำลังเจ็บปวดเจียนตาย? หรือว่าคุณจะอธิบายว่าความรักไร้ค่าที่คุณเคยโยนทิ้งมันราคาถูกแค่ไหน?" ทุกถ้อยคำที่พ่นออกมาเปรียบเสมือนคมหอกที่ปักทะลุอกของภาคิน เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ ใบหน้าคมคายซีดเผือดลงถนัดตา เขาลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำว่า 'ตอนที่ท้องโต' ย้อนกลับมาตอกย้ำความผิดบาปที่เขาเป็นคนก่อขึ้นด้วยมือตัวเอง "ดา... เรื่องวันนั้น พี่..." "หยุดพูดเถอะค่ะ!" รวินดาตวาดเสียงกร้าว ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยพิษสงแห่งความโกรธขึง เธอยื่นมือออกไปผายทางไปยังประตูร้านด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยวและไร้เยื่อใย "ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ และลูกของฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อแบบคุณ ชีวิตของพวกเราตอนนี้มีความสุขดีโดยไม่มีเงาหัวใจที่ไร้ความรู้สึกของคุณ!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในร้านก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด ภาคินยืนนิ่งงันราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น สมองของเขาขาวโพลนไปหมด แต่ทว่า... ประโยคเมื่อครู่ของเธอกลับสะดุดหูเขาอย่างจัง *ลูกของฉัน...* หัวใจของภาคินกระตุกวูบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังดังมาจากหลังร้าน พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบที่วิ่งออกมาพร้อมกับหุ่นยนต์ของเล่นในมือ "คุณแม่ครับ! น้องดลหิวนม... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้มาทำอะไรในร้านเราเหรอครับ หน้าตาบึ้งจังเลย เหมือนยักษ์ใจร้ายในนิทานที่แม่เล่าให้ฟังเลยครับ!" รวินดาหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อในพริบตา เธอลืมไปว่าลูกชายตื่นเร็วกว่าปกติ! ภาคินหันขวับไปมองตามเสียงนั้น ร่างสูงชะงักงันราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่ากลางศีรษะ เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน...ราวกับส่องกระจกเงาเห็นตัวเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! _________________________________ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับรวินดานะคะ โปรดติดตามตอนต่อไป พรุ่งนี้เดือดว่าเดิมแน่นอนค่ะ!)