การทวงสิทธิ์ของพ่อ

เสียงตบโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีดังสนั่นจนแจกันดอกไม้เซรามิกสั่นสะเทือน รวินดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะตัวนั้นโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัวที่เขาเคยใช้เป็นเครื่องมือบงการชีวิตเธอได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา “คุณเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันคะ ภาคิน” เสียงหวานทว่าราบเรียบและเย็นเยียบจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น รวินดากวาดสายตามองชายหนุ่มผู้เคยเป็นสามีด้วยความรู้สึกเวทนา ภาคินในยามนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากสุนัขป่าที่จนมุม เขากำลังใช้กรงเล็บแห่งอำนาจและอิทธิพลที่ตนมี ขู่ตะคอกใส่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่เคยยอมจำนนแทบเท้าเขามาตลอด ภาคินกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบทอประกายกร้าวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอึดอัดระคนกัน เขาก้าวเท้าช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้ามาใกล้เธอทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แต่รวินดากลับยืนหยัดมั่นคง ไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว “สิทธิ์ในฐานะพ่อไงรวินดา! เด็กคนนั้นคือนายหน้าของฉัน สายเลือดของฉัน!” ภาคินคำรามลอดไรฟัน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “เธอคิดเหอะว่าจะซ่อนลูกจากฉันได้พ้น พินัยกรรมของตระกูล บอร์ดบริหาร และอำนาจทางกฎหมายที่ฉันมี... ฉันสามารถพรากลูกไปจากเธอได้ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ ถ้าฉันต้องการ!” คำขู่ที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและใช้อำนาจบาทใหญ่ ทำให้รวินดาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาจนภาคินชะงักไป “คุณคิดว่าเงิน อำนาจ และอิทธิพลโสโครกพวกนั้น จะซื้อหัวใจของลูกชายฉันได้งั้นเหรอคะ?” รวินดาก้าวประชิดตัวเขากลับบ้าง ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเจ็บช้ำบัดนี้แข็งกร้าวราวกับเศษแก้วเคลือบพิษ “คุณคิดว่าการใช้อำนาจขู่บังคับ จะทำให้เด็กผู้ชายวัยสามขวบที่จำหน้าพ่อไม่ได้ด้วยซ้ำ วิ่งเข้าหาคุณด้วยความรักอย่างนั้นเหรอคะ ภาคิน... คุณมันก็ยังคงเป็นคนเห็นแก่ตัว วันยังค่ำ คิดถึงแต่ความต้องการของตัวเอง โดยไม่เคยสนใจเลยว่าใครจะแหลกสลายไปบ้าง” “รวินดา!” ภาคินตะคอกชื่อเธอด้วยความเหลืออด มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอมาบีบด้วยความโมโหเหมือนเช่นอดีต แต่รวินดาไวทัน ทาสะบัดแขนออกอย่างรังเกียจราวกับโดนของร้อน พร้อมกับถอยหลังห่างออกไปสองก้าวทันที การกระทำนั้น... การสะบัดหนีและสายตาที่มองมาด้วยความเดียดฉันท์ พุ่งเข้ากระแทกกลางใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างจัง ภาคินชะงักค้าง มือที่คว้าได้เพียงความว่างเปล่าสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกด้านซ้ายแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ นี่ไม่ใช่รวินดาคนเดิม... ผู้หญิงที่เคยนั่งร้องไห้เงียบๆ ในห้องนอนมืดมิด ผู้หญิงที่เคยรอคอยความเมตตาจากเขา ผู้หญิงที่ยอมแม้กระทั่งกลืนเลือดตัวเองลงคอเพื่อรักษาชีวิตคู่ที่ผุพัง... ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ คือแม่เสือสาวที่พร้อมจะฉีกกระชากเขาเป็นชิ้นๆ หากใครบังaniอาจเข้ามาแตะต้องดวงใจของเธอ “อยากฟ้องศาลเหรอคะ? อยากใช้อิทธิพลบีบบังคับเหรอ? เชิญตามสบายเลยค่ะ” รวินดายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เชือดเฉือนหัวใจคนมองได้อย่างเจ็บแสบที่สุด “แต่จำไว้นะคะภาคิน ยิ่งคุณใช้ความรุนแรงและอำนาจมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งผลักไสลูกให้ออกห่างจากชีวิตคุณไปไกลเท่านั้น และต่อให้คุณเอาเงินมากองท่วมหัวฉัน ฉันก็ไม่มีวันยอมให้คนใจร้ายอย่างคุณมาทำลายรอยยิ้มของลูกฉันเด็ดขาด!” พูดจบ รวินดาก็หันหลังให้ทันทีอย่างไม่ไยดี เธอเดินนองนิ่งและสง่างามมุ่งตรงไปยังประตูห้องทำงาน โดยไม่หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหลังเลยแม้แต่นิดเดียว ภาคินยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เสียงปิดประตูห้องทำงานดัง ‘ปัง’ สะท้อนก้องในโสตประสาท แต่มันกลับเบาหวิวเมื่อเทียบกับเสียงแหลกสลายของความหวังในอกของเขาเอง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างคนหมดแรง สายตาคมกวาดมองไปทั่วห้องที่เคยดูทรงอำนาจ บัดนี้มันกลับว่างเปล่าและหนาแน่นไปด้วยความโดดเดี่ยวที่เขาสร้างขึ้นมาเองกับมือ ความเกลียดชังในแววตานั้นของรวินดา... มันคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด มันกรีดลึกลงไปในความรู้สึกสำนึกผิดที่เขาพยายามกลบฝังมาตลอดหลายเดือน ในขณะที่ภาคินกำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนและความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในชีวิต เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะเข้ามาด้วยมือที่สั่นเทา “ท่านประธานคะ... คือ... มีรายงานด่วนเกี่ยวกับผลการตรวจสอบที่คุณสั่งให้ฝ่ายกฎหมายไปดำเนินการเพิ่มเติมค่ะ... เรื่อง... เรื่องของเด็กชายดลณรงค์ค่ะ” ภาคินเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาสีเข้มวับโรจน์ด้วยความระแวงและคาดหวังระคนกัน “เอามานี่!” เขากระชากซองเอกสารนั้นมาจากมือเลขาฯ แล้วฉีกมันออกอย่างไร้ความปรานี เอกสารแผ่นแรกถูกดึงขึ้นมาอ่าน และเพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรบรรทัดแรก หัวใจของภาคินก็หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับถูกบีบลำคอไว้แน่น เมื่อความลับที่รวินดาพยายามปกปิดเอาไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้... และมันไม่ใช่แค่เรื่องของสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่มันคือชนวนระเบิดที่จะพลิกผันเกมแก้แค้นทั้งหมดให้ลุกเป็นไฟ! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและเดินทางผ่านความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!)