รอยร้าวที่ยังไม่สมาน

กลิ่นอายของกาแฟดำเข้มข้นที่เย็นชืดจนหยดสุดท้าย ไม่ได้ช่วยให้สมองของภาคินปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย ภาพของรวินดาในชุดสูทสีเทาเรียบกริบ รอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความสุภาพแต่ห่างเหินราวกับเขามีฐานะเป็นเพียง ‘คนแปลกหน้าผู้หวังดี’ ยังคงกรีดลึกอยู่ในอก สามปีเต็มที่เขาปล่อยให้ความเงียบงันกัดกร่อนบ้านหลังใหญ่ สามปีที่เขาเลือกเชื่อคำเสแสร้งของมัทนามากกว่าภรรยาในทะเบียนสมรส และสามปีที่รวินดาต้องกลืนกินหยาดน้ำตาพร้อมกับอุ้มท้องลูกชายคนนี้โดยที่เขาไม่เคยเหลียวแล ความเจ็บปวดในอดีตไม่ใช่รอยแผลที่ทาด้วยยาขี้ผึ้งแล้วจะเลือนหาย แต่มันคือรอยแผลเป็นที่ฝังลึกถึงเนื้อกระดูก ทุกครั้งที่เขาเห็นแววตาคู่สวยคู่นั้นมองมาอย่างไร้ความรู้สึก หัวใจของประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว ก็คล้ายจะร่วงหล่นลงไปในเหวลึกที่ไร้ก้นบึง "คุณคินคะ แฟ้มเอกสารงบประมาณไตรมาสหน้าเรียบร้อยแล้วค่ะ ดาให้เลขานุการจัดส่งไว้บนโต๊ะทำงานของคุณแล้วนะคะ" เสียงหวานนุ่มที่เอ่ยขึ้นอย่างเป็นทางการทำลายภวังค์ ภาคินเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องประชุมใหญ่ เขาจ้องมองอดีตภรรยาที่ยืนอยู่ตรงหน้า หญิงสาวในวันนี้ไม่ใช่รวินดาผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้และรอคอยความรักจากเขาอีกต่อไปแล้ว เธอด́tเดี่ยว สง่างาม และมีเกียรติในแบบที่ต่อให้เขาเอาเพชรเม็ดโตมาแลก ก็ซื้อศักดิ์ศรีที่เธอกลับคืนมาไม่ได้ "ดา..." ภาคินเปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอของเขาราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ "ถ้าไม่มีเรื่องงานอื่นแล้ว ดาขอตัวก่อนนะคะ ลูกชายของดารออยู่ที่บ้านค่ะ" รวินดาตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่สุภาพจนน่าใจหาย ไม่มีแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว ไม่มีแม้แต่ความตัดพ้อง มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด "เรา... กลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม ดารารู้ไหมว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา..." "พอเถอะค่ะคุณคิน" รวินดายกมือขึ้นห้ามปราม น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทแต่กลับทรงพลังจนทำให้ผู้ชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการธุรกิจอย่างภาคินต้องชะงักงัน "อย่ารื้อฟื้นเรื่องในอดีตขึ้นมาพูดอีกเลยค่ะ มันเสียเวลาเปล่า แผลที่มันเน่าเฟะจนเกือบตาย ถ้าไม่ได้หยาดเหงื่อและน้ำตาของดาเองคอยเยียวยา ป่านนี้ดาคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ" คำพูดเหล่านั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ ภาคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยความจริงอันเจ็บปวด เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวเท้าเข้าไปหาร่างบางที่ถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างระแวดระวังโดยอัตโนมัติ ปฏิกิริยานั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว "ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันสาหัสเกินกว่าจะให้อภัย..." ภาคินก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนรวินดาต้องหยุดยืนชิดกับบานประตูห้องทำงาน "แต่ผมขอโอกาส... ให้ผมได้ชดใช้ ได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ทำหน้าที่สามีที่ดี อย่างน้อยที่สุด... เห็นแก่ลูกของเราก็ยังดี ดา" รวินดาสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความเวทนาที่เธอมอบให้ ความรู้สึกสงสารวับขึ้นมาในก้นบึ้งของหัวใจ เธอก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง มีหัวใจที่เคยรักผู้ชายคนนี้จนหมดลมหายใจ การได้เห็นภาคินในสภาพที่หมดลายเสือร้าย ยอมลดทิฐิลงมาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตา มันคือความสะใจที่เธอควรจะได้รับ แต่น่าแปลกที่ในใจเธอกลับมีเพียงความว่างเปล่า "คุณอยากทำหน้าที่พ่อเหรอคะ?" รวินดาย้อนถาม แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "สามปีที่คุณปล่อยให้ดากับลูกเผชิญชะตากรรมตามลำพัง สามปีที่คุณไม่เคยแม้แต่จะถามว่าเรากินอยู่อย่างไร คุณเพิ่งจะมารู้สึกตัวก็ต่อเมื่อคุณสูญเสียทุกอย่างไปแล้วอย่างนั้นเหรอคะคุณคิน" "ดา..." "ความสงสารที่คุณเห็นในแววตาของดามันมีจริงค่ะ เพราะดาก็เป็นคน แต่ความพร้อมที่จะให้อภัย... มันไม่มีทางเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้หรอกค่ะ แผลเป็นสามปีไม่ใช่สิ่งที่จะลบเลือนได้ในชั่วข้ามคืน และบางแผล... ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน มันก็ไม่มีวันสมานกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้" ประโยคสุดท้ายกรีดแทงลงบนอกของภาคินจนเขาหน้าซีดเผือด รวินดาหมุนตัวเปิดประตูออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ประธานหนุ่มยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและความผิดบาปที่ตนเองเป็นคนก่อขึ้นด้วยมือ แต่ทว่า ในขณะที่ภาคินกำลังจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความหมดแรง สายตาคมกริบของเขาก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงานของอดีตภรรยา เอกสารแผ่นหนึ่งปลิวหลุดออกมาเนื่องจากแรงลมจากเครื่องปรับอากาศ ตัวอักษรบนหัวกระดาษพาดหัวตัวโตที่สะดุดตาอย่างจังทำเอาลมหายใจของภาคินสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อชื่อบนใบรับรองแพทย์และผลตรวจสุขภาพของเด็กชายวัยสามขวบปรากฏชื่อบิดaชัดเจน... และชื่อนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากตัวเขาเอง!