ร่องรอยศิลาบรรพกาล

หยาดโลหิตสีดำคล้ำหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นถ้ำ เกิดเป็นควันพิษพวยพุ่งส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพพันปี ฉินหลางมิได้สนใจเสียงคำรามของยอดฝีมือพรรคอสูรที่ถอยร่นไปเบื้องหน้า สายตาคมกริบดั่งใบกระบี่ของเขาจับจ้องเพียงร่างที่สั่นเทาในอ้อมแขน มู่หรงเซียนเวลานี้ริมฝีปากม่วงคล้ำ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากขาวผ่องดั่งหยก นางพยายามโคจรลมปราณรักษาสภาพจิตใจ ทว่าพิษสลายวิญญาณกลับลุกลามเร็วกว่าที่คาดคิด มันกัดกร่อนเส้นชีพจรทีละนิ้ว ราวกับหนอนนับพันกำลังชอนไชกระดูกของนาง "เซียนเอ๋อร์... อดทนไว้นะครับ" เสียงของฉินหลางแม้จะทุ้มนุ่มและเปี่ยมด้วยความห่วงใย แต่กลับสั่นเครือเล็กน้อย ชายหนุ่มถ่ายทอดลมปราณแท้จริงเก้าหยางเข้าไปทางแผ่นหลังบอบบางของนางอย่างต่อเนื่อง เม็ดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยตามกรอบหน้าคมคายของเขา ทว่าความเหนื่อยล้าทางร่างกายยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่เห็นสตรีผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ต้องมาทนทุกข์ทรมานต่อหน้า มู่หรงเซียนลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นสง่างามดั่งเซียนบนห้วงนภา บัดนี้กลับเจือด้วยประกายความอ่อนล้า นางฝืนยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่งดงามราวดอกเหมยกลางเหมันตฤดูที่ผลิบานท่ามกลางพายุหิมะ "ฉินหลาง... อย่าได้ห่วงข้าเลย..." เสียงของนางแหบพร่าและเบาหวิว "พิษนี้... เป็นพิษโบราณจากแดนใต้ มันมุ่งทำลายจุดตันtian (ตันเถียน) ของผู้ฝึกยุทธ์โดยเฉพาะ หากท่านยังดื้อดึงถ่ายทอดลมปราณให้ข้าเช่นนี้ เกรงว่า... พิษร้ายจะตีกลับเข้าสู่ร่างของท่านด้วย..." "ให้มันตีกลับมาส้า!" ฉินหลางแค่นเสียงฮึดฮัด แววตาดุดันฉายประกายเด็ดเดี่ยว "ต่อให้ฟ้าดินจะลงทัณฑ์ หรือขุมนรกจะเปิดอ้าต้อนรับ ฉินหลางผู้นี้ก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้เจ้าต้องตายในสถานที่อัปมงคลเช่นนี้เด็ดขาด!" วาจาทรงพลังดั่งอสุนีบาตฟาดลงกลางใจ ส ะท้อนถึงความทะนงตนและพันธสัญญาแห่งลูกผู้ชายที่ไม่มีวันแปรเปลี่ยน ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นและวังเวงของถ้ำมรณะ ลมหายใจของทั้งสองประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางวิกฤตอันเป็นตายเท่ากันนี้เอง สัมผัสที่เฉียบคมของฉินหลางก็พลันรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างเบื้องหลังผนังศิลา ครืนนน! แรงกดดันจากลมปราณมหาศาลพัดโหมกระหน่ำมาจากซอกหินด้านในสุดของถ้ำ เป็นกระแสลมที่เย็นเยียบและเก่าแก่ ราวกับกาลเวลาหลายพันปีถูกกักขังไว้ ณ ที่แห่งนั้น ฉินหลางหรี่ตาลง มือข้างหนึ่งยังคงโอบประคองร่างของมู่หรงเซียนไว้ อีกข้างหนึ่งกระชับกระบี่เหล็กนิลในฝักแน่น พลังปราณกระบี่ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างไร้เสียง จิตสังหารแผ่ซ่านจนหยาดน้ำค้างบนผนังถ้ำแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "มีบางอย่าง... รอเราอยู่ข้างในนั้น" ฉินหลางพึมพำกับตัวเอง มู่หรงเซียนขมวดคิ้วมุ่น พยายามฝืนความเจ็บปวดเพื่อเพ่งมองฝ่าความมืดเบื้องหน้า "ระวังตัวด้วย... ข้ารู้สึกถึงค่ายกลโบราณ... มันไม่ใช่สถานที่ที่ผู้คนควรล่วงล้ำเข้ามา" ทั้งสองค่อยๆ ก้าวเดินผ่านม่านหมอกพิษที่เริ่มจางลง ลึกเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของถ้ำมรณะ ที่นั่น... ปรากฏแท่นศิลาโบราณขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่กลางลานหิน บนแท่นศิลานั้นสลักไว้ด้วยลวดลายอักขระประหลาดที่เรืองแสงสีทองจางๆ ยามเมื่อลมปราณของฉินหลางเข้าใกล้ อักขระเหล่านั้นก็คล้ายกับมีชีวิต พากันส่งเสียงคำรามก้องกังวานในห้วงสำนึก และที่ใจกลางแท่นศิลา... มีกล่องหยกโบราณที่ปิดผนึกด้วยยันต์สะกดมารวางอยู่ บนกล่องหยกมีม้วนแผนที่เก่าแก่ทำจากหนังอสูรบรรพกาลซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นลายเส้นหมึกสีชาดที่วาดถึงเส้นทางลับสู่ดินแดนต้องห้ามแห่งยุทธภพ—"แดนอัสนีสวรรค์" ที่ซึ่งบันทึกเคล็ดวิชากระบี่อมตะเอาไว้! ฉินหลางก้าวเข้าไปใกล้ หยิบม้วนแผนที่นั้นขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับหนังอสูร แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าก็พลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว! ครืนนน! โครมมม! ผนังถ้ำด้านหลังพังทลายลง เศษหินน้อยใหญ่ร่วงหล่นลงมาปิดกั้นทางออก ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉินหลางต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มิใช่การพังทลายของถ้ำ... แต่เป็นเงาร่างลึกลับร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังแท่นศิลา เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากครึ่งซีกรูปอสูรยิ้มเยาะ ดวงตาคู่นั้นจับจ้องมาที่ฉินหลางและมู่หรงเซียนด้วยความเย้ยหยัน "ฮ่าๆๆ... ขอบใจพวกเจ้ามากที่ช่วยปลดผนึกพันปีนี้แทนข้า" เสียงหัวเราะแหบพร่าดั่งมาจากขุมนรกดังขึ้นสะท้อนก้อง "แผนที่แผ่นนั้น... นำพาความตายมาสู่พวกเจ้าแล้ว!" กระบี่ในมือของฉินหลางสั่นระริกด้วยความตื่นตัว พลังปราณพุ่งทะยานพรวดพราดทะลวงขอบเขตขั้นย่อยในชั่วพริบตา แววตาของจอมยุทธ์หนุ่มฉายแววดุดันไร้ความกลัว เขาก้าวออกไปยืนบังมู่หรงเซียนไว้เบื้องหลัง พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นกังวาน "อยากได้แผนที่... ต้องถามกระบี่ในมือข้าเสียก่อน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ