กลิ่นอายกอธิคยามค่ำคืน

โครงเหล็กดัดหน้าต่างบานนั้นผุกร่อนจนขึ้นสนิมสีเลือดหมูยามต้องแสงจันทร์สลัว คฤหาสน์ตระกูลวรภัทรตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของผืนป่าทึบ เบื้องหลังความโอ่อ่าในอดีตเหลือเพียงซากปรักหักพังและกลิ่นอายความชื้นของกาลเวลา ศิรินทร์ก้าวเท้าลงจากรถยนต์คันหรูด้วยท่าทีระมัดระวัง ส้นรองเท้าบูทหนังแท้กระทบพื้นกรวดเกิดเสียงกรอบแกรบทำลายความเงียบงัด เธอปรายตามองโครงสร้างกอธิคที่ทะมึนทึบเบื้องหน้า ก่อนจะชะبنฝีเท้าลงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ลอดมาจากความมืดด้านหลังเสาหินอ่อน "ระวังหน่อยนะคะคุณภัณฑารักษ์... ถ้าตกลงไปในหลุมพรางแถวนี้ ฉันอาจจะต้องอุบอุ่นคุณท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ ซึ่งดูท่าทางแล้วคุณคงไม่พิสมัยมันสักเท่าไหร่" นิลเนตรก้าวออกมาจากเงาไม้อย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างเพรียวบางในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิททำให้เธอดูกลมกลืนไปกับความราตรี ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนานท่ามกลางบรรยากาศชวนขนหัวลุก ศิรินทร์ปรายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบนิ่งสนิทราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความระแวงต่อสถานที่และคนตรงหน้า แต่ภายนอกเธอยังคงรักษามาดของภัณฑารักษ์ผู้ไร้ความรู้สึกไว้ได้อย่างแนบเนียน "ถ้าคุณมีเวลามาเดินเล่นสำรวจรสนิยมการแต่งตัวของฉัน สู้เอาเวลาไปตรวจสอบแผนผังคฤหาสน์ร้างนี่จะไม่ดีกว่าเหรอคะคุณนักปลอมแปลง" ศิรินทร์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ปรายตามองแผนที่กระดาษเก่าคร่ำคร่าในมือของนิลเนตร นิลเนตรยิ้มมุมปาก ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นไอดินยามค่ำคืนโชว์เข้าจมูกของศิรินทร์จนต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างสูงกว่าเล็กน้อยโน้มใบเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันในความมืดสลัว "แผนหรือง่ะ... ฉันพึ่งพาไม่ได้หรอค่ะ ถ้าไม่มีคุณคอยชี้นำทางให้... หรือว่าที่จริงแล้ว คุณแค่อยากให้ฉันเข้าใกล้คุณมากกว่าเดิมกันแน่คะ ศิรินทร์?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบarข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเจือความขี้เล่นแตะต้องหัวใจคนที่ถูกต้อนจนมุมได้อย่างแม่นยำ ศิรินทร์ขยับตัวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างเสียอาการเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นดันไหล่อีกฝ่ายให้ออกห่างด้วยแรงที่พอเหมาะพอเจาะ ดวงตาคู่สวยฉายแววขุ่นเคืองขึ้นมาวูบหนึ่งเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "อย่ามาเล่นไม่รู้เรื่องนะคะ นิลเนตร เรามาที่นี่เพื่อตามหาภาพวาดที่หายไป ไม่ใช่มาเล่นเกมประสาทของคุณ" "โอ๊ะ! คุณนี่ใจร้ายจังเลยนะคะ" นิลเนตรหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยทอประกายความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป "แต่ถ้าคุณอยากได้ภาพนั้นคืนจริงๆ เราต้องเข้าไปข้างใน... ห้องทำงานลับของตระกูลนี้ ที่ซึ่งความลับดำมืดที่สุดถูกฝังเอาไว้" ทั้งคู่ผลักบานประตูไม้สักหนักอึ้งที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัวเข้าไปข้างใน บรรยากาศภายในคฤหาสน์อบอวลไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณ แสงไฟฉายจากมือถือของศิรินทร์ส่องกราดไปทั่วห้องโถงกว้าง เผยให้เห็นรูปภาพบรรพบุรุษที่ถูกกรีดทำลายและเฟอร์นิเจอร์คลุมผ้าขาวที่ดูคล้ายร่างไร้วิญญาณ ศิรินทร์กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างมืออาชีพ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังแตะสัมผัสชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยคราบหยากไย่ สัญชาตญาณนักอนุรักษ์บอกเธอว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับชั้นหนังสือบานนี้ มันถูกเลื่อนขยับจากตำแหน่งเดิมเพียงเล็กน้อย "ตรงนี้..." ศิรินทร์พึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นเอง นิลเนตรก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของศิรินทร์ไว้แน่น แล้วดึงร่างของเธอหลบเข้ามุมเสาหินอย่างแรง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ กำลังจะอ้าปากต่อว่าแต่อีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นปิดปากเธอไว้แน่น ดวงตากลมโตส่งสัญญาณเตือนให้เงียบกริบ ฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังดังขึ้นที่บันไดวนเบื้องบน... พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องลงมายังห้องโถงนี้ หัวใจของศิรินทร์เต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ไออุ่นจากร่างกายของนิลเนตรที่แนบชิดอยู่ด้านหลังทำให้เธอร้อนรุ่มไปทั้งตัว ขณะที่ลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายเป่ารดอยู่ที่ต้นคอ นิลเนตรก้มลงกระซิบเบาๆ ชิดริมหูของศิรินทร์ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระทึกใจปนความเย้ายวน "ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้มากันแค่สองคนแล้วล่ะค่ะที่รัก..." --- แสดงความคิดเห็นและพูดคุยกับบลัดดี้แมรี่ได้ที่ท้ายตอนนี้เลยนะคะ