ติดกับดัก

เสียงโลหะขัดกันดัง *กริ๊ก* มันไม่ใช่เสียงที่ไพเราะน่าฟังเลยสักนิดในสถานการณ์ที่ระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะของพิพิธภัณฑ์ไร้เงากำลังรวนเร และทางเดินลับใต้ดินที่ควรจะเปิดออกได้ด้วยรหัสผ่าน กลับถูกล็อกตายสนิทด้วยระบบแมนนวลฉุกเฉินจากภายนอก “คุณเล่นตลกอะไรอีกแล้ว นิลเนตร” ศิรินทร์หันขวับ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นทรง The Row เปล่งประกายความหงุดหงิดจนแทบจะเผาไหม้ร่างของคนที่ยืนพิงผนังหินเย็นเฉียบอยู่ด้านหลัง สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำผลักแผงควบคุมอิเล็กทรอนิกส์ซ้ำๆ จนหน้าจอดับวูบสนิท “ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นค่ะคุณภัณฑารักษ์... หรือพูดให้ถูกคือ ฉันแค่ฉลาดพอที่จะไม่พาตัวเองมาติดแหง็กในห้องแคบๆ กับคนหน้าบูดหรอกนะคะ” นิลเนตรลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท เจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่ในชุดสูทเข้ารูปยักไหล่ช้าๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตาคู่สวยพราวระยับราวกับแมวป่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหوื่อเข้ามุม แม้สถานการณ์รอบตัวจะมืดสลัวและมีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวริบหรี่สาดส่องลงมาก็ตาม พื้นที่ตรงนี้มันแคบเกินไป... ศิรินทร์เพิ่งตระหนักถึงความจริงข้อนี้เมื่อก้าวถอยหลังหนีแรงกดดันจากอีกฝ่าย แล้วแผ่นหลังบอบบางก็ชนเข้ากับชั้นวางจัดแสดงวัตถุโบราณอย่างจัง ห้องนิรภัยใต้ดินขนาดจิ๋วนี้ไม่มีหน้าต่าง อากาศภายในเริ่มเจือจางลงทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นยะเยือกจากตัวของนิลเนตรลอยวนอยู่ในพื้นที่จำกัด จนทำให้จังหวะการหายใจของภัณฑารักษ์สาวเริ่มติดขัด “ถอยไป” ศิรินทร์ออกคำสั่ง เสียงทุ้มต่ำพยายามควบคุมความสั่นพร่าในลำคอ “คุณกำลังล้ำเส้นระยะห่างที่เหมาะสม” “ระยะห่างเหรอคะ?” นิลเนตรโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะเฉียดผ่านแก้มเนียนที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเป็นเพราะเหตุผลอื่นที่เจ้าตัวไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ) “แปลกจัง ฉันจำได้ว่าในสัญญาความร่วมมือของเรา ไม่มีข้อไหนระบุว่าห้ามหายใจรดต้นคอกันในยามคับขันนี่คะ ศิรินทร์” ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้ศิรินทร์ต้องกลั้นหายใจ นิลเนตรสูงกว่าเธอเล็กน้อย ยามที่อีกฝ่ายก้มลงมองมา แววตาขี้เล่นเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอาหัวใจคนระเบียบจัดเต้นผิดจังหวะ สัมผัสอุ่นจากไอCกายของคนตรงข้ามทะลุผ่านเนื้อผ้าของเสื้อสูทเข้ามา จนศิรินทร์เผลอกำหมัดแน่นเพื่อยับยั้งไม่ให้มือตัวเองเผลอเอื้อมไปคว้าปกเสื้อของอีกฝ่ายไว้ ผู้หญิงคนนี้อันตราย... อันตรายต่อหัวใจที่ถูกปิดตายมาตลอดหลายปีของเธอ “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน นิลเนตร ถ้าประตูนี่ไม่เปิดออกภายในห้าวินาที ฉันจะ...” “จะทำไมคะ? จะฟ้องคณะกรรมการพิพิธภัณฑ์? หรือจะจับฉันส่งตำรวจด้วยข้อหา... ทำให้คุณใจเต้นแรงจนผิดปกติ?” นิลเนตรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแพรวพราวแต่แฝงความจริงจังที่บาดลึก ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาของศิรินทร์ราวกับจะอ่านทะลุไปถึงความคิดทุกอย่างที่ซ่อนไว้เบื้องหลังมาดนิ่งสนิทนั้น ศิรินทร์อ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายไปในลำคอ เมื่อยามที่นิลเนตรขยับเข้ามาประชิดยิ่งขึ้น มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับผนังกระจกด้านหลังของศิรินทร์ เป็นการกักตัวเธอไว้อย่างสมบูรณ์แบบในอ้อมแขน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางบรรยากาศกอธิคอันมืดมิด ความเย็นเยือกของห้องใต้ดินถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านมาจากผิวเนื้อที่แนบชิด ศิรินทร์แหงนหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันกำลังระเบิดตัวออกอย่างเงียบเชียบในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ “คุณมัน... น่ารำคาญที่สุด” ศิรินทร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อความมั่นคงทางอารมณ์ “แต่คุณก็ไม่เคยผลักฉันออกจริงๆ สักครั้งนี่คะ” นิลเนตรยิ้มละมุน รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันคือรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดไว้ด้วยความเต็มใจ ก่อนที่ศิรินทร์จะทันได้หาคำพูดคมคายมาโต้กลับเพื่อรักษาฟอร์มของภัณฑารักษ์ผู้เยือกเย็น เสียงสัญญาณเตือนภัยหลักของพิพิธภัณฑ์ก็ดัง *หวีด* แหลมสูงตัดผ่านความเงียบ พร้อมกับแสงไฟสีขาวสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาทางรอยแยกระหว่างบานประตูเหล็กที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองช้าๆ ตามระบบรีเซ็ตอัตโนมัติ ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้าผ่านบานประตูที่กำลังเปิดออกนั้น กลับทำให้ลมหายใจของศิรินทร์สะดุดกึกยิ่งกว่าเดิม ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้คุ้นเคยยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า ในมือข้างหนึ่งถือปืนเก็บเสียงที่ยังมีควันจางๆ ลอยกรุ่น และดวงตาคู่นั้น... กำลังจ้องมองตรงมาที่พวกเธอด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้ความหนาแน่นของอากาศในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง “เจอตัวสักที... แม่นกน้อยในกรงทองของตระกูลศิรินทร์” แสดงความคิดเห็นและพูดคุยกับบลัดดี้แมรี่ได้ที่ท้ายตอนนี้เลยนะคะ