ความลับใต้กรอบทอง

ปลายนิ้วเรียวของนิลเนตรไล้ไปตามรอยต่อของไม้สักทองอายุร่วมศตวรรษอย่างเชื่องช้า ราวกับเธอกำลังเล่นเปียโนบนร่างของเหยื่อสาวที่ไร้ทางสู้ เสียงฝีเท้ากระแทกกระทั้นของศิรินทร์ที่เดินตามเข้ามาในห้องเก็บสมบัติส่วนตัวหลังปีกอาคารทิศเหนือ ไม่ได้ทำให้โจรสาวสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้รอยยิ้มมุมปากของเธอกว้างขึ้นด้วยความสนุกสนาน "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ นิลเนตร" ศิรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ราวกับพยายามกดอุณหภูมิรอบตัวให้ลดลงไปอีกหลายองศา "และห้องนี้... มันไม่ได้มีไว้ให้แขกไม่ได้รับเชิญมาเดินเล่นตามอำเภอใจ" "แขกเหร่อคะ?" นิลเนตรหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายซุกซนที่พร้อมจะแผดเผาทุกกฎระเบียบของภัณฑารักษ์สาวให้มอดไหม้ "ฉันนึกว่าเราเป็น... หุ้นส่วนทางธุรกิจซะอีกค่ะคุณภัณฑารักษ์ หรือว่าคุณแค่วิตกจริตกลัวว่าความลับใต้กรอบรูปพวกนั้น จะแฉว่าคุณไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่พยายามสร้างภาพมาตลอดกันแน่?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจดำของศิรินทร์อย่างแม่นยำ ภัณฑารักษ์สาวขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูน ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น เธอย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าอย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันจากความเป็นเจ้าระเบียบและอำนาจที่เธอถือครองถูกแผ่ออกมาเพื่อข่มขวัญ แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าจะถอยร่น กลับยืนหยัดสู้สายตาแถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะค่ะ" ศิรินทร์กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า ลมหายใจอุ่นที่ปะทะเข้ากับแก้มของนิลเนตรทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ถ้าหลักฐานที่คุณตามหาอยู่หลังภาพวาดชิ้นนั้นมันไม่มีจริง ฉันจะแจ้งตำรวจจับคุณข้อหาบุกรุกและก่อกวนพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ทันที ไม่มีข้อยกเว้น" "งั้นก็พิสูจน์สิคะ..." นิลเนตรท้าทาย ปลายเสียงลากยาวเย้ายวน เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับใช้มือข้างหนึ่งแตะลงบนปกเสื้อสูทเนื้อดีของศิรินทร์แผ่วเบาราวกับลูบไล้ขนแมว "เปิดกรอบรูปนั้นด้วยมือของคุณเองสิคะคุณศิรินทร์ หรือว่า... คุณไม่กล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับอดีตที่ฝังอยู่ข้างในกันแน่?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครمครามอยู่ในอกของศิรินทร์—เธอไม่รู้ว่าเสียงนั้นมาจากความโกรธหรือความตื่นตระหนกที่ถูกอีกฝ่ายก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยทางความรู้สึกได้ง่ายดายเกินไป ศิรินทร์เบือนสายตาหนีจากดวงตาพราวระยับคู่นั้นอย่างจำยอม ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสกรอบรูปภาพสีน้ำมันรูปทิวทัศน์เก่าแก่ที่แขวนอยู่บนผนังปูนเปลือย นิ้วมือของภัณฑารักษ์สาวสั่นระริกเล็กน้อยยามเมื่อคลำหากลไกซ่อนรูปที่ซ่อนอยู่ใต้ลายแกะสลักทองคำเปลว นิลเนตรยังคงยืนมองอยู่ไม่ห่าง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยแววตาซับซ้อนที่ยากจะคาดเด3 ความเงียบงันภายในห้องลับใต้ดินแห่งนี้ราวกับบีบอัดอากาศให้เบาบางลงทุกที *คลิก!* เสียงกลไกโลหะดีดตัวดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับผนังไม้ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวแยกออกจากกัน เผยให้เห็นช่องลับมืดสนิทที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ภาพวาดทิวทัศน์ถูกดันออกมาด้านหน้าเล็กน้อย กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นละอองลอยคละคลุ้งออกมาแตะจมูก ศิรินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยื่นมือเข้าไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่วางอยู่ด้านในสุดออกมา แฟ้มที่ระบุตราประทับลับของพิพิธภัณฑ์—ตราประทับที่ควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน พร้อมกับคดีอื้อฉาวที่เกือบทำลายอนาคตของตระกูลเธอ "เจอแล้วสินะคะ..." นิลเนตรพึมพำเบาๆ ดวงตาจ้องมองแฟ้มในมือของศิรินทร์นิ่งสนิท "ของชิ้นสำคัญที่ทำให้คุณต้องทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไร้หัวใจมาจนถึงทุกวันนี้" ศิรินทร์กำลังจะเปิดแฟ้มนั้นเพื่อดูความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต แต่มือของเตรกลับถูกปลายนิ้วเรียวของนิลเนตรแตะรั้งเอาไว้เบาๆ "เดี๋ยวก่อนค่ะ..." นิลเนตรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงโทนปั่นประสาทหรือเย้าแหย่แบบเดิม หากแต่จริงจังและเจือด้วยความระแวดระวัง "ฉันว่า... เราไม่ได้อยู่ในห้องนี้กันแค่สองคนแล้วล่ะค่ะ" ยังไม่ทันที่ศิรินทร์จะได้เอ่ยถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินลับด้านนอก ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาลอดผ่านรอยแยกของประตูห้องลับ และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูไม้สักบานใหญ่ก็ถูกถีบกระเด็นเปิดผางออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ! แสดงความคิดเห็นและพูดคุยกับบลัดดี้แมรี่ได้ที่ท้ายตอนนี้นะคะ