คำเตือนจากเงามืด

กลิ่นฉุนกึกของคราบน้ำมันสนและสนิมเหล็กเก่าคร่ำคร่าลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของห้องใต้ดินโซนซี—พื้นที่ปิดตายซึ่งไม่ควรมีใครย่างกรายเข้ามานับตั้งแต่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้บูรณะเสร็จสิ้นเมื่อทศวรรษก่อน ศิรินทร์ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามรอยขูดขีดบนตู้จัดแสดงกระจกนิรภัย แสงไฟฉายแรงสูงจากมือถือสาดส่องกระทบเศษผงสีดำที่โปรยปรายลงมาคล้ายหิมะสกปรก นี่ไม่ใช่ร่องรอยการผุกร่อนตามกาลเวลา แต่เป็นร่องรอยของแรงกระแทกจากของแข็ง และที่สำคัญที่สุด... มันคือการประกาศสงครามจากใครบางคนที่กำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับเธอกับเขา "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องมันนะคุณภัณฑารักษ์" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับความรู้สึกอุ่นร้อนจากลมหายใจที่เป่ารดต้นคอจนขนลุกชัน ศิรินทร์สะดุ้งสุดตัวโดยสัญชาตญาณ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเหวี่ยงศอกกลับหลังเพื่อสั่งสอนคนฉวยโอกาส แผ่นหลังบางก็ถูกต้อนจนแนบชิดกับบานกระจกเย็นเฉียบ โดยมีร่างสูงโปร่งของนิลเนตรกักขังเธอไว้ในวงแขน "คุณนิลเนตร! เล่นบ้าอะไรของคุณคะ ที่นี่ไม่ใช่เวลามา..." "ชูว์..." นิ้วเรียวของนักปลอมแปลงมือหนึ่งแตะลงบนริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียง นิลเนตรไม่ได้มีทีท่าเล่นสนุกเหมือนทุกครั้ง ดวงตาคู่คมกริบภายใต้ความมืดสลัวฉายแววระแวดระวังอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "มองไปที่มุมสิริแปดสิบสี่... ด้านบนเหนือหัวคุณขึ้นไปสามเมตร" ศิรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น แม้จะหงุดหงิดกับการถูกเนื้อต้องตัวอย่างไร้มารยาท แต่สัญชาตญาณมืออาชีพก็สั่งให้เธอดึงสติกลับมาแล้วช้อนสายตาขึ้นมองตามที่เขาบอก ท่ามกลางความมืดมิด กล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่ควรจะถูกตัดสัญญาณไปตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อน กลับกะพริบแสงไฟสีแดงก่ำเป็นจังหวะ... มันไม่ได้กำลังบันทึกภาพ แต่มันกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง และสิ่งที่ห้อยโยงอยู่ใต้ตัวกล้องคือกระดาษโนัตสีดำสนิทแผ่นหนึ่ง "จดหมายรักจากแฟนคลับตัวยงของคุณล่ะมั้ง" นิลเนตรแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงติดตลกแต่กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขายื่นมือขึ้นไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นลงมาได้อย่างแม่นยำ ศิรินทร์ปัดมือนิลเนตรออกเบาๆ ก่อนจะแย่งกระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้เอง เธอกดเปิดไฟฉายส่องตรงไปยังตัวหนังสือที่เขียนด้วยหมึกสีแดงฉาน ข้อความสั้นๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจสะท้อนสะเทือนความรู้สึกจนลมหายใจสะดุด *'ของเล่นชิ้นใหม่สนุกดีนี่... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี ศิรินทร์ ความลับใต้พรมของตระกูลเธอกำลังจะถูกขุดขึ้นมาแลกด้วยลมหายใจ"* บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม ปมในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันด้วยงานระเบียบวินัยและความเย็นชา กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาโดยใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด "มือสั่นใหญ่นะคุณหุ่นยนต์" นิลเนตรเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบพักตร์เนียนที่เริ่มซีดเผือดด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "กลัวเหรอ... หรือว่ากำลังคิดถึงเรื่องโง่ๆ ที่คุณแบกไว้คนเดียวอีกแล้ว?" "ฉันไม่ได้กลัวค่ะ" ศิรินทร์เชิดหน้าขึ้นฝืนสบตากับเขา แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่งก็ตาม เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พรั่งพรู "และมันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณที่จะต้องมาใส่ใจ" "ปากแข็งชะมัด" นิลเนตรถอนหายใจยาวเหยียด เขาขยับเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้งจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามืออุ่นจัดเอื้อมมาฉวยข้อมือเรียวของเธอไว้ บีบกระชับแน่นด้วยแรงที่สื่อถึงความห่วงใยดิบเถื่อนที่ไม่ยอมเอ่ยปาก "จำไว้... ในเกมนี้ ไม่มีใครอนุญาตให้คุณตาย หรือแม้แต่จะยอมแพ้เด็ดขาด โดยเฉพาะฉัน" "คุณ..." ศิรินทร์ชะงัก คลื่นความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนอยู่ในอก เคมีระหว่างเธอกับผู้ชายปากจัดคนนี้ช่างอันตรายและทรงพลังเสียจนน่ากลัว ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับศัตรูเสียอีก ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้โต้เถียงอะไรกันไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของเธอดังลั่น "คุณศิรินทร์! คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่าครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" นิลเนตรสบถเบาๆ ในลำคอ เขาปล่อยมือจากข้อมือเธออย่างเสียดาย ก่อนจะดึงฮู้ดเสื้อขึ้นคลุมศีรษะเพื่ออำพรางใบหน้า "ดูท่าทางเราจะมีแขกไม่速เชิญมาขัดจังหวะซะแล้วสิ" ศิรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอกำกระดาษโน้ตในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ก่อนจะหันไปพยักหน้านิ่งให้กับคนข้างกาย "อย่าเพิ่งไปไหน... จนกว่าฉันจะเคลียร์ข้างนอกเสร็จ" "ห่วงฉันเหรอ?" นิลเนตรยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาส่อแววแพรวพราวแม้ในสถานการณ์วิกฤต "ใจอ่อนเร็วจังนะคุณภัณฑารักษ์" "หุบปากไปเลยค่ะ!" ศิรินทร์ค้อนขวับให้หนึ่งทีอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าไปทางประตู แต่ก้าวเท้าไปได้เพียงสองก้าว ไฟฉุกเฉินสีแดงทั่วทั้งชั้นใต้ดินก็ดับพรึบลงพร้อมกัน ทิ้งให้พวกเขาทั้งคู่จมดิ่งสู่ความมืดมิดสนิท และในวินาทีที่ความเงียบงันกลับมาครอบงำอีกครั้ง เสียงกระซิบเยียบเย็นก็ดังขึ้นชิดริมฝีปากของศิรินทร์... ไม่ใช่เสียงของนิลเนตร แต่เป็นเสียงแหบพร่าจากด้านหลังบานประตูเหล็กที่เพิ่งถูกล็อกตาย! *"ระวังตัวไว้... คนที่เธอไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนมีดเล่มสุดท้าย"* ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์สายฟาดแต่คลั่งรักของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าตอนหน้าความลับจะเดือดกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!