ดื่มกาแฟกับศัตรู

เสียงกริ่งทองเหลืองเหนือกรอบประตูร้านกาแฟ *‘The Monochrome’* ดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าในโสตประสาทของศิรินทร์ มันกลับก้องกังวานคล้ายสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดเกรดพรีเมียมลอยอบอวลตัดกับกลิ่นฝนจางๆ จากภายนอก แต่บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัวของมุมลึกสุดในร้าน กลับไม่ได้ช่วยให้ความดันโลหิตในกายของภัณฑารักษ์สาวลดลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันยิ่งพุ่งสูงขึ้นทุกครั้งที่ปลายนิ้วเรียวยาวของคนตรงข้ามเคาะโต๊ะไม้สักเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังนับถอยหลังรอให้เธอกลืนกินความพ่ายแพ้ "คาปูชิโน่ร้อน ฟองนมละมุนเกินราคา... เหมือนกับมามาดเข้มๆ ของคุณนั่นแหละค่ะคุณศิรินทร์ ข้างนอกดูแข็งกระด้างจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แต่ข้างในกลับนุ่มนิ่มจนน่าแกล้งให้แตกสลายคาที่" นิลเนตรเอ่ยขึ้นทันทีที่หย่อนกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความซุกซนและเล่ห์กล รอยยิ้มมุมปากของนักปลอมแปลงศิลปะระดับโลกคนนี้มีอิทธิพลมากพอจะทำให้หัวใจที่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยกฎระเบียบของพิพิธภัณฑ์สั่นคลอนได้อย่างน่าหงุดหงิด ศิรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้นงานศิลปะปลอมที่แนบเนียนที่สุดในโลก "ถ้าคุณว่างมากจนเอาเวลามานั่งวิเคราะห์รสนิยมเครื่องดื่มของฉัน ฉันแนะนำให้เอาสมองส่วนนั้นไปคืนพิพิธภัณฑ์ลูฟร์หรืออินเตอร์โพลที่กำลังตามล่าคุณอยู่จะดีกว่านะคะ นิลเนตร" ศิรินทร์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ "เราไม่ได้มานั่งจิบกาแฟกระชับมิตร ฉันคิดว่าเราตกลงกันเคลียร์แล้วเรื่องภาพวาดชิ้นนั้น" นิลเนตรหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือความขบขันนั้นช่างบาดหูภัณฑารักษ์สาวเสียเหลือเกิน หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทรวบตึงปล่อยปอยผมเคลียกรอบหน้าให้ดูยุ่งเหยิงนิดๆ จงใจโน้มตัวเข้าหาโต๊ะจนระยะห่างระหว่างกันลดลงอย่างน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ ลอยแตะจมูก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสของศิรินทร์ให้ตื่นตัวอย่างไม่น่าให้อภัย "เคลียร์เหรอคะ? หื้ม... คำนี้ใช้กับคดีระดับพันล้านไม่ได้หรอกนะคะคุณภัณฑารักษ์" นิลเนตรจงใจลากเสียงยาวอย่างยียวน ปลายนิ้วเรียวสวยเลื่อนถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวไปตรงหน้าศิรินทร์ "ดื่มเสียหน่อยสิคะ หน้าตาคุณดูซีดเซียวเหมือนคนอดนอนมาสามวันติด... หรือว่าเมื่อคืนมัวแต่เก็บภาพฉันไว้ในหัวจนนอนไม่หลับกันแน่ล่ะคะ?" "คุณนี่มัน..." ศิรินทร์กัดฟันกรอด ปลายนิ้วใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อดึงสติ "หลงตัวเองไม่เปลี่ยนนะคะ คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงคิดว่าคนอื่นเขาจะสนใจเรื่องไร้สาระของคุณ?" "ก็ไม่ได้คิดว่าเป็นใครหรอกค่ะ..." นิลเนตรหยุดพูดชั่วครู่ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก ชั่ววินาทีนั้น ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเธอราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน "แต่อย่างน้อย... ฉันก็มั่นใจว่าฉันคือคนเดียวในรอบสิบปีที่ทำให้คุณศิรินทร์คนเจ้าระเบียบ หลุดมาดหุ่นยนต์แล้วตบะแตกใส่ได้ทุกครั้งที่เจอหน้า" คำพูดนั้นทำเอาศิรินทร์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเกลียดความจริงข้อนี้ เกลียดที่ผู้หญิงคนนี้มีพลังวิเศษในการอ่านเธอทะลุปรุโปร่ง เกลียดที่แววตาระยิบระยับคู่นั้นทำให้หัวใจจังหวะปกติของเธอรวนเรได้ทุกครั้ง "คุณมันอันตราย..." ศิรินทร์พึมพำออกมาเบาๆ ผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น "ทั้งคำพูด ท่าทาง... และตัวตนของคุณ มันคือหายนะสำหรับคนที่รักความสงบอย่างฉัน" "คำชมเหรอคะ? ถือว่าเป็นเกียรติมากเลยนะคะที่ได้ยินจากปากภัณฑารักษ์ผู้สูงส่ง" นิลเนตรไหล่งับไหล่อย่างไม่ยี่หสอ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนศิรินทร์ต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ "แต่บอกไว้ก่อนนะ... หายนะที่ชื่อนิลเนตรคนนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นแหละค่ะ" บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านระหว่างความดื้อรั้นและเย้ายวน ศิรินทร์สบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้กลิ่นอายความโรแมนติกแบบกอธิคอบอวลขึ้นมาในร้านกาแฟยุคโมเดิร์นแห่งนี้ ทว่า ก่อนที่ศิรินทร์จะทันได้ตอบโต้ด้วยประโยคเชือดเฉือนใดๆ กลับมีเสียงกระแอมเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเงาของใครบางคนที่ทาบทับลงมาบนโต๊ะ "ขอโทษนะคะ... พอดีฉันมารบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าเอ่ย?" เสียงทุ้มนุ่มนวลแต่แฝงความเยินยอชวนขนลุกดังขึ้น ศิรินทร์และนิลเนตรผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับต้องไฟดูด ภัณฑารักษ์สาวหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อพบว่าเป็นใบหน้าของใครบางคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในสถานที่ลับตาคนเช่นนี้ นิลเนตรหุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดั่งใบมีด กรามสวยขบเข้าหากันแน่นเมื่อมองสำรวจบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะสำคัญอย่างหน้าตาเฉย แสดงความคิดเห็นและพูดคุยกับบลัดดี้แมรี่ได้ที่ท้ายตอนนี้เลยนะคะ