เกมไล่ล่า

“คุณตามฉันมาสามวันติดแล้วนะคะ คุณคินน์... การเป็นสตอล์กเกอร์มันดูไม่สมเกียรติผู้ชายระดับคุณเลยสักนิด” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเยือกเย็นดุจน้ำแข็งของพิมพ์มาดาดังขึ้นในโถงทางเดินส่วนตัวของโรงแรมหรู เธอหยุดฝีเท้ากะทันหันก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ในเงามืด คินน์ อัครเดโช ขยับตัวออกจากมุมเสา ใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยแววตาหิวกระหายที่เขาไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป “ถ้าการได้เห็นหน้าคุณคือการเป็นสตอล์กเกอร์... ผมก็ยินดีจะเป็นไอ้โรคจิตที่คอยเฝ้าดูคุณตลอดไป พิมพ์” คินน์ก้าวเข้ามาหาด้วยจังหวะที่มั่นคง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่เคยติดอยู่บนหมอนของเธอเมื่อสามปีก่อนโชยมาปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นที่พิมพ์มาดาเคยรัก แต่ตอนนี้มันกลับเป็นสิ่งที่เตือนใจว่าเขาคือคนแปลกหน้าที่น่ารังเกียจเพียงใด “อย่ามาพูดจาพล่ามแบบนี้กับฉัน ในเมื่อคุณเองที่เป็นคนเลือกจะเดินออกไปจากชีวิตฉันก่อน” พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาสวยคมวาวโรจน์ด้วยความทระนง “ศิรินทร์คงไม่ได้บอกคุณสินะว่าคุณกำลังทำตัวน่าสมเพชขนาดไหน” “อย่าดึงชื่อคนอื่นเข้ามาในเรื่องของเรา!” คินน์ตวาดลั่น มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงร่างบางให้ถอยหลังเข้าไปในซอกตึกที่ลับตาผู้คน พิมพ์มาดาพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลของเขากลับตรึงเธอไว้กับผนังห้องอย่างง่ายดาย “เรื่องของเรา? คุณยังมีหน้าใช้คำว่า ‘เรา’ อีกเหรอคะคินน์?” พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกเข้าถึงขั้วหัวใจของชายตรงหน้า “มันไม่มี ‘เรา’ ตั้งแต่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันวันนั้นแล้ว!” คินน์ไม่รอให้เธอได้ต่อว่าต่อขานเขาไปมากกว่านี้ ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายสัปดาห์พังทลายลงในวินาทีนั้น เขาก้มหน้าลงปิดปากบางที่กำลังขยับถ้อยคำเชือดเฉือนด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเอง มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์ ทั้งความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการครอบครองที่รุนแรงจนแทบจะกลืนกิน พิมพ์มาดาตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะสัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าความรู้สึกที่เธอพยายามฝังลึกไว้ใต้ความโกรธเกลียด มือเรียวพยายามผลักไสแผงอกกว้าง แต่คินน์กลับยิ่งเบียดกายเข้าหาจนแนบแน่นไปทุกสัดส่วน ลมหายใจร้อนระอุของเขารินรดซอกคอขาวระหง ขณะที่มือหนาเลื่อนลงไปโอบรัดเอวบางแน่น “คุณมันเลว...” เธอครางประท้วง ลมหายใจขาดห้วงเมื่อมือของเขาแทรกผ่านเข้าใต้ชุดเดรสผ้าไหมเนื้อดี สัมผัสหยาบกร้านแต่ร้อนแรงที่ไล้ไปตามต้นขาอ่อนทำเอาเธอแทบยืนไม่อยู่ “ถ้าผมเลว... คุณก็เป็นคนสอนให้ผมเป็นคนแบบนี้เอง พิมพ์” คินน์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดมาเป็นความละเมียดละไมที่เต็มไปด้วยตัณหา มือของเขาเลื่อนขึ้นมาปลดเปลื้องปราการชั้นนอกของเธออย่างชำนาญ พิมพ์มาดารู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ก่อตัวขึ้นตามสัญชาตญาณหญิงสาว เธอกำเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาไว้แน่น ปล่อยให้ความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานนับปีทะลักล้นออกมาโดยไม่อาจหักห้าม ในความเงียบงันของมุมตึก กลิ่นอายของความสัมพันธ์ที่ร้อนแรงเริ่มปะทุขึ้น เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ผสานเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว คินน์ประคองร่างหญิงสาวให้พิงกับผนังก่อนจะโน้มตัวลง สอดแทรกความอบอุ่นเข้าสู่กายเธออย่างหนักหน่วงและหนักแน่น พิมพ์มาดาหลับตาพริ้ม ความเจ็บปวดในอดีตถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่สั่นสะเทือนไปทั่วร่าง เธอตอบรับเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ทั้งที่ใจหนึ่งยังคงก่นด่าตนเองที่ยอมแพ้ต่อเสน่ห์ของปีศาจร้ายตนนี้อีกครั้ง ความรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความแค้น บัดนี้กำลังหลอมรวมเป็นรสรักที่เผ็ดร้อนดุดัน ราวกับจะเผาไหม้ทุกสิ่งให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความเย่อหยิ่งของเขา... และหัวใจที่อ่อนไหวของเธอ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังแว่วมาจากสุดทางเดิน พร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้คนทั้งคู่ชะงักงัน “คินน์คะ? คุณอยู่แถวนี้หรือเปล่า?” เสียงของศิรินทร์ดังขึ้นใกล้เข้ามา พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง สติที่หลุดลอยกลับคืนมาในเสี้ยววินาที เธอผลักคินน์ออกอย่างสุดแรงพร้อมกับจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นด้วยมือที่สั่นเทา คินน์เองก็มีท่าทีตื่นตระหนกไม่ต่างกัน เขาหันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยรอยลิปสติกของพิมพ์มาดา ทว่า... ในจังหวะที่คินน์กำลังจะเอ่ยปากพูด มือถือในกระเป๋าเสื้อของพิมพ์มาดาก็ร่วงหล่นลงพื้น หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นแสดงข้อความแจ้งเตือนจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ข้อความที่ระบุชัดเจนว่า ‘นัดหมายคุณหมอเพื่อตรวจ DNA เด็กชายภัทรพล ภักดีไพบูลย์ ในวันพรุ่งนี้’ ดวงตาของคินน์เบิกกว้างขึ้นจนสุดขีด เขาจ้องมองข้อความนั้นสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่ซีดเผือดราวกับคนเห็นผี ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วโถงทางเดิน ในขณะที่ศิรินทร์กำลังก้าวพ้นมุมตึกเข้ามาเห็นภาพตรงหน้าพอดี ชฎาพรายไวน์แดงขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับรสรักอันขมปร่าในบทนี้ด้วยกันนะคะ