สัมผัสที่ไร้ทางหนี

ความเงียบงันภายในห้องพักวีไอพีของโรงแรมหรูระฟ้าไม่ได้แปลว่าความสงบ หากแต่มันคือแรงอัดอากาศมหาศาลที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ คินน์ อัครเดโช ชะงักค้าง ร่างกายกำยำของเขากลายเป็นรูปปั้นหินในชั่วพริบตา ลมหายใจอุ่นร้อนที่ควรจะเป่ารดอยู่ใกล้ชิดติดลำคอของพิมพ์มาดา กลับสะดุดกึก ติดอยู่แค่ช่วงอกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอเขาไว้แน่น ดวงตาสีดำสนิทคู่โตของเด็กชายตัวน้อยที่เพศสภาพและโครงหน้าถอดแบบมาจากกระจกเงาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน—นั่นคือคำตอบที่ตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนชาไปทั้งซีกสมอง ใบหน้านั้น คิ้วรูปดาบเส้นหนานั้น และสันจมูกโด่งรั้นที่แม้แต่ยามตกใจก็ยังเชิดขึ้นเล็กน้อย... เด็กคนนั้น... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองอย่างนั้นหรือ? "คินน์คะ..." น้ำเสียงหวานปนหอบสะท้านของพิมพ์มาดาดึงสติที่หลุดลอยของเขาให้กลับคืนมา เธอยังคงตรึงอยู่ใต้ร่างของเขาบนโซฟาตัวยาว แผ่นหลังบางแนบชิดกับเบาะกำมะหยี่สีเข้ม ในขณะที่ขาเรียวยาวทั้งสองข้างยังคงเกี่ยวพันอยู่รอบเอวสอบของเขาตามแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าก่อนหน้านี้ ชุดเดรสผ้าไหมสีไวน์แดงของเธอยับย่นเผยให้เห็นลาดไหล่เนียนนุ่มและไหปลาร้าที่ไหวสะท้านตามแรงหายใจ แต่วินาทีนี้ แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววเย้ายวนและท้าทาย กลับเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกวาบผ่าน ก่อนที่เธอจะรีบดึงสาบเสื้อขึ้นปิดบังเรือนร่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันไปพะเน้าพะนอเด็กน้อยที่ยืนทำตาแป๋วอยู่ที่หน้าประตู "คุณแม่ครับ... น้องแทนคุณหิวน้ำจังเลย" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาให้มอดดับลงในพริบตา เหลือเพียงความหนAเหน็บที่กัดกินหัวใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง คินน์รู้สึกคล้ายกับโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ถอนตัวออกห่างจากความนุ่มหยุ่นของหญิงสาวอย่างยากเย็น เขายันมือไว้กับพนักพิงโซฟา สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองเด็กชายสลับกับอดีตภรรยาที่ตอนนี้กำลังลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดก็ตาม "คุณ... ซ่อนเขาไว้จากผมอย่างนั้นเหรอ พิมพ์มาดา" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความโกรธเกรี้ยว ความตกใจ และความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่ในอกตีรวนกันจนปั่นป่วน หัวใจของเขาเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอกเมื่อตระหนักได้ว่า ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้หย่าขาดจากเธอแค่ในทางนิติบัญญัติ... แต่เขาได้ทำลายสายสัมพันธ์อันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของตัวเองลงด้วยความโง่เขลาของเขาเอง พิมพ์มาดาปรายตามองอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบเคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่อ เธอจงใจจัดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้ายช้าๆ เพื่อตอกย้ำความเหนือกว่าในเกมนี้ "ทำไมคะ? ตกใจมากหรือไงที่เห็นว่าฉันไม่ได้ตายรังอย่างที่ท่านประธานผู้สูงส่งเคยสบประมาทไว้" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมจนกรีดแทงหัวใจคนฟังให้พรุน "เด็กคนนี้เป็นลูกของฉันค่ะ... และต่อให้คุณจะมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหนในวงการอสังหาริมทรัพย์ คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องเส้นผมของเขาแม้แต่เส้นเดียว" "พิมพ์!" คินน์คำรามต่ำในลำคอ ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ประชิดตัวเธอเข้าหาในระยะประชิดจนพิมพ์มาดาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ ความสูงและแผงอกกำยำของเขาแผ่ซ่านไอความร้อนที่คุกรุ่นไปด้วยโทสะและแรงปรารถนาที่ยังค้างคา "คุณกล้าดียังไงถึงปิดบังเรื่องลูก... คุณคิดจะเอาเลือดเนื้อเชื้อไขของผมไปซ่อนไว้ที่ไหนห๊ะ!" "ถอยไปนะ คินน์!" พิมพ์มาดากล่าวเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากชายหนุ่ม แต่นัยน์ตาคู่สวยของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด มีเพียงประกายความเกลียดชังและสะใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงัน "อย่ามาทำเป็นเดือดร้อนในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยต้องการเลยค่ะ! วันที่คุณเซ็นใบหย่า วันที่คุณเลือกผู้หญิงคนนั้น... คุณตัดสิทธิ์ความเป็นพ่อของตัวเองไปตั้งแต่วินาทีนั้นแล้ว!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ของคินน์อย่างจัง เขากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นกักตัวเธอไว้กับผนัง กลิ่นกายหอมหวานละมุนละไมประจำตัวของเธอยังคงรัญจวนใจเขาเหมือนในอดีต ยิ่งได้เห็นริมฝีปากที่เขาเพิ่งบดขยูบจูบไปเมื่อครู่ขยับต่อว่าเขาด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน ความต้องการดิบเถื่อนก็ยิ่งพุ่งพล่านสวนทางกับความสำนึกผิดในใจ "ผมยอมรับว่าผมเลว... ผมมันโง่เง่าที่ปล่อยมือคุณไป" คินน์โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เนียนจนพิมพ์มาดาสั่นสะท้าน "แต่เรื่องของเรายังไม่จบ... พิมพ์มาดา และเด็กคนนี้... ก็เป็นลูกของผม ผมมีสิทธิ์ในตัวเขาครึ่งหนึ่งเหมือนกัน!" "ไม่มีวันค่ะ!" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว "ต่อให้คุณจะพลิกแผ่นดินหาหลักฐานมาฟ้องร้องยังไง ฉันก็จะไม่มีทางยอมให้ผู้ชายไร้หัวใจอย่างคุณเข้ามาทำลายชีวิตลูกชายฉันเด็ดขาด... แทนคุณคะ พาคุณแม่ไปที่รถค่ะ ลูกผู้ชายตัวจริงเขาไม่มารังแกผู้หญิงหرอกนะคะ" เด็กชายตัวน้อยที่ยืนกอดตุ๊กตาในมือเงยหน้ามองผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่หน้าตาคล้ายตนเองเปี๊ยบด้วยแววตาไร้เดียงสา ก่อนจะเอ่ยเสียงใสด้วยความซื่อตามประสาเด็ก "คุณอาหน้าดุคนนี้... เป็นใครเหรอครับคุณแม่ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วยล่ะครับ?" คำพูดซื่อๆ ของเด็กน้อยราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมของคินน์ อาลักษณ์ความเย่อหยิ่งทระทานที่เขาเคยสะสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตา เขานิ่งอึ้ง ปล่อยให้พิมพ์มาดาฉวยโอกาสจูงมือลูกชายเดินผ่านร่างเขาออกไปที่ประตูอย่างไร้การขัดขืน ทว่า... ในวินาทีที่พิมพ์มาดากำลังจะเอื้อมมือบิดลูกบิดประตูห้องพักเพื่อพาเด็กน้อยออกไปสู่โลกภายนอก เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นจากด้านนอกเสียก่อน ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ร่างระหงของศิรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพยับย่นของทั้งคินน์และพิมพ์มาดาด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่สายตาของเธอจะสะดุดเข้ากับเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกายอดีตภรรยาของคนรัก "คินน์คะ อยู่นี่เอง... เอ๊ะ! เด็กนี่มันใครกัน ทำไมหน้าตาถึง..." ศิรินทร์ชะงักคำพูดเมื่อสายตาคมกวาดมองใบหน้าของเด็กชายสลับกับคินน์ ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ พิมพ์มาดาชะالكฝีเท้า หันกลับมามองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คินน์ต้องหน้าซีดเผือด "ยินดีด้วยนะคะคุณศิรินทร์..." พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นยะเยือกถึงขั้วหัวใจ "ในฐานะที่คุณอยากรู้เรื่องของฉันกับสามีเก่าคุณนัก... เชิญทำความรู้จักกับ 'ทายาทตัวจริง' ของตระกูลอัครเดโชได้เลยค่ะ" ...โปรดติดตามตอนต่อไป... — ชฎาพรายไวน์แดง — (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความสัมพันธ์อันเร่าร้อนและบีบคั้นหัวใจนี้กับนักเขียนนะคะ)