ระยะห่างที่เธอกำหนด

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ของโครงการแกรนด์ริเวอร์ไซด์ ไม่ได้ช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในอกของ คินน์ อัครเดโช ลงได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มของ พิมพ์มาดา ที่ยืนอยู่ปลายโต๊ะกระจกยาว เธอกำลังใช้ปลายปากกามาร์คลงบนพิมพ์เขียวแปลนอาคารด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ โดยไม่ชายตาแลผู้ชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเลยสักนิด ความนิ่งเฉยของเธอ… คือคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของเขาให้ชาหนา "โครงการส่วนต่อขยายเฟสสาม ทางเรายืนยันเงื่อนไขเดิมค่ะคุณคินน์ ถ้าบริษัทของคุณไม่สามารถปรับลดระยะเวลาก่อสร้างลงได้อีกสิบเปอร์เซ็นต์ ทางภักดีไพบูลย์ กรุ๊ป คงต้องพิจารณายกเลิกสัญญาและเปิดประมูลใหม่ให้กับคู่แข่งรายอื่น" น้ำเสียงหวานใสที่เคยเอื้อนเอ่ยคำว่ารักและออดอ้อนเขาด้วยความภักดีเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจทางธุรกิจที่พร้อมจะบดขยี้เขาให้แหลقคามือ พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นนิ่งสนิท ราวกับเบื้องหลังม่านตาคู่สวยเป็นผืนน้ำแข็งหนาทึบที่ไม่มีวันละลาย คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดเธอยามที่ผู้บริหารคนอื่นเริ่มทยอยเดินออกจากห้องจนหมด ปล่อยให้ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันในความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "เธอจงใจใช่ไหมพิมพ์..." คินน์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน กลิ่นกายบุรุษเจือความกรุ่นโกรธพุ่งเข้าหาเธอ "เธอตั้งใจกลับมาเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉัน เพื่อเอาคืนเรื่องในอดีตที่ฉันเคย..." "เรื่องในอดีตอะไรหรือคะ?" พิมพ์มาดาตัดบทขึ้นทันควัน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่มสีแดงระเรื่อ เธอไม่ได้ถอยหนีเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดร่วงอยู่บนพวงแก้ม "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะคุณคินน์ โลกใบนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวคุณ และตัวฉันเองก็ก้าวผ่านจุดที่เคยเจ็บปวดมาไกลจนมองไม่เห็นคุณในสายตาแล้วด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด คินน์รู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยมือบางๆ ของอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันมีค่าอะไรในชีวิต ความทรงจำย้อนกลับไปถึงค่ำคืนวันวาน วันที่เขาเป็นฝ่ายยื่นใบหย่าใส่มือเธออย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิตด้วยความเย่อหยิ่งและทะเยอทะยานอย่างไร้สติ ทว่าวันนี้… ผู้หญิงที่เคยถูกเขาทอดทิ้ง กลับยืนสง่างามอยู่เบื้องหน้า ในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจที่เขากำลังเพลี่ยงพล้ำ และในฐานะแม่ของเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ภาพเด็กชายคนนั้นในงานเลี้ยงเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว หัวใจของคินน์กระตุกวูบอย่างรุนแรง เขายื่นมือออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เพื่อเค้นหาความจริงบางอย่าง แต่พิมพ์มาดาไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับยกมือขึ้นตั้งกำแพงระยะห่างระหว่างเขากับเธออย่างเด็ดขาด "อย่าแตะต้องตัวฉันค่ะ... จำไว้ว่าตอนนี้เราเป็นแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจ และเขตแดนระหว่างเรา ถูกขีดเส้นเอาไว้ชัดเจนแล้ว" เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังให้ ทิ้งให้คินน์ยืนกำหมัดแน่นอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุม ความรู้สึกผิดบาปและความปรารถนาอันร้อนรุ่มตีรวนอยู่ในอกจนแทบคลุ้มคลั่ง เขาจะไม่ยอมแพ้… ไม่ว่าเธอจะสร้างกำแพงน้ำแข็งที่หนาแน่นแค่ไหน เขาก็จะพังมันลงมาให้ราบคาบ แต่ทว่า ในจังหวะที่คินน์กำลังจะก้าวเท้าตามออกไปเพื่อทวงถามความจริงเรื่องเด็กชายคนนั้น ประตูห้องประชุมฝั่งตรงข้ามก็เปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดกึก ศิรินทร์ คนรักใหม่ของเขาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ในมือเรียวของเธอถือเอกสารสีน้ำตาลยับยู่ยี่แผ่นหนึ่ง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว ขณะพุ่งตรงเข้ามาหาเขา "คุณคินน์คะ... แย่แล้วค่ะ!" ศิรินทร์ละล่ำละลักเอ่ยพร้อมกับยื่นเอกสารแผ่นนั้นให้ "ฉันบังเอิญไปเจอเอกสารนี่ตกอยู่ในรถของคุณ... มันคือผลตรวจ DNA ระหว่างคุณกับเด็กคนนั้น... เด็กที่พิมพ์มาดาอ้างว่าเป็นแค่ลูกบุญธรรมของคุณชายภักดีไพบูลย์!" คินน์ก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ตัวอักษรและผลสรุปชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ในสายตา จนหัวใจของเขาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ...ความจริงที่ถูกปิดตายกำลังจะสั่นสะเทือนทุกสิ่งทุกอย่างให้พังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความดราม่านี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ