การล้ำเส้นครั้งแรก

กลิ่นไวน์แดงบอร์โดซ์ราคาแพงระยับที่รินค้างไว้จนอุ่นในแก้วคริสตัล ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางเมืองอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่กดทับลงมารara กลับหนักหน่วงเสียจนแทบทำให้คนหายใจไม่ออก พิมพ์มาดายืนนิ่งอยู่ริมกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนเงาของเธอในชุดสูทเข้ารูปสีงาช้าง เธอสวยสง่า เฉียบคม และเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่าง ‘คินน์ อัครเดโช’ ไม่เคยสังเกตเห็นในตัวภรรยาเก่าคนเดิมเมื่อหลายปีก่อน "คุณกำลังเล่นกับไฟ พิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดของปลายนิ้วแกร่งที่ฉวยข้อศอกเธอไว้มั่น คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นกายเฉพาะตัวผสมผสานกับความเร่งร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขากำลังคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างจงใจ พิมพ์มาดาไม่ดิ้นรน เธอเพียงแค่ปรายตามองเงาสะท้อนในกระจกด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างไม่แยแส "ไฟหรือคะ... น่าแปลกจนะคินน์ ทั้งที่คนที่กำลังจะแผดเผาจนไม่เหลือซาก ไม่ใช่ฉันเสียหน่อย" "อย่ามาอวดดี!" คินน์ขบกรามแน่น ความเย่อหยิ่งถือดีที่ติดตัวมาตลอดชีวิตกำลังถูกท้าทายจนแทบคลั่ง ยิ่งเห็นความราบเรียบ เย็นชา และไม่แยแสในดวงตาส่อประกายคู่นั้น เขายิ่งรู้สึกเหมือนสูญเสียการควบคุม มือหนาเลื่อนขึ้นบีบเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าแพรเนื้อดีอย่างถือสิทธิ์ "คุณคิดว่าการดึงดันแย่งโครงการนั้นมาจากมือผม จะทำให้คุณรู้สึกสะใจขึ้นมางั้นสิ? จำไม่ได้แล้วหรือไงว่าเมื่อก่อน... ใครกันที่ต้องคอยนั่งรอผมทานมื้อค่ำด้วยน้ำตาที่ห้องนอนทุกคืน" คำพูดที่ขุดคุ้ยอดีตอันน่าสมเพชถูกพ่นออกมาเพื่อกด ฐานะและความทรงจำเก่าให้เธอกลับไปเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนเดิม ทว่ามันกลับสร้างผลลัพธ์ตรงกันข้าม พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจคนฟัง เธอบิดข้อมือเป็นอิสระแล้วหมุนตัวกลับมาประจหน้ากับอดีสามี ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "นั่นสินะคะ... ฉันในอดีตคงโง่เง่ามากจริงๆ ที่เคยเอาหัวใจทั้งดวงไปฝากไว้กับผู้ชายไร้หัวใจอย่างคุณ" พิมพ์มาดาเอื้อnเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าทุกถ้อยคำคมกริบราวกับใบมีด "แต่คุณจำไว้เถอะนะคินน์ ผู้หญิงคนที่ยอมร้องไห้รอคุณในวันนั้น... ตายไปนานแล้วค่ะ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ คือคู่แข่งทางธุรกิจที่จะไม่มีวันปรานีคุณเด็ดขาด" โทสะพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับของคินน์เต้นตุบ ความเย่อหยิ่งถูกกระตุ้นด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเกลียดชัง เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปที่จะเห็นเธอดูถูกเขาด้วยแววตาเหนือกว่าเช่นนี้ มือใหญ่คว้าต้นคอระหงแล้วรั้งเข้าหาตัวทันทีริมฝีปากหยักกดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่เปี่ยมด้วยความโกรธเกรี้ยว การลงทัณฑ์ และความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ในอก รสจูบดุดัน รุนแรง และเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของที่เขาเคยคิดว่าสลัดหลุดพ้นไปแล้ว พิมพ์มาดาผะผ่าวไปทั่วร่าง ความวาบหวามแล่นริ้วขึ้นมาตามไขสันหลังแม้สมองจะสั่งให้ผลักไส หัวใจดวงที่เคยปิดตายกลับทรยศด้วยการเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและสะโพกโค้งเว้าปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของทั้งคู่ให้ตื่นขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวปะปนกันในความเงียบ คินน์กดริมฝีปากลงหนักหน่วงยิ่งขึ้น ลิ้มรสความหวานล้ำที่เขาเคยทิ้งขว้างอย่างไม่แยแสในอดีต ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ ร่างบางถูกดันถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานกระจก ความวาบหวามซ่านสยิวแผ่ซ่านไปทุกอณูผิวเมื่อฝ่ามือแข็งแกร่งแทรกเข้าไปใต้ชายเสื้อสูท ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้การสัมผัสของเขา มันคือการล้ำเส้น... และไม่มีใครยอมถอย ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งอารมณ์กำลังโหมกระหน่ำจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท "คุณคินน์คะ! ดิฉันเองค่ะ... ศิรินทร์เองค่ะ" เสียงแหลมสูงของคนรักใหม่ที่ตามมารังפאถึงที่ทำงานดังทะลุผ่านบานประตูไม้หนาเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต! คินน์ชะงักกึก ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ ขณะที่พิมพ์มาดากลับแย้มยิ้มเย็นเยียบออกมาท่ามกลางความมืดสลัวของห้อง ก่อนที่เธอจะใช้มือดันอกแกร่งของเขาออกอย่างง่ายดาย แล้วเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันชวนขนลุก "ดูเหมือนว่า... หมาตัวโปรดของคุณกำลังจะเข้ามาเห็นฉากเด็ดเข้าแล้วนะคะ คุณอัครเดโช" ด้วยรักจากใจ ชฎาพรายไวน์แดงค่ะ