ปาร์ตี้ริมสระที่เร่าร้อน

แก้วคริสตัลเจียระไนในมือของคินน์สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงบีบที่เกร็งจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองผ่านม่านน้ำระยิบระยับของผิวน้ำในสระว่ายน้ำอินפיนิตีู้ลกลางคฤหาสน์หรูริมเจ้าพระยา ที่ซึ่งแสงไฟนีออนสีส้มอมชมพูจากงานปาร์ตี้กาล่าค่ำคืนนี้สาดสะท้อนผิวกายเนียนละเอียดของพิมพ์มาดา อดีตภรรยาที่เขาสลัดทิ้งอย่างไม่ใยดีในอดีต ทว่ายามนี้... เธอกลับยืนอยู่อย่างโดดเด่นในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตแนบเนื้อ เว้าหลังลึกเผยแผ่นหลังเนียนนุ่มที่ชวนให้จินตนาการถึงรอยสัมผัสอันวาบหวาม รอยยิ้มเย้ายวนที่เธอแย้มรับแขกไฮโซหนุ่มชาวต่างชาติ ทำให้หัวใจของคินน์กระตุกวูบด้วยความหึงหวงที่แผดเผาจนแทบคลั่ง *“คุณแม่ครับ... ทำไมคุณแม่ถึงไปนัวเนียกับคุณลุงใจร้ายคนนั้นล่ะครับ?”* คำพูดใสซื่อแต่บาดลึกของเด็กชายตัวน้อยที่ดังขึ้นในหัว ก่อนหน้านี้ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูน ความคิดฟุ้งซ่านตีรวนไปหมด เด็กผู้ชายคนนั้น... เด็กที่หน้าตาละม้ายคล้ายเขาราวกับแกะ คล้ายจนน่ากลัว... เขายังไม่มีโอกาสได้คาดคั้นความจริงให้กระจ่าง เพราะพิมพ์มาดาจงใจหลบเลี่ยงและพาตัวเด็กคนนั้นหายลับไปในความมืดของสวนหลังบ้าน “คินน์คะ... มองอะไรอยู่หรือคะ? ทำไมทำหน้าเคร่งเครียดเช่นนั้นล่ะคะ มารินชวนดื่มแชมเปญทางนี้ดีกว่านะคะ” เสียงหวานแหลมเจือความกระเง้ากระงอดของศิรินทร์ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงที่เบียดแนบชิดเข้ามา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ทำให้คินน์นึกอยากถอยห่างอย่างรังเกียจ แต่เขากลับทำได้เพียงปั้นหน้าเรียบเฉยแล้วเบี่ยงตัวหลบสัมผัสอันน่ารำคาญนั้น “ผมขอตัวไปสูบบุหรี่สักครู่ครับ... เอ๊าะ... สักครู่นะครับ” คินน์แก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาเย้ยหยันจากพิมพ์มาดาที่หันมามองพอดี ริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำของพิมพ์มาดาเหยียดยิ้มบางเบาอย่างผู้เหนือกว่า เธอจงใจโน้มตัวลงกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับหนุ่มนักธุรกิจชาวต่างชาติข้างกาย จนชายหนุ่มผู้นั้นหัวسหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในทรวงอกของคินน์ราวกับมีใครเอาคมมีดกรีดซ้ำๆ รอยแผลแห่งความเย่อหยิ่งที่เคยถูกเธอกุมบังเหียนไว้ในอดีต บัดนี้กลับย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเขาเองจนยับเยิน คินน์ก้าวเดินสาวเท้ายาวๆ ออกจากกลุ่มคนร่วมงาน เลล็ดลอดมายังมุมมืดของระเบียงริมสระว่ายน้ำที่เชื่อมต่อกับห้องรับรองส่วนตัว ซึ่งปลอดผู้คน แสงไฟสลัวทอดเงาทาบทับผืนน้ำระยิบระยับ ความเย็นเยียบของสายลมยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มภายในอกที่กำลังปะทุขึ้นแม้แต่น้อย กระทั่งเสียงฝีเท้าเบาหวิวบนพื้นหินอ่อนใกล้ๆ ทำให้เขาต้องหันขวับ “แอบมาหลบมุมเล็มความเจ็บใจอะไรอยู่หรือคะ คุณอัครเดโชผู้ยิ่งใหญ่?” น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มทว่าเย็นชาจนติดลบดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของพิมพ์มาดา เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขาในระยะประชิด กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายของคินน์ให้ตื่นตัวขึ้นทันที แสงไฟสลัวขับเน้นให้ดวงหน้าคมคายของเธอสวยหยาดเยิ้มจนแทบหยุดหายใจ คินน์ไม่รอช้า มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างไร้ความปรานี รั้งร่างระหงเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกแกร่งบดเบียดกับความนุ่มหยุ่นของหน้าอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าไหมราคาแพง พิมพ์มาดาอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง “ปล่อยนะคะ! คุณเสียสติไปแล้วหรือไง ที่นี่มันงานสังคมนะ!” เธอกัดฟันกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกเขาออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของหญิงสาวจะสู้แรงอารมณ์ที่กำลังคลุ้มคลั่งของชายหนุ่มได้ “หึ... งานสังคมเหรอ? แล้วที่เธอไปออเซาะยิ้มเรี่ยราดใส่ไอ้ฝรั่งหน้าไหนในงานล่ะ พิมพ์มาดา!” คินน์กัดกรามกรอด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ “เธอคิดจะยั่วโมโหฉันใช่ไหม? หรือติดใจความเร่าร้อนของผู้ชายคนอื่นจนลืมไปแล้วว่า... บนเตียงเราเคยเร่าร้อนกันขนาดไหน!” “หยาบคายที่สุด!” พิมพ์มาดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนหยนยโส แต่คินน์ไวกว่า เขาคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างไว้ได้ทัน แล้วดันร่างบางจนแผ่นหลังชิดติดกับเสาหินอ่อนริมสระน้ำ ความเย็นยะเยือกของหินตัดกับความร้อนรุ่มจากอุณหภูมิในร่างกายของคนทั้งคู่ พิมพ์มาดาเบิกตากว้างเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดริมฝีปากทำให้หัวใจเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ “ปากเก่งนักนะ... แต่ตัวเธอกลับสั่นไปหมดแล้วพิมพ์” คินน์กระซิบเสียงพร่ามัว ริมฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มเย้ายวนอย่างร้ายกาจ “เด็กคนนั้น... เด็กผู้ชายที่เรียกฉันว่าคุณลุงใจร้ายคนนั้น เป็นใครกันแน่พิมพ์มาดา? ลูกของเธอกับใคร... หรือว่า... เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันกันแน่!” คำถามนั้นพุ่งตรงราวกับลูกศรปักเข้ากลางใจ พิมพ์มาดาชะงักงัน นัยน์ตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย็นชา และไร้ความรู้สึกดังเดิม “คุณจะเพ้อเจ้ออะไรกันคินน์ ลูกของฉันจะเป็นใคร มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ! ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนมาช่วย!” “ร้องสิ... ร้องให้คนทั้งงานรู้เลยดีไหม ว่าอดีตสามีภรรยาคู่นี้กำลังจะกลับมาสานต่อเรื่องบนเตียงกันตรงนี้!” คินน์ไม่ฟังเสียงทัดทานอีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าครอบครองเรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งระรัว แต่คินน์กลับยิ่งได้ใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างบีบเค้นคางถวิลให้เธอยอมอ้าปากรับจูบอันดุดันและเรียกร้อง รสจูบที่ทั้งดุดัน เย้ายวน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี ทำให้สติสัมปชัญญะของพิมพ์มาดาเริ่มพร่าเลือน ความต้านทานที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวพัน กวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดท่ามกลางสายลมอ่อนยามดึก บดIบิยผผผิวกายที่แนบชิดจนแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน คินน์ไล้ริมฝีปากต่ำลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงจางๆ ท่ามกลางความมึนงงและเคลิบเคลิ้มที่พิมพ์มาดาไม่อาจปฏิเสธตัวเองได้เลยว่า เธอยยังคงโหยหาสัมผัสนี้... โหยหาร่างกายของอิศราผู้หยิ่งยโសคนนี้เพียงใด ทว่า... ในวินาทีที่ไฟสวาทกำลังโหมกระหน่ำจนทั้งคู่แทบกู่ไม่กลับ เสียงฝีเท้าฝีหนี่งพร้อมกับเสียงใสๆ ของเด็กน้อยก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ *“คุณแม่ครับ... คุณแม่ขา คุณป้าศิรินทร์ตามหาคุณแม่ใหญ่เลยครับ!”* คินน์ชะงักกึก พิมพ์มาดาสติหลุดกระเจิง เธอผลักอกเขาออกสุดแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยหวานตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นเงาร่างของเด็กชายตัวน้อยกำลังเดินเลี้ยวมาทางมุมมืดนี้ คินน์หันขวับกลับไปมองตามเสียงนั้น ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่สาดส่อง ร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบยืนกะพริบตาปริบๆ ใบหน้าจิ้มลิ้ม คิ้วเข้ม และโดยเฉพาะนัยน์ตากลมโตคู่นั้น... ถอดแบบพิมพ์มาจากตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! และก่อนที่คินน์จะได้เอ่ยปากถามอะไร พิมพ์มาดาก็คว้าแฟ้มเอกสารบางอย่างจากโต๊ะข้างๆ ร่วงหล่นลงมาที่พื้น กระดาษแผ่นหนึ่งปลิวหลุดออกมาจากซองเอกสารสีน้ำตาล... มันคือใบรับรองผลตรวจ DNA ระหว่างบุตรชายและบิดา ที่ระบุผลตรวจตรงกันอย่างชัดเจนถึง 99.99% ตกลงมาต่อหน้าต่อตาคินน์พอดี! ด้วยรักจากใจ ชฎาพรายไวน์แดงค่ะ