รอยจูบที่เปื้อนความแค้น

"คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉันด้วยซ้ำ คินน์... ในฐานะอะไรคะ ในฐานะอดีตสามีผู้แสนดี หรือในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังจะพ่ายแพ้ราบคาบ?" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีไวน์แดงของพิมพ์มาดา มันบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคินน์ อัครเดโช ชายหนุ่มผู้ไม่เคยต้องคุกเข่าให้ใคร ทว่าในยามนี้ ร่างสูงสง่ากลับถูกความเย่อหยิ่งของตนเองบดขยี้จนแหลละเอียด ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้า—อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าโง่เขลาและพร้อมจะทิ้งขว้างเหมือนเศษกระดาษ ทว่าบัดนี้ เธอกลับยืนหยัดอยู่เบื้องสูงในฐานะดีไซเนอร์และนักบริหารมือฉกาจ ที่เขามีแต่ต้องแหงนมอง เพ้นท์เฮาส์หรูหราริมแม่น้ำเจ้าพระยา ปราศจากแสงไฟสว่างจ้า มีเพียงแสงนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกที่สาดส่องเข้ามา เงาลวงตาทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความอึดอัด ชวนหายใจไม่ออก คินน์ก้าวประชิดเข้ามาทีละน้อย กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเร่าร้อนของโทสะแผ่ซ่านจนพิมพ์มาดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับบานกระจกเย็นเฉียบ "พิมพ์... คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือน เล็ดลอดออกมาจากไรฟันที่ขบเข้าหากันอย่างสะกดกลั้น ความเย่อหยิ่งที่เคยมีมลายสิ้นเมื่อพบว่าเธอยังคงทิ้งร่องรอยความโหยหาไว้ในอกเขาอย่างดื้อดึง "คุณรู้ไหมว่าหลายเดือนที่ผ่านมา ฉันแทบคลั่งเวลาที่เห็นคุณยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายคนอื่น" "แล้วตอนที่คุณควงศิรินทร์เย้ยฉันออกสื่อล่ะคะ คุณคินน์เคยคิดบ้างไหมว่าหัวใจของฉันมันแหลกละเอียดไปกี่ครั้ง?" พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแวววับด้วยประกายแห่งความแค้นที่ซ่อนเร้นมานาน "อย่ามาทำเป็นพูดคำว่ารักกับฉันเลยค่ะ มันน่าสมเพชเกินไป" สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็หมดความอดทน มือหนาคว้าเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างแรง รั้งร่างระหงเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ริมฝีปากหยักลึกพุ่งเข้าประกบกลีบปากนุ่มที่กำลังต่อล้อต่อเถียงทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน... แต่มันคือทัณฑ์บนจากความเย่อหยิ่งที่แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทอันร้อนแรงและดุดัน คินน์บดขยี้เรียวปากเธอลึกล้ำและเอาแต่ใจ เรียลิสติกและเปี่ยมไปด้วยความกระหายโหยหา ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนแทบหลอมละลาย พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่วพริบตาเดียวที่เธอพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายผิวหนาเลยแม้แต่น้อย รสจูบที่เปื้อนความแค้น รสชาติของหยาดน้ำตาจางๆ และรสชาติอันคุ้นเคยที่ทั้งหอมหวานและเจ็บปวด วาบหวามจนสั่นสะท้านไปถึงไขสันหลัง มือเรียวที่เคยผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมชั้นดี ความเร่าร้อนของบทเพลงแห่งอารมณ์ที่ถูกกดทับมานานนับปีเริ่มระเบิดออก คินน์ถอนริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อสูดอากาศ ก่อนจะซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างกระหายหิว ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียนนุ่ม ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบที่เด่นชัดบนผิวเนื้อขาวผ่อง "อื้อ... คินน์..." เสียงครางประท้วงที่หลุดรอดจากเรียวปากบวมเจ่อช่างแสนหวานและเย้ายวนใจ ยิ่งเพิ่มดีกรีความคลุ้มคลั่งให้ชายหนุ่ม เขากอดรัดเธอลอยขึ้นจากพื้นจนร่างบางต้องเกี่ยวตวัดเรียวขาเข้ากับสะโพกแกร่งโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบเถื่อนและแรงปรารถนาของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจเข้าครอบงำ ท่ามกลางความมืดและเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง เพ้นท์เฮาส์หลังโตกลายเป็นเวทีแห่งการไถ่บาป ร่างทั้งสองร่างทาบทับและหลอมรวมกันด้วยความโหยหาที่ยากจะต้านทาน ทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์และความหวานล้ำที่เคลือบยาพิษ พิมพ์มาดาหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างเต็มใจ แม้ในใจจะรู้ดีว่านี่คือความสัมพันธ์ที่คลุมเครือและอันตรายที่สุดในชีวิต แต่นาทีนี้ เธอกลับไม่อาจปฏิเสธความเร่าร้อนที่เขาก่อขึ้นได้เลย... ทว่า... ในขณะที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่จากระเบียงชั้นบนกลับดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! คินน์ชะงักกึก ลมหายใจหอบกระชั้นขณะที่ผงะเงยหน้าขึ้นจากลำคอระหง พิมพ์มาดาลืมตาขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวาบ ทั้งคู่หันขวับไปมองยังทิศทางของระเบียงมืดมืด และภาพที่ปรากฏผ่านกระจกใสท่ามกลางแสงไฟสลัว ทำให้หัวใจของพิมพ์มาคาราวกับหยุดเต้น— เด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ในชุดนอนลายการ์ตูน กำลังยืนแปะมือเล็กๆ ลงบนกระจกใส ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากคินน์อย่างไร้ที่ติ กำลังมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนด้วยความสงสัยใสซื่อ! "คุณแม่ครับ... ทำไมคุณแม่ถึงไปนัวเนียกับคุณลุงใจร้ายคนนั้นล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชฎาพรายไวน์แดง