คำเตือนจากความมืด

เสียงผลักบานประตูหนักอึ้งดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องสูทหรู ศิรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยส้นสูงคู่โปรดที่กระทบพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงแหลมคม บาดบรรยากาศตึงเครียดให้ขาดวิ่น ดวงตาคู่คมกวาดมองร่างสูงของคินน์ที่ยืนประชิดติดตัวพิมพ์มาดาด้วยระยะห่างที่อันตราย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าสวยเฉี่ยวของอดีตภรรยาผู้ทรงเสน่ห์ ซึ่งบัดนี้ไม่มีร่องรอยของความหวาดหวั่นให้เห็นแม้แต่น้อย "ว피ร์... นี่คุณมาทำอะไรลับหลังฉันที่นี่คะ?" เสียงแหลมปนความไม่พอใจพุ่งตรงมาจากศิรินทร์ พร้อมกับร่างเพรียวที่รีบเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างถือสิทธิ์ คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนแทบหายใจไม่ออก แผนการที่เขากำลังจะใช้ทลายกำแพงน้ำแข็งของพิมพ์มาดาถูกขัดจังหวะลงอย่างไม่เป็นท่า ดวงตาคมกริบเหลือบมองคนรักใหม่ด้วยความรำคาญระคนเย็นชา "ฉันมาคุยเรื่องงานกับคุณพิมพ์มาดา... มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมาวุ่นวาย ศิรินทร์" คินน์ตอบเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอของพิมพ์มาดาที่ยังคงยืนนิ่งสงบ ราวกับพายุหมุนรอบตัวไม่มีผลอะไรกับความมั่นคงในใจเธอเลย พิมพ์มาดาไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่ยี่หศ ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีไวน์แดงแย้มยิ้มเยาะหยัน เธอก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างอย่างสุภาพ แต่แววตากลับเปล่งประกายความเย้ยหยันชัดเจน "ถ้าคุณคินน์เคลียร์ธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ดิฉันขอตัวนะคะ พอดีมีงานสำคัญรออยู่... และคิดว่าการต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคงไม่ใช่หน้าที่ของเจ้าของห้อง" พิมพ์มาดาเอื้อnเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังอย่างคินน์เจ็บแปลบในอก "เดี๋ยวก่อนครับ พิมพ์..." คินน์เอื้อมมือคว้าข้อแขนเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งผ่านเนื้อผ้าซาตินราคาแพง ทำให้พิมพ์มาดาต้องชะงักและหันกลับมามองด้วยแววตาตำหนิที่ไร้เยื่อใย "ปล่อยค่ะ... คุณคินน์ กรุณาให้เกียรติคนของคุณด้วย และที่สำคัญ... กรุณาให้เกียรติพื้นที่ส่วนตัวของฉัน" พิมพ์มาดากดเสียงต่ำ แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้มือหนาต้องค่อยๆ คลายออกอย่างจำใจ ศิรินทร์มองภาพนั้นด้วยความริษยาที่แผดเผาจนแทบคลั่ง เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองจนเจ็บ "คินน์! คุณยังหลงผู้หญิงคนนี้ไม่เลิกใช่ไหมคะ? ทั้งที่เธอเป็นคนเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคุณในอดีตนะ!" "หุบปากซะ ศิรินทร์!" คินน์ตวาดกร้าว นัยน์ตาดุดันหันไปมองหญิงสาวข้างกายที่ตอนนี้หน้าเสียจนซีดเผือด ความอดทนของเขาหมดลงแล้ว "อย่ามาล้ำเส้น และอย่ามาสั่งว่าฉันควรจะรู้สึกยังไง" บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด พิมพ์มาดาถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่ายกับละครฉากใหญ่ที่ทั้งคู่มักจะหยิบยกมาเล่นต่อหน้าเธอเสมอ ร่างระหงหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูทางออก เปิดมันกว้างขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณขับไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญโดยไม่ต้องเอ่ยปาก "เชิญพวกคุณเคลียร์กันให้เรียบร้อยข้างนอกนะคะ... ดิฉันต้องการพักผ่อน" พิมพ์มาดากล่าวเสียงเรียบ สายตานิ่งสนิทไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ คินน์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินหายเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว พร้อมกับเสียงประตูปิดล็อกลงจากด้านในราวกับกั้นโลกทั้งใบออกจากตัวเขา ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความเย็นชาของเธอ ความหึงหวงและความกระวนกระวายใจตีรวนขึ้นมาจนเขาแทบคลั่ง ยิ่งรู้ว่าพิมพ์มาดาไม่ได้แคร์เขาอีกต่อไป หัวใจที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นคงในความใจร้ายของตนเองก็ยิ่งบีบตัวเข้าหากันจนเจ็บแปลบ ศิรินทร์พยายามเข้าไปเกาะแขนเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า "คินน์คะ เรากลับกันเถอะค่ะ ผู้หญิงคนนี้มันใจร้าย..." "กลับไปก่อน... ฉันมีธุระต้องอยู่ที่นี่" คินน์สะบัดแขนออกอย่างไร้เยื่อใย น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดจนศิรินทร์ผถอยกรูดด้วยความตกใจ "คุณจะอยู่ที่นี่กับมันเหรอคะคินน์? คุณบ้าไปแล้ว!" "ใช่... ฉันอาจจะบ้าไปแล้วก็ได้ แต่ถ้าคุณยังไม่หยุดโวยวายแล้วไสหัวออกไปจากที่นี่... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" คินน์ขู่ลอดไรฟัน แววตาคมกริบฉายแววดุดันจนศิรินทร์ไม่กล้าต่อรองอีกต่อไป เธอสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองก่อนจะกระแทកเท้าเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย เมื่อความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง คินน์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูปิดสนิทของห้องนอนพิมพ์มาดา หัวใจเต้นระรัวด้วยแรงปรารถนาและความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกันจนยากจะแยกแยะ เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอน... ในเมื่อเธอยังคงท้าทายเขาด้วยความเย็นชา เขาก็พร้อมจะใช้ทุกเล่ห์เหลี่ยมและไฟรักที่เคยแผดเผาเราทั้งคู่ เพื่อทวงคืนหัวใจดวงนี้กลับมาเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว คินน์ตัดสินใจทรุดตัวลงนั่งรอที่โซฟาด้านนอก ปล่อยให้ความมืดมิดของค่ำคืนโอบล้อม พร้อมกับวางแผนที่จะพังทลายกำแพงน้ำแข็งของเธอลงให้ได้ในยามวิกาลนี้ ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความคิดอันมืดมนและเร่าร้อน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะกระจกก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับภาพหน้าจอที่แสดงพรีวิวไฟล์เอกสารบางอย่างที่ถูกส่งตรงมาจากสายสืบส่วนตัว... ภาพถ่ายใบเสร็จค่าใช้จ่ายของโรงพยาบาลเด็กเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง พร้อมกับสำเนาสูติบัตรที่มีชื่อของพิมพ์มาดาปรากฏหรู่หหราในฐานะมารดา และช่อง "บิดา" ที่ถูกปล่อยว่างไว้อย่างน่าสงสัย! หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกะทันหัน มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรายละเอียดเบื้องหลังเอกสารฉบับนั้น... เด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากใครบางคน... คนที่เขากำลังนั่งรออยู่หลังบานประตูนี้! (โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ