ความเงียบที่น่ากลัว

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเยียบเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพี ทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้ในความเงียบงันที่น่ากลัว... พิมพ์มาดายังคงค้างมือเรียวที่เพิ่งสัมผัสศีรษะของเด็กชายตัวน้อยไว้เช่นนั้น ปลายนิ้วของเธอยังคงรับรู้ถึงความนุ่มสลวยของเส้นผมที่หยักศกเล็กน้อยราวกับถอดแบบมาจากใครบางคน... ใครบางคนที่กำลังยืนจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง หัวใจของคินน์เต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมา เสียงลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ราวกับโลกใบนี้หยุดหมุนไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของอดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่งและไม่เคยชายตากล่าวคำว่า "ใส่ใจ" กวาดมองสลับระหว่างใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชาย กับใบหน้างดงามที่เรียุบนิ่งราวกับรูปสลักหินอ่อนของพิมพ์มาดา เด็กชายตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ เอียงคอด้วยความสงสัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมารดาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "คุณแม่ครับ... คุณลุงคนนี้ทำไมหน้าตาแปลกจังครับ มองพวกเราเหมือนเห็นผีเลย" คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่กรีดแทงลงบนความรู้สึกของคินน์อย่างจัง ร่างสูงใหญ่ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกชาหนึบวิ่งพล่านไปทั่วปลายประสาท พิมพ์มาดาดึงมือกลับอย่างนุ่มนวล เธอค่อยๆ ยืดกายขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่าของเธองดงาม สง่า และเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยมีแต่ความเจ็บปวดในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และยากจะคาดเดาความรู้สึก "เด็กๆ พูดจาประสาซื่อค่ะคุณคินน์..." พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หวังว่าคงไม่ถือสานะคะ พอดีดิฉันสอนลูกมาให้พูดความจริงเสมอ" คำว่า *'ลูก'* หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของคินน์ราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ลูก... คินน์รู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนหนักๆ มาทุบเข้าที่กลางหน้าอก ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มอันเย่อหยิ่งของเขาในอดีต กำลังย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในวันนี้ หากเด็กคนนี้คือลูก... แล้วเขาเล่า? เขาเป็นใครในชีวิตของสองแม่ลูกคู่นี้? "พิมพ์..." คินน์เค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ร่างกายที่เคยทรงอำนาจและคุมเกมธุรกิจมานับไม่ถ้วน กลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "นี่... หมายความว่ายังไง เด็กคนนี้..." "ก็อย่างที่เห็นค่ะ" พิมพ์มาดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตาที่เธอมองเขาราวกับเขานั้นเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ไร้ซึ่งความรักความผูกพันใดๆ ทั้งสิ้นเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว "ชีวิตของดิฉันในตอนนี้ มีความสุขดีและสมบูรณ์แบบมากค่ะคุณคินน์ ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นอดีตที่มันเน่าเฟะและไร้ค่าอีกต่อไป" ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด พิมพ์มาดาย่อตัวลงอุ้มเด็กชายขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเลี่ยงออกไปจากบริเวณนั้นทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มได้ตั้งคำถามใดๆ เพิ่มเติม "เดี๋ยวก่อนพิมพ์!" คินน์พุ่งเข้ามาคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบที่ข้อมือนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสับสน แต่พิมพ์มาดากลับไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เธอนิ่ง... และหันกลับมามองที่มือหนาก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตากับเขาตรงๆ สายตาคู่นั้น... สายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง ทำให้คินน์ต้องรีบคลายมือออกราวกับถูกไฟลวก "อย่าแตะต้องตัวดิฉันค่ะ" พิมพ์มาดากล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้าไม่อยากให้ภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้ทรงเกียรติของคุณต้องมัวหมองไปมากกว่านี้ กรุณาให้เกียรติพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นด้วยนะคะ" พูดจบเธอก็อุ้มลูกน้อยเดินผ่านเขาไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้คินน์ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความอ้างว้างและความเงียบที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของเขา ภาพแผ่นหลังของพิมพ์มาดาที่เดินห่างออกไป พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยที่ซบหน้าลงกับบ่าของเธอ กลายเป็นภาพหลอนที่กรีดลึกอยู่ในความรู้สึกของคินน์ ความเย่อหยิ่งที่เขาสั่งสมมานานนับปี พังทลายไม่เป็นท่าภายใต้กำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมาป้องกันตัว แต่ทว่า... ในความเจ็บปวดและสับสนอลหม่านนั้น หัวใจดวงที่ด้านชามานานของคินน์กลับเริ่มเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยความโกรธ... แต่เป็นความรู้สึกโหยหาอย่างรุนแรง พิมพ์มาดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่เขี่ยทิ้งได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป เธอคือราชสีห์ผู้สง่างามที่ยิ่งทำให้เขาอยากเข้าใกล้ แม้จะต้องแลกด้วยการคุกเข่าลงอ้อนวอนก็ตาม คืนนั้น... ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของคินน์ที่กำลังจ้องมองภาพถ่ายในอดีต—ภาพวันวานที่เขารักและทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น มุมปากหยักลึกขบเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่ *เธอกล้าดียังไง... ที่ซ่อนสายเลือดของฉันไว้* คินน์กำภาพถ่ายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ รอยยิ้มที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างน่ากลัว ในเมื่อเธอคิดจะเล่นเกมหลบซ่อน เขาก็พร้อมจะพลิกแผ่นดินตามล่าและทวงคืนทั้งตัวและหัวใจของเธอกลับมา... แม้จะต้องใช้เล่ห์กลหรือวิธีที่สกปรกแค่ไหนก็ตาม แต่ทว่า ในขณะที่เขากำลังวางแผนการทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี เสียงเคาะประตูก็กรีดแทงทำลายความเงียบขึ้นเบาะๆ ก่อนที่ร่างระหงของศิรินทร์—คนรักใหม่ผู้เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน—จะเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารลับในมือด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "คุณคินน์คะ... ดิฉันว่าคุณต้องอยากเห็นนี่แน่ๆ ค่ะ... เรื่องลับเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น... พิมพ์มาดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ