การปกป้องที่แฝงเจตนา

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันในงานกาล่าดินเนอร์การกุศลดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าบรรยากาศรอบตัวพิมพ์มาดากลับเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งด้วยสายตาคู่หนึ่ง... สายตาของคินน์ อัครเดโช อดีตสามีผู้เคยผลักไสเธอลง1ไปในขุมนรกแห่งความชอกช้ำ เขากำลังจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความตระหนก ความไม่เข้าใจ และประกายไฟบางอย่างที่ไหวระริกอยู่ในดวงตาคมกริบนั้น รอยยิ้มที่พิมพ์มาดามอบให้เมื่อครู่ ไม่ใช่รอยยิ้มของผู้หญิงที่เคยหมอบกราบขอความรักจากเขาอีกต่อไป แต่มันคือรอยยิ้มของเกมเมอร์ผู้กุมไพ่เหนือกว่า ที่พร้อมจะกระชากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขาจนหมดสิ้น "พิมพ์... คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอโดยไม่สนใจสายตาของผู้คนรอบข้าง ความเย่อหยิ่งที่เคยเป็นเกราะกำบังของเขาพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อพบว่าโปรเจกต์มูลค่าหลายพันล้านที่บริษัทของเขากำลังหมายปอง กลับถูกบริษัทดีไซน์อินเตอร์ของเคนและพิมพ์มาดาปาดหน้าเค้กไปอย่างเลือดเย็น พิมพ์มาดาไหวไหล่เบาๆ ท่าทางสง่างามในชุดราตรีผ้าไหมสีแดงเพลิงขับเน้นผิวพรรณให้เปล่งประกาย เธอยกแชมเปญขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะปรายตามองเขาด้วยความเย้ยหยันที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "หมายถึงอะไรคะคุณคินน์ ฉันก็แค่ทำงานในฐานะนักธุรกิจ... หรือว่าคุณรับไม่ได้ ที่เห็นอดีตภรรยาคนที่คุณเคยตราหน้าว่าไร้ค่า ก้าวขึ้นมาเหยียบยืนอยู่บนจุดที่สูงกว่าคุณในเวลานี้" คำพูดบาดลึกของเธอทำเอาคินน์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン มือหนากำหมัดเข้าหากันอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่านในอก เขาเกือบจะยื่นมือออกไปคว้าแขนเรียวเล็กนั้นแล้ว หากไม่มีเสียงแหลมสูงของใครบางคนแทรกเข้ามาเสียก่อน "คินน์คะ! คุณมาทำอะไรตรงนี้ ปล่อยให้ศิรินทร์ยืนรออยู่คนเดียวได้ยังไงคะเนี่ย" ศิรินทร์ก้าวเข้ามาคล้องแขนคินน์ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ดวงตาคู่คมกวาดมองพิมพ์มาดาด้วยความริษยาและเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง เธอจงใจเบียดกายแนบชิดชายหนุ่มเพื่อแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงจิกกัด "อ้าว... คุณพิมพ์มาทานี่เอง นึกว่าใคร ที่แท้ก็มายืนทำตัวเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟแถวนี้หรอกเหรอคะ ระวังตัวหน่อยนะคะคุณพิมพ์ สมบัติบางอย่าง... ต่อให้พยายามไขว่คว้าแค่ไหน ถ้าไม่ใช่ของตัวเอง ก็ไม่มีวันได้ครอบครองหรอกค่ะ โดยเฉพาะผู้ชายที่เขี่ยทิ้งไปแล้วครั้งหนึ่ง" บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตพุ่งปะทะกัน ศิรินทร์ยิ้มเยาะอย่างได้ใจเมื่อคิดว่าคินน์จะช่วยตนตอกหน้าอดีตภรรยาให้จมดินเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ทว่า... ครั้งนี้มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น คินน์ไม่ได้ตอบรับคำพูดของศิรินทร์ ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้างดงามไร้ที่ติของพิมพ์มาดา หัวใจของเขารู้สึกปวดแปลบอย่างประหลาดเมื่อเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนเรียวปากคู่นั้น ยิ่งศิรินทร์ส่งเสียงน่ารำคาญและพยายามดึงแขนเขาให้ออกห่าง เขากลับรู้สึกหงุดหงิดจนแทบระเบิด "ศิรินทร์... หยุดพูดจาไร้สาระแล้วไปรอผมที่อื่นก่อน" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ตวัดสายตาคมดุมองคนรักใหม่ด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรง "คินน์! นี่คุณไล่ฉันเหรอคะ? คุณกล้าไล่ฉันเพื่อผู้หญิงสารเลวคนนี้เนี่ยนะ!" "ผมบอกให้ไปรอที่อื่น!" คินน์กดเสียงต่ำลงอย่างน่ากลัว แรงกดดันรอบตัวทำให้ศิรินทร์หน้าเสีย เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ปรายตามองพิมพ์มาดาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความโกรธจัด พิมพ์มาดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ แต่ก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เธอยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้เป็นอย่างดี "โอ๊ะ... ดูเหมือนคุณจะทำผู้หญิงของคุณเสียใจนะคะ คุณคินน์... น่าสงสารเธอนะคะที่เลือกฝากอนาคตไว้กับผู้ชายที่แม้แต่จะปกป้องความรู้สึกของคนรัก ยังทำไม่ได้เลย" "พิมพ์มาดา!" คินน์คำรามในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดกับเสาหินอ่อนในมุมอับสายตาของผู้คน ความโกรธ ความหึงหวง และความต้องการที่ถูกกดทับมานานนับปีตีรันวนอยู่ในอกจนเขาแทบคลุ้มคลั่ง "คุณอยากให้ผมทำยังไง หืม? ต้องให้ผมกราบขอโทษคุณตรงนี้ไหม คุณถึงจะพอใจ" "กราบเหรอคะ?" พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันช่างเย้ายวนและบาดลึกหัวใจคนฟังจนทรมาน เธอยื่นมือเรียวบางที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตขึ้นแตะที่ปกเสื้อสูทราคาแพงของเขา ไล้นิ้วเบาๆ ผ่านแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจ "คุณค่าของคุณในตอนนี้... ต่อให้กราบกรานแทบเท้าฉัน ฉันก็ไม่ชายตากลอว์มองหรอกค่ะคุณคินน์" สัมผัสแผ่วเบานั้นเปรียบเสมือนยาพิษที่อาบน้ำผึ้ง มันแผดเผาผิวกายของคินน์ให้ร้อนรุ่มจนแทบคลั่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนเรียกร้องให้เขากระชากร่างบางเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากคู่นั้นให้หายแค้น ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทำร้ายเขา ร่างกายที่เคยแนบชิด กลิ่นกายหอมหวานที่เขาเคยรังเกียจและผลักไส ในยามนี้มันกลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่เขาโหยหาจนแทบขาดใจ "คุณใจร้ายกับผมมากเกินไปแล้วนะ พิมพ์..." เสียงของเขาพร่าสั่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงเมื่อเขาก้มหน้าลงกระซิบใกล้5ผิวเนื้อนวลเนียน "คุณรู้ไหมว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา... ผมไม่เคยลืมคุณเลยสักวินาทีเดียว" "คำก็พูดพล่อยๆ แบบนี้แหละค่ะที่ฉันเกลียดที่สุด" พิมพ์มาดาเบี่ยงใบหน้าหลบสัมผัสร้อนผ่าวที่พยายามจะคลอเคลียข้างแก้ม เธอใช้แรงทั้งหมดผลักแผงอกกว้างให้ออกห่าง แม้ในใจจะหวั่นไหวไปกับสัมผัสที่คุ้นเคย แต่ความเจ็บปวดในอดีตก็กรีดเตือนสติเธอไว้อย่างชัดเจน "อย่ามาทำเป็นพูดคำว่ารักกับคนที่คุณเคยเหยียบย่ำมันจนไม่เหลือชิ้นดีเลยค่ะคุณคินน์ มันน่าสมเพช" ดวงตาคู่งามฉายแววเยพันและแข็งกร้าว เธอกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กับความเจ็บปวดร้าวลึกที่เกาะกุมหัวใจ คินน์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินหายลับเข้าไปในกลุ่มคน ทว่าความรู้สึกร้อนรุ่มภายในกายกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขากัดฟันกรอดด้วยความอัดอั้นตันใจ ก่อนจะตัดสินใจสาวเท้าก้าวตามเธอออกไปโดยไม่สนใจงานรอบตัวอีกต่อไปแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่เขาเดินเลี้ยวผ่านมุมตึกเงียบสงบเพื่อตามหาพิมพ์มาดา สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กของเด็กชายคนหนึ่ง ที่กำลังยืนถือลูกโป่งสีฟ้าอยู่ลำพัง เด็กน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นนั่น... มันถอดแบบมาจากใครบางคนในกระจกเงาไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของคินน์กระตุกวูบอย่างแรง ลมหายใจสะดุดกкаคค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น "คุณน้าฮะ..." เสียงใสแจ๋วเอ่ยเรียก พร้อมกับที่เด็กชายหันมาส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เขาเต็มรัก และในวินาทีนั้นเอง... พิมพ์มาดาก็เดินกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างเด็กชาย พร้อมกับย่อตัวลงลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคินน์ที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินอยู่เบื้องหน้า ด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง... ความลับที่เธอกลบฝังไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในไม่ช้า โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ