แผนซ้อนแผน

"คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าเกมนี้... คุณจะเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าตลอดไป" เสียงทุ้มหวานกังวานราวกับเสียงกระซิบของปีศาจสาวในชุดราตรีสีไวน์แดงดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าอึดอัดภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร พิมพ์มาดายืนไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ สายตาสีเข้มคมปลาบจ้องมองร่างสูงใหญ่ของคินน์ อัครเดโช ที่กำลังยืนนิ่งสนิท ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเบื้องหน้าของเขาคือภาพสะท้อนแห่งอดีตที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจอ ดวงตากลมโตใสซื่อของเด็กชายวัยสี่ขวบที่กำลังแปะมือกลมลงบนกระจกใส มองตรงมายังคินน์ด้วยโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาอย่างไร้ที่ติ ราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็ก คินน์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกจนหน้าอกแผ่กว้าง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านเข้ากัดกินหัวใจที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นคงมาตลอดชีวิตของเขา โลกทั้งใบที่เคยถูกควบคุมด้วยอำนาจและเงินตรา กลับสั่นคลอนพังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้น เด็กคนนั้น... คือสายเลือดของเขาอย่างนั้นหรือ? ก่อนที่สมองของคินน์จะทันได้ประมวลผลคำตอบ ศิรินทร์ คนรักใหม่ที่ก้าวเข้ามาเคียงข้างเขาในฐานะตัวแทนความทะเยอทะยาน ก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยแววตาร้ายกาจ พร้อมกับสะบัดซองเอกสารลับในมือให้ขยับไหว "อุ๊ย... ดูท่าทางท่านประธานคินน์ของเราจะตกใจจนสติหลุดไปแล้วนะคะเนี่ย" ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเจือความสะใจ "ไม่คิดเลยใช่ไหมล่ะคะว่าผู้หญิงที่คุณเคยเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย จะซ่อนความลับชิ้นโตขนาดนี้เอาไว้ได้ตั้งหลายปี ดีจริงนะคะที่ดิฉันบังเอิญไปเจอเข้า..." พิมพ์มาดาปรายตามองศิรินทร์เพียงแวบเดียวด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือด้วยความสะใจลึกซึ้งที่ได้รับการชำระแค้นอย่างงดงาม เธอรู้ดีว่าศิรินทร์กำลังเล่นเกมตุกติกอะไรบางอย่างเพื่อทำลายเธอ แต่ในขณะเดียวกัน ศิรินทร์เองก็กำลังตกหลุมพรางที่เธอขุดล่อไว้เช่นกัน "ศิรินทร์! หยุดพูดเหลวไหลเดี๋ยวนี้!" คินน์ตวาดกร้าว เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด เขาหันขวับกลับมามองหน้าอดีตภรรยาด้วยความเคียดแค้นและสับสนระคนกัน "นี่มันอะไรกัน พิมพ์มาดา! เด็กคนนั้น... เขาเป็นใคร!" พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนช้าๆ อย่างสง่างาม เธอปัดชายกระโปรงชุดราตรีเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดอดีตสามี ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยทำให้หัวใจของคินน์กระตุกวูบ แต่นัยน์ตาคู่สวยของพิมพ์มาดากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเย็นชาและสะใจที่กรีดแทงลึกถึงขั้วหัวใจ "ถามตัวเองดูสิคะคุณคินน์..." พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำในโสตประสาทของเขา "คนที่ทิ้งขว้างฉันอย่างไร้ความปรานี คนที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันลงกับพื้นในวันที่ฉันท้องและอ่อนแอที่สุด... คุณคิดว่าเด็กผู้ชายคนนี้ สมควรเป็นลูกของคุณไหมล่ะคะ?" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางศีรษะของคินน์ ร่างสูงเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ความทรงจำในคืนวันอันโหดร้ายเมื่อสี่ปีก่อนไหลย้อนกลับมาในหัว วันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาไล่เธอออกจากคฤหาสน์โดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ เพราะคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงเห็นแก่เงิน! หัวใจของคินน์ถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดมหาศาลโถมเข้าใส่จนจุกแน่นในอก แต่มันยังไม่เจ็บปวดเท่ากับการที่เขาได้เห็นแววตาเกลียดชังอย่างไร้เยื่อใยจากผู้หญิงที่เขาเคยเป็นเจ้าของ "พิมพ์... ผม..." คินน์พยายามเอ่ยปากแก้ตัว มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวบางของเธอมาจับไว้ แต่พิมพ์มาดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาแม้เพียงปลายนิ้ว "อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือคู่นั้นค่ะคุณคินน์" เธอเอ่ยเสียงแข็งกร้าว นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นที่สุมอกมานานแรมปี "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าลูกของฉันด้วยซ้ำ!" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ศิรินทร์ซึ่งยืนมองเกมอยู่โดยตลอดก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างได้ใจ หล่อนฉวยจังหวะที่คินน์กำลังเสียศูนย์ คว้าซองเอกสารลับในมือขึ้นมาแล้วดึงกระดาษแผ่นสำคัญออกมาโชว์ต่อหน้าแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติหลายคนที่เริ่มเดินเข้ามามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็นในงานเลี้ยงรับรองด้านนอก "อุ๊ยตายแล้ว! ทุกท่านคะ มาดูนี่กันหน่อยสิคะ!" ศิรินทร์จงใจตะโกนเสียงดังให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน "นี่คือผลตรวจ DNA ระหว่างท่านประธานคินน์ผู้สูงส่ง กับเด็กชายตัวน้อยคนนี้ค่ะ! ผลออกมาแล้วนะคะว่า..." คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาพุ่งตัวเข้าไปจะแย่งกระดาษในมือศิรินทร์ แต่ทว่า... ทุกอย่างกลับสายเกินไปเสียแล้ว "หยุดนะ!" คินน์คำรามลั่น ทว่า ศิรินทร์กลับยกเอกสารชูขึ้นสูงเหนือหัว พร้อมกับเผยรอยยิ้มร้ายกาจที่ซ่อนแผนการชั่วร้ายเอาไว้เต็มเปี่ยม หล่อนไม่ได้ตั้งใจจะช่วยคินน์เปิดโปงความลับ แต่หล่อนต้องการทำลายชื่อเสียงของทั้งพิมพ์มาดาและคินน์ไปพร้อมๆกัน เพื่อให้ตระกูลอัครเดโชต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าสังคมไฮโซ! "ผลตรวจบอกว่า..." ศิรินทร์ลากเสียงยาวด้วยความสะใจ "เด็กคนนี้... ไม่ใช่สายเลือดของตระกูลอัครเดโชค่ะ! พิมพ์มาดา... เธอจงใจเอาเด็กที่ไหนก็ไม่รู้มาแอบอ้างว่าเป็นลูกของคุณคินน์ เพื่อหวังฮุบสมบัติมรดกพันล้านต่างหากล่ะคะ!" สิ้นเสียงประกาศกร้าวของศิรินทร์ บรรยากาศภายในงานเลี้ยงก็เงียบกริบลงในทันที เสียงซุบซิบนินทากระจายไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง บรรดาไฮโซและนักธุรกิจชื่อดังต่างหันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง คินน์หันขวับกลับมามองหน้าพิมพ์มาดาทันที ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งไม่เชื่อ และกลัว... กลัวว่าคำพูดของศิรินทร์จะเป็นความจริง กลัวว่าเด็กน้อยคนนั้นจะไม่ใช่ลูกของเขาจริงๆ ทว่า... สิ่งที่ทำให้คินน์ต้องช็อกค้างยิ่งกว่าเดิม คือรอยยิ้มมุมปากของพิมพ์มาดา รอยยิ้มที่ไม่มีความตื่นตระหนก หรือความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับกัน... แววตาของเธอกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความเหนือกว่า ราวกับเธอกำลังรอคอยเวลานี้อยู่พอดี พิมพ์มาดาก้าวเข้าไปหาศิรินทร์ช้าๆ อย่างมั่นใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังฟังชัดไปทั่วทั้งห้อง "สนุกมากไหมคะ... กับการเป็นตัวตลกที่วิ่งตามบทละครที่ฉันเขียนขึ้น?" ศิรินทร์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มของพิมพ์มาดา "แก... หมายความว่ายังไง?" พิมพ์มาดาไม่ตอบคำถาม แต่เธอยกมือขึ้นตบเบาๆ สามครั้ง ทันใดนั้น ประตูห้องรับรองวีไอพีอีกด้านก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของทนายความส่วนตัวของเธอ พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองที่หน้าตาเหมือนกับของศิรินทร์ไม่มีผิดเพี้ยน! ทนายความก้าวเข้ามาโค้งคำนับให้พิมพ์มาดาอย่างนอบน้อม ก่อนจะยื่นซองเอกสารจริงให้กับคินน์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ "ท่านประธานคินน์คะ..." พิมพ์มาดาหันมาสบตากลุ่มเป้าหมายอย่างเย้ายวนและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน "เอกสารในมือศิรินทร์น่ะ... เป็นเอกสารปลอมที่ฉันจงใจปล่อยให้คนโง่คาบไปกินเพื่อตบตาต่างหากล่ะคะ แต่เอกสารในมือคุณตอนนี้... คือผลตรวจ DNA ฉบับจริงแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ที่ยืนยันว่าเด็กผู้ชายคนนั้น คือทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของตระกูลอัครเดโช... และเป็นลูกชายแท้ๆ ของคุณเอง!" คินน์รับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวหนังสือในกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว... และในวินาทีที่เขาเห็นตัวเลขยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด โลกทั้งใบของคินน์ก็หยุดหมุนลงทันที เขามีลูกชาย... ลูกชายที่เขาเคยผลักไส และเกือบจะสูญเสียไปเพราะความโง่เขลาของตัวเอง! แต่ก่อนที่คินน์จะได้เอ่ยคำใดออกมาเพื่อขอร้องอดีตภรรยา พิมพ์มาดาก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอปรายตามองเขาด้วยแววตาหยเหยียดสมเพชเวทนา ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไปพร้อมกับลูกชายตัวน้อย "คุณอยากได้ลูกชายของคุณคืนไหมคะคุณคินน์?" พิมพ์มาดาหยุดเดินเล็กน้อยโดยไม่หันกลับมามอง "เชิญคุกเข่าลงอ้อนวอนฉันต่อหน้าทุกคนในที่นี้ก่อนสิคะ... แล้วฉันอาจจะเผื่อใจ... พิจารณาดูอีกทีนะคะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักมุมอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "ชฎาพรายไวน์แดง"