โปรเจกต์แรกที่เริ่มด้วยสงคราม

“ผมรับงานนี้ไม่ได้ครับ ถ้าคุณจะเปลี่ยนแปลนในวินาทีสุดท้ายเพียงเพราะอยากเพิ่ม ‘ความป๊อป’ ให้กับพื้นที่ส่วนกลาง” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของ ‘ธันวา’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบในห้องประชุมชั้น 45 ของบริษัทสถาปนิกชื่อดัง สถาปนิกหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบปราศจากรอยยับยืนกอดอกอยู่หัวโต๊ะ สายตาคมปลาบของเขาจ้องเขม็งไปที่แฟ้มแบบร่างที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาแดงเป็นทางยาว “ความป๊อปที่ว่า มันเรียกว่า ‘ฟังก์ชันการใช้งานที่ตอบโจทย์มนุษย์ปัจจุบัน’ ต่างหากครับคุณสถาปนิก” คำตอบโต้ที่มาพร้อมรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์เรียกให้สายตาทุกคู่ในห้องหันไปมอง ‘คิน’ อินทีเรียดีไซน์เนอร์หนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาดูสบายเกินกว่าจะเป็นคนที่มีส่วนได้ส่วนเสียในโปรเจกต์ระดับพันล้านชิ้นนี้ “คุณคินครับ งานออกแบบอาคารมันไม่ใช่แค่การเอาเฟอร์นิเจอร์สีฉูดฉาดมาวางแปะเพื่อให้คนถ่ายรูปลงอินสตาแกรม” ธันวาขยับแว่นสายตา จังหวะการพูดของเขาเนิบนาบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “โครงสร้างที่ผมวางไว้มันถูกคำนวณมาอย่างดี ความสมดุลของพื้นที่คือหัวใจ ไม่ใช่จินตนาการฟุ้งซ่านของคุณ” “ฟุ้งซ่านงั้นเหรอ?” คินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหาอีกฝ่ายจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด “ถ้าสถาปัตยกรรมของคุณมันดีจริง ทำไมผลประกอบการไตรมาสที่แล้วถึงฟ้องว่าผู้เช่ามองว่าที่นี่ ‘น่าเบื่อ’ จนอยากจะหนีไปเช่าที่อื่นล่ะครับ” บรรยากาศในห้องประชุมเหมือนจะระเบิดออก ธันวาขบกรามแน่น สันกรามคมชัดขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ เขาก้มลงมองสบตากับคนตรงหน้าที่กล้าท้าทายกฎเกณฑ์ของเขาอย่างไม่เกรงกลัว คินมีดวงตาที่ซุกซนแต่แฝงไปด้วยความรั้น มันเป็นดวงตาที่ธันวาเกลียดที่สุด... เพราะมันดึงดูดสายตาเขาเกินความจำเป็น “ที่นี่คือที่ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่น” ธันวากดเสียงต่ำ “คุณมีเวลาหนึ่งอาทิตย์ไปแก้ไขงานใหม่ ถ้ายังทำตัวเป็นอุปสรรคต่อโปรเจกต์นี้ ผมจะทำเรื่องรายงานบอร์ดบริหารเพื่อเปลี่ยนตัวคุณ” “เชิญครับ” คินตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเล เขาก้มลงไปกระซิบข้างใบหูของธันวา กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ อ่อนๆ จากตัวอีกฝ่ายทำเอาสถาปนิกหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าผมออกไป... คุณจะไม่มีทางหาใครที่เข้าใจ ‘ความต้องการลึกๆ’ ของลูกค้ารายนี้ได้เท่าผมอีกแล้ว” คินผละออกพร้อมรอยยิ้มท้าทาย ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู ทิ้งให้ธันวายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องด้วยความรู้สึกเดือดพล่านที่ขยายวงกว้างขึ้นในอก สองชั่วโมงผ่านไปอย่างทรมานในสายตาของธันวา เขาจัดการเอกสารกองโตจนดึกดื่นเพื่อที่จะไม่ต้องคิดถึงใบหน้ากวนประสาทของคนคนนั้น แสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าใจกลางเมืองสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ ลมหายใจของเขาพ่นออกมาเป็นไอจางๆ เมื่ออุณหภูมิในห้องทำงานลดต่ำลง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “ผมบอกว่าไม่รับกาแฟเพิ่ม...” ธันวาพูดโดยไม่เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ “ผมไม่ได้มาส่งกาแฟครับคุณธันวา” เสียงนี้... ธันวาจำได้แม่น เขาเงยหน้าขึ้นทันที พบว่าคินยังคงอยู่ที่เดิม—หน้าประตูห้องทำงานของเขา โดยมี ‘ริน’ เพื่อนสนิทของคินยืนยิ้มแหยๆ อยู่ข้างหลังพลางทำไม้ทำมือให้เขาสงบสติอารมณ์ “คุณลืมสิ่งนี้ไว้ในห้องประชุม” คินเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะทำงานของธันวา ก่อนจะวางปากกาเขียนแบบด้ามโปรดที่ธันวาทิ้งไว้ลงบนโต๊ะ ทว่าแทนที่จะถอยออก คินกลับใช้นิ้วเรียวยาวกดทับบนแปลนกระดาษตรงหน้าธันวา บังคับให้เขาต้องเงยหน้าสบตาอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนธันวาได้กลิ่นกาแฟอ่อนๆ จากลมหายใจของอีกฝ่าย “ผมคิดว่าเราสองคนน่าจะเริ่มต้นใหม่ได้นะ... แบบที่ไม่ต้องมีคำสั่งรายงานบอร์ดบริหารมาขู่กัน” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนน่าใจหาย แววตานั้นเปลี่ยนจากความท้าทายเป็นความนิ่งลึกที่ทำเอาหัวใจของคนคลั่งงานอย่างธันวากระตุกวูบ “คุณจะทำอะไร” ธันวาถาม พยายามประคองสติให้มั่นคงที่สุด คินไม่ตอบ แต่ค่อยๆ เอื้อมมือไปคว้าเนกไทของธันวาที่ผูกไว้อย่างเป๊ะระเบียบ แล้วกระตุกเบาๆ ให้ร่างสูงต้องโน้มตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วง “คุณคงไม่รู้หรอกว่าตอนที่คุณโมโห... คุณดูน่าสนใจกว่าตอนสั่งงานปกติเป็นไหนๆ” พรึ่บ! จังหวะที่ธันวากำลังจะอ้าปากโต้ตอบ ประตูห้องทำงานของเขาก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยเลขาฯ ส่วนตัวที่รีบร้อนจนหน้าตื่น “คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางฝั่งเจ้าของโปรเจกต์เพิ่งส่งอีเมลมาด่วนที่สุด... เขาบอกว่าต้องการ ‘ยกเลิก’ การจ้างงานบริษัทเราภายในคืนนี้ ถ้าเรายังตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะเป็นคนคุมโปรเจกต์นี้กันแน่!” ธันวาชะงักค้าง มือที่กำลังปัดป้องการรุกรานของคินหยุดลงทันที เขามองสบตากับคินที่ยิ้มกว้างออกมาอย่างผู้ชนะ “ดูท่าทาง... สงครามของเราเพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ สินะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนของธันวาและคินในตอนแรกนี้นะคะ หวังว่าทุกคนจะได้รับความฟินกลับไปไม่มากก็น้อยค่ะ