หนีออกมาได้หวุดหวิด

“ท่านพ่อ... ข้าไม่เคยนึกฝันเลยว่า วันหนึ่งดาบที่เคยใช้ปกป้องข้า จะกลายเป็นอาวุธที่ท่านเลือกใช้เพื่อ ‘กำจัด’ ข้าด้วยมือของท่านเอง” ข้าเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะจากการแตกหัก ร่างของข้าพลิกตัวหลบคมดาบที่พุ่งเข้าใส่จุดตายอย่างฉิวเฉียด กลิ่นน้ำมันก๊าดที่โชยมากับลมปะทะจมูกบอกให้รู้ว่าที่แห่งนี้ถูกจัดเตรียมไว้เป็น ‘เตาเผาศพ’ ชั้นดี พื้นไม้ที่สั่นคลอนเริ่มมีเปลวไฟสีส้มอมแดงเลียไล้ขึ้นมาเป็นทาง หลินเจิ้นกั๋วไม่ได้ตอบคำถาม ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความกระหายอำนาจจนน่าเวทนา “อย่าได้โทษพ่อเลยเยว่เอ๋อร์... เจ้ามันฉลาดเกินไป ฉลาดจนกลายเป็นเสี้ยนหนามที่แม้แต่ตระกูลหลินก็ไม่อาจแบกรับไว้ได้” เขากระโจนเข้าหาอีกครั้ง แรงกดดันจากลมปราณระดับสูงของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วเรือนไม้หลังเก่า แต่ทว่าในแววตาของข้ากลับไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความสมเพชที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ข้าถอยหลังหนึ่งก้าว แสร้งทำเป็นตื่นตระหนกจนถลาเข้าไปใกล้กองหนังสือเก่าที่ข้าเป็นคน ‘สับเปลี่ยน’ เอาไว้ด้วยตัวเอง “ท่านคิดว่าการฆ่าข้าจะทำให้ท่านรอดพ้นจากบัญชีแค้นที่ข้าเตรียมไว้ให้งั้นหรือ? ท่านพ่อ... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าคนอย่างหลินเยว่ไม่เคยเดินหมากโดยไร้ทางถอย” ข้าแค่นยิ้ม เสียงของข้าแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ หลินเจิ้นกั๋วชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้าของข้า ทว่าความโลภบังตาทำให้เขาไม่สนสิ่งใดอีก เขาเงื้อดาบขึ้นสุดแรงหมายจะผ่าร่างข้าให้ขาดสองท่อนในคราเดียว ทว่า... ในวินาทีที่คมดาบจะสัมผัสตัวข้า เปลวเพลิงที่ข้าจุดชนวนไว้ใต้พื้นไม้ก็ระเบิดออกเหมือนพญามังกรที่ตื่นจากภวังค์! ไม่ใช่เพียงแค่ไฟธรรมดา แต่มันคือไฟที่ผสมผสานด้วยผงกำมะถันและน้ำมันดินที่ข้าแอบเททิ้งไว้ตามร่องไม้ตั้งแต่เมื่อคืน ข้าเบี่ยงตัวหลบเข้าสู่ช่องลับที่เตรียมไว้หลังตู้หนังสือไม้แกะสลักอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งให้บิดาผู้โง่เขลาต้องยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของเปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้นสูงเสียดฟ้า “เยว่เอ๋อร์! ออกมาเดี๋ยวนี้! นังลูกทรพี!” เสียงแผดร้องของเขาดังสะท้อนอยู่หลังกำแพงไฟ ข้าไม่ได้หันหลังกลับไปมอง ข้าก้าวผ่านอุโมงค์แคบๆ ที่มืดมิดด้วยความใจเย็น ในมือถือเพียงม้วนกระดาษที่บรรจุหลักฐานการฉ้อราษฎร์บังหลวงและการค้าอาวุธเถื่อนของตระกูลหลินเอาไว้จนหมดสิ้น นี่คืออาวุธที่ข้าเตรียมมาเพื่อ ‘ล้างบาง’ ตระกูลนี้ด้วยมือของข้าเอง ข้าเพียงแค่ทำให้มันจบเร็วขึ้นโดยใช้ความโลภของเขาเป็นเชื้อเพลิง เมื่อก้าวพ้นออกมาจากเรือนหลังเก่า ข้าพบกับบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนรอนิ่งสงบอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทราวกับกลืนหายไปกับความมืดมิดของยามค่ำคืน สายตาคู่นั้นที่มองมายังข้าไม่ได้มีความสงสาร แต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจราวกับกำลังมองดูศิลปะชิ้นเอก “เจ้าช่างอำมหิตกว่าที่ข้าคิดไว้เยอะนะ... หลินเยว่” มู่หรงเฟยเอ่ยพลางยื่นมือมารับม้วนกระดาษจากมือข้า รอยยิ้มมุมปากของเขานั้นช่างร้ายกาจและมีเสน่ห์จนน่ากลัว “ความอำมหิตของข้า หากเทียบกับสิ่งที่พวกเขาเคยทำไว้กับข้า... มันยังถือว่าน้อยไปนักเพคะ เฉินอ๋อง” ข้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางปัดฝุ่นออกจากชุด “เจ้าจะทำอย่างไรต่อ? คนของทางการกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ และถ้าหากหลินเจิ้นกั๋วรอดไปได้ ข้าเชื่อว่าเขาคงไม่ปล่อยให้เจ้าหายใจต่อไปแน่” ข้ามองเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินเรือนไม้เบื้องหน้า ความร้อนระอุสะท้อนในดวงตาของข้า “เขาไม่มีทางรอดไปได้... เพราะในกองไฟนั้น ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว แต่ยังมี ‘จดหมายลับ’ ที่ข้าปลอมแปลงลายมือของเขาเขียนถึงกบฏชายแดนวางไว้อยู่ด้วย เมื่อทางการมาถึง พวกเขาจะไม่พบร่างของเขา... แต่จะพบเพียงหลักฐานที่จะทำให้ตระกูลหลินกลายเป็นกบฏแผ่นดิน” มู่หรงเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เจ้าช่างเป็นปีศาจที่งดงามจริงๆ” ข้ากำลังจะก้าวเดินจากไป แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงไฟไหม้ เสียงนั้นหยุดลงเบื้องหลังข้าพร้อมกับกลิ่นอายความกดดันที่คุ้นเคย “เจ้าคิดว่าจะไปไหนได้... ในเมื่อความจริงทุกอย่างกำลังจะถูกเปิดเผยจากปากของ ‘คนตาย’ ที่เจ้าไม่อาจคาดคิดถึง” ข้าหยุดชะงัก หันกลับไปมองร่างในเงามืดที่ค่อยๆ ก้าวออกมา—เขาคือ จ้าวหมิง... ชายที่ข้าเคยรักหมดหัวใจ และเขาก็คือคนเดียวที่ข้าคิดว่า ‘ตาย’ ไปแล้วในแผนการครั้งก่อน! มือของเขากำลังถือธนูเล็งมาที่ใจกลางแผ่นหลังของข้า ในขณะที่หลินเฟยเฟยเดินตามออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เผยให้เห็นความแค้นที่สั่งสมมานาน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายของข้า หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ละทิ้งหงส์เพลิงตัวนี้ไปไหนนะคะ