ประกาศอิสรภาพ

"ถ้าเจ้าคิดว่าลูกธนูอาบยาพิษนั่นจะปลิดชีพข้าได้เหมือนชาติก่อน... เจ้าคงประเมินความแค้นของข้าต่ำเกินไปแล้ว จ้าวหมิง" ข้าไม่แม้แต่จะหันกลับไปเผชิญหน้ากับปลายศรที่เล็งมายังจุดตาย แต่กลับหมุนตัวกลับด้วยจังหวะที่งดงามและมั่นคง สายตาสบประสานกับดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรัก แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงความกระหายอำนาจจนน่าสมเพช จ้าวหมิงชะงักไปเล็กน้อย มือที่ถือคันธนูสั่นระริกด้วยความคาดไม่ถึงที่ข้าดูนิ่งสงบเกินไป หลินเฟยเฟยที่ยืนอยู่ข้างกายเขาหัวเราะเสียงแหลมสูง พลางขยับกายเข้ามาใกล้ชายที่นางแย่งชิงไปเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ "พี่หญิง... ยังโอหังไม่เปลี่ยนเลยนะเจ้าคะ" หลินเฟยเฟยเอ่ยพลางปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อของจ้าวหมิง "ท่านพี่จ้าวหมิงอุตส่าห์ให้โอกาสท่านสารภาพผิดและถอนหมั้นเสียโดยดี เพื่อรักษาหน้าตระกูลหลิน... แต่นี่ดูสิ ท่านกลับมาเดินยืดอกอวดโฉมอยู่กับเฉินอ๋องหน้าตาเฉย" ข้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมัน รอยยิ้มเยาะเย้ยแต้มบนริมฝีปากข้าอย่างไม่เกรงกลัว ข้าก้าวเดินเข้าไปหาพวกเขาทั้งสองคนช้าๆ ทุกย่างก้าวที่ข้าขยับ จ้าวหมิงกลับถอยหลังออกไปโดยไม่รู้ตัว นี่คือความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกในสันดานของคนขี้ขลาด "ถอนหมั้น?" ข้าทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังปรึกษาเรื่องดินฟ้าอากาศ "จ้าวหมิง... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการหมั้นหมายที่สร้างขึ้นบนคำลวงและการทรยศจะเป็นสิ่งที่มีค่าพอให้ข้าต้องรักษาไว้? สิ่งที่ข้าต้องการถอน ไม่ใช่แค่เพียงการหมั้น... แต่คือการตัดเยื่อใยที่น่ารังเกียจกับคนอย่างเจ้าต่างหาก" "เจ้า! นางหญิงแพศยา!" จ้าวหมิงตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร! ข้าคือว่าที่บุตรเขยของตระกูลหลิน หากไม่มีข้าคอยค้ำจุน เจ้าจะรอดพ้นจากข้อหาคบชู้กับเฉินอ๋องไปได้หรือ!" ข้าหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความสมเพช ข้าหยิบม้วนกระดาษประทับตราสีชาดออกมาจากแขนเสื้อ แล้วชูมันขึ้นต่อหน้าคนทั้งคู่ "ข้อหาคบชู้? หรือเป็นเจ้ากันแน่ที่พยายามจะยัดเยียดความผิดให้ข้าเพื่อหวังจะฮุบทรัพย์สินของท่านพ่อ? นี่คือประกาศอิสรภาพที่ข้าเขียนขึ้นเอง ต่อหน้าทนายความของราชสำนัก และที่สำคัญที่สุด... มันได้รับการประทับตราจากศาลกงจื้อเรียบร้อยแล้ว" ดวงตาของหลินเฟยเฟยเบิกกว้าง นางพยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งม้วนกระดาษนั้น แต่ข้าไวกว่า ข้าสะบัดมือเบี่ยงหลบพร้อมกับใช้พลังปราณเพียงน้อยนิดผลักนางจนเซถลาไปปะทะกับแผงอกของจ้าวหมิง "ท่านพี่จ้าวหมิง... จัดการนางเลย! อย่าปล่อยให้นางออกไปจากที่นี่ได้!" หลินเฟยเฟยแผดเสียงสั่งด้วยความร้อนรน จ้าวหมิงง้างสายธนูอีกครั้ง คราวนี้เขากำลังตัดสินใจจะปล่อยมันออกมาจริงๆ แต่ทว่า... ทันใดนั้น เงาร่างสีดำมืดสายหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายข้า เร็วกว่าสายตาจะมองทัน แขนแกร่งของมู่หรงเฟยตวัดโอบเอวข้าไว้แน่น ในขณะที่มืออีกข้างรับลูกธนูที่พุ่งมาได้อย่างง่ายดายราวกับจับของเล่น "อาวุธระดับต่ำเช่นนี้... คิดจะใช้สังหารว่าที่พระชายาของข้าเชียวหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยือกของเฉินอ๋องดังขึ้นเบื้องหลังข้า แรงกดดันมหาศาลจากไอสังหารของเขากดทับจ้าวหมิงจนเข่าทรุดลงกับพื้นทันที ข้าเงยหน้ามองมู่หรงเฟย เขาไม่ได้สบตาข้า แต่สายตาที่จับจ้องไปยังจ้าวหมิงนั้นราวกับกำลังมองซากศพที่เดินได้ ข้าก้าวเดินไปหาจ้าวหมิงที่กำลังตัวสั่นเทา ข้าโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกพอๆ กับความตาย "จ้าวหมิง... เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นหมากที่สำคัญในกระดานของหลินเฟยเฟยใช่ไหม? ความจริงแล้ว เจ้าเป็นได้แค่เบี้ยที่รอเวลาถูกเขี่ยทิ้งเมื่อหมดประโยชน์... เช่นเดียวกับที่เจ้าเคยทิ้งข้าในชาติก่อน บัดนี้ บัญชีแรกได้ถูกชำระแล้ว... เพราะจากวันนี้ไป เจ้าจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อในตระกูลหลิน และคนอย่างเจ้า... จะไม่มีวันได้สัมผัสกับอำนาจที่เจ้าโหยหานักหนาตลอดกาล" ข้าโยนม้วนกระดาษถอนหมั้นทิ้งลงบนพื้นตรงหน้าเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก มู่หรงเฟยเดินตามข้ามาเงียบๆ ความเงียบระหว่างเราเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทว่าในวินาทีที่ข้ากำลังจะก้าวพ้นสวนร้างแห่งนั้น เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง... เสียงหัวเราะที่ทำให้เลือดในกายข้าเย็นเฉียบ มิใช่เสียงของหลินเฟยเฟย หรือจ้าวหมิง แต่มันคือเสียงของคนคนหนึ่งที่ข้าคิดว่าสิ้นชีพไปนานแล้ว... เป็นเสียงที่ดังออกมาจากภายใต้หน้ากากสีเงินของผู้ชายที่ยืนถือดาบกั้นทางออกของเราไว้ "ลืมข้าไปแล้วหรือ... น้องหญิงเยว่เอ๋อร์? ประกาศอิสรภาพของเจ้า ยังขาดลายเซ็นของข้าไปอีกคนนะ" ข้าชะงักกึก ความทรงจำที่ข้าพยายามฝังกลบย้อนกลับมาดุจคลื่นพายุ... ผู้ชายคนนี้คือจุดเริ่มต้นของนรกทั้งหมดในอดีตชาติของข้า! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางแห่งความแค้นครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ