ความริษยาที่พุ่งพล่าน

"หึ... เจ้าคิดว่าการสั่นระริกเหมือนลูกนกตกน้ำจะทำให้ข้าใจอ่อนลงได้งั้นหรือ หลินเฟยเฟย?" น้ำเสียงของหลินเยว่ราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงที่ไร้กระแสลม ทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีดที่เพิ่งผ่านการชุบน้ำมัน ข้านั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มองร่างของน้องสาวต่างมารดาที่ทรุดลงกับพื้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช กล่องไม้ในมือของนางถูกวางทิ้งไว้ข้างตัว ราวกับเป็นหลักฐานแห่งความโง่เขลาที่นางเพียรพยายามจะปิดบังไว้ "ท่านพี่... ท่านเข้าใจผิดแล้ว" หลินเฟยเฟยเค้นเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มราวกับสั่งได้ "ข้าเพียงแค่... แค่มาหาท่านด้วยความเป็นห่วง กล่องใบนี้เป็นเพียงของขวัญที่ข้าตั้งใจนำมาขอโทษเรื่องในอดีตเท่านั้นนะคะ" "ของขวัญ?" ข้าเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ "ของขวัญที่ซ่อนดินประสิวและผงกำมะถันไว้ข้างในน่ะหรือ? น่าขันสิ้นดี ท่านพี่คนนี้อาจจะโง่เขลาในชาติก่อน แต่สำหรับชาตินี้... ข้าไม่คิดจะปล่อยให้ใครมาจุดไฟเผาเรือนที่ข้าอยู่ แล้วตอแหลว่ามามอบของขวัญหรอกนะ" จ้าวหมิงที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างหลังเฟยเฟย หน้าซีดเผือกจนแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับกระดาษสา เขาพยายามจะก้าวถอยหลัง แต่เฉินอ๋อง—บุรุษผู้ยืนอยู่ในเงามืดของมุมห้อง—เพียงแค่ตวัดสายตาคมกริบมามอง เขาก็แทบจะทรุดเข่าลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ "คนทรยศมักจะมีจุดจบแบบเดียวกันเสมอ" เฉินอ๋องเอ่ยขึ้น เสียงของเขาต่ำลึกและเปี่ยมไปด้วยความกดดัน "ไม่ว่าจะเป็นการวางเพลิง หรือการลอบกัดข้างหลัง... ข้าว่าคนเหล่านี้ควรได้รับสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับเสียที จริงไหม... หลินเยว่?" ข้าลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีลากผ่านพื้นไม้เป็นเสียงเบาหวิว ข้าเดินตรงไปหาหลินเฟยเฟย ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับข้าตรงๆ "เจ้าอยากเห็นไฟไหม้เรือนข้ามากใช่ไหม? อยากให้ข้าตายไปพร้อมกับความลับที่เจ้าฝังไว้ในกล่องใบนี้ใช่ไหม?" ข้ากระซิบที่ข้างหูนาง น้ำเสียงที่ข้าใช้เต็มไปด้วยความนัย "ได้... ถ้าเจ้าปรารถนาจะให้ไฟลุกโชนนัก ข้าก็จะจัดให้ แต่จำไว้ว่าเปลวเพลิงที่ข้าจุด... มันจะไม่จบแค่การเผาเรือน แต่มันจะเผาผลาญอนาคตและชื่อเสียงที่เจ้าฟูมฟักมาทั้งชีวิตให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน!" จังหวะที่ข้าขยับกายออกห่าง หลินเฟยเฟยเริ่มแสดงธาตุแท้ นางกรีดร้องออกมาด้วยความบ้าคลั่ง ความอ่อนหวานที่เคยสร้างมาถูกพังทลายลงด้วยความริษยาที่พุ่งพล่านจนปิดไม่มิด "ใช่! ข้าเกลียดเจ้า!" นางตะโกนทั้งน้ำตา "ทำไมเจ้าถึงต้องกลับมา! ทำไมเจ้าต้องแย่งทุกอย่างไปจากข้า! จ้าวหมิงควรเป็นของข้า ชื่อเสียงของตระกูลควรเป็นของข้า ไม่ใช่คนอัปลักษณ์ที่เพิ่งฟื้นจากความตายอย่างเจ้า!" ข้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ช่างเป็นภาพที่น่าอภิรมย์เหลือเกิน การได้เห็นคนทรยศคายความโสมมออกมาด้วยปากของตัวเองคือความสุขที่ข้าโหยหามานาน "จ้าวหมิง... เจ้าได้ยินไหม?" ข้าหันไปถามชายหนุ่มผู้ที่ครั้งหนึ่งข้าเคยหลงรักจนหมดใจ "นี่คือหญิงสาวที่เจ้าเลือก... หญิงสาวที่พร้อมจะวางเพลิงเผาเรือนและชีวิตของคนรอบข้างเพียงเพราะความอิจฉาริษยา เจ้ายังจะปกป้องนางอีกหรือ?" จ้าวหมิงอ้าปากค้าง ไร้คำตอบใดๆ ที่จะเอ่ยออกมาได้ เพราะในขณะนี้ หลักฐานทุกอย่างที่ข้าเตรียมไว้... แผนการของนาง ความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างเขากับเฟยเฟย กำลังถูกองครักษ์ของเฉินอ๋องบันทึกไว้ในม้วนคัมภีร์ลับเพื่อส่งต่อให้บิดาและทางการตรวจสอบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นหน้าเรือนพัก ประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหัก ข้าหันไปมองพร้อมกับรอยยิ้มที่เริ่มขยายกว้างขึ้น... บิดาของข้า—ผู้นำตระกูลหลิน—ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่สิ่งที่ทำให้ข้าต้องชะงัก ไม่ใช่การมาของบิดา... ข้าเหลือบเห็นเงาดำที่แอบอยู่หลังบานประตู ท่ามกลางความชุลมุนของการเผชิญหน้า ข้าเห็น 'สตรีชุดดำ' ที่ข้าเพิ่งพบในฝันเมื่อคืนนี้กำลังขยับนิ้วมือเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่เรือนพักของข้า... วงเวทอาคมสีแดงฉานเริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นไม้ ราวกับว่าไฟที่หลินเฟยเฟยเตรียมไว้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ไฟธรรมดา แต่มันคือไฟอาคมที่จะผลาญวิญญาณของผู้ที่อยู่ข้างในให้สิ้นซาก! เฉินอ๋องคว้าข้อมือข้าไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน "หลินเยว่... ถอยไป! ที่นี่ไม่ได้มีแค่พวกมัน แต่มันมีคนอื่นที่ต้องการชีวิตเจ้ามากกว่าที่คิด!" ก่อนที่ข้าจะทันได้ตั้งตัว พื้นไม้ใต้เท้าของข้าก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของบิดาที่พุ่งเข้ามาด้วยดาบที่ส่องประกายเย็นเยียบ... เขาไม่ได้มาเพื่อช่วยข้า แต่เขามาเพื่อ 'ปิดปาก' พวกเราทุกคน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายเลือดนี้ไปกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ