ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"ถ่มน้ำลายใส่หน้าข้าแล้วยังคิดจะหนีรอดไปงั้นหรือ... แม่นมจาง?" เสียงของหลินเยว่เรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูก นางไม่ได้ตะโกนหรือตวาด แต่สายตาคมกริบดุจหงส์เพลิงที่จ้องมองไปยังร่างท้วมของแม่นมจางที่กำลังสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองดูหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก แม่นมจางทรุดตัวลงคุกเข่า ศีรษะโขกพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น "คุณหนู... บ่าว... บ่าวไม่เข้าใจที่ท่านพูด บ่าวรับใช้ท่านมาตั้งแต่เล็ก จะทำร้ายท่านได้อย่างไรเจ้าคะ!" หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางเดินวนรอบตัวหญิงชราผู้นี้ช้าๆ กระโปรงผ้าไหมสีแดงเพลิงลากผ่านพื้นไม้ ส่งเสียงเสียดสีอันน่าสะพรึงกลัว ในมือนางถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกปิดผนึกด้วยครั่งรูปดอกโบตั๋น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะของเรือนหลินเฟยเฟย "ข้าเคยปรานีเจ้าเพราะเห็นแก่ความเป็นห่วงเป็นใยในอดีต" หลินเยว่หยุดเดิน แล้วย่อตัวลงตรงหน้าแม่นมจาง นิ้วเรียวยาวเชยคางอีกฝ่ายขึ้นบังคับให้สบตา "แต่ความเห็นใจของข้า ไม่ใช่เครื่องมือให้พวกเจ้าใช้ขุดหลุมฝังข้า... จดหมายฉบับนี้ จ่าหน้าถึงหลินเฟยเฟย เขียนด้วยลายมือของเจ้า เรื่องที่เจ้าแอบเปลี่ยนตัวยาในถ้วยต้มของข้าให้กลายเป็นยาพิษรสไร้สีไร้กลิ่น... เจ้าคิดว่าข้าจะโง่ไม่รู้เชียวหรือว่าใครเป็นคนส่งเจ้ามา?" "คุณหนู... บ่าว..." เสียงของแม่นมจางขาดห้วง ใบหน้าซีดเผือดจนไร้เลือดสีแดงหลงเหลืออยู่ "อย่าได้เอ่ยนามนางออกมาให้ระคายหูข้าเลย" หลินเยว่ขัดขึ้น สายตาวาวโรจน์ "ในเมื่อเจ้าเลือกจะรับใช้สุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีต่อจิ้งจอกเจ้าเล่ห์แทนที่จะเป็นนายที่แท้จริง เจ้าก็ควรเตรียมใจรับผลกรรมนี้ไว้ด้วย" นางตบมือเบาๆ สองครั้ง บ่าวชายร่างกำยำสองคนก้าวเข้ามาลากตัวแม่นมจางออกไปตามคำสั่งของนางโดยไม่มีการปรานี ท่ามกลางเสียงกรีดร้องขอชีวิตที่ดังแว่วออกไปนอกเรือน หลินเยว่เพียงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่ไร้หัวใจ ในหัวของนางไม่ได้มีความรู้สึกสงสารแม้แต่น้อย ความแค้นที่ถูกหักหลังในอดีตสอนนางว่า 'ความเมตตาต่อศัตรู คือการฆ่าตัวตาย' ทว่าในขณะที่นางกำลังจะหันหลังกลับเพื่อวางแผนการขั้นต่อไป ประตูเรือนก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น! เฉินอ๋อง—มู่หรงเฟย ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาของเขามีร่องรอยของความขบขันปนความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด มือหนาถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่ดูคุ้นตายิ่งนัก เขาเดินตรงมาหาหลินเยว่จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น "เจ้าจัดการคนของเจ้าได้เฉียบขาดนัก... หลินเยว่" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ "แต่ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปว่า... ในจดหมายที่เจ้าพบ ยังมีชื่อของ 'คนสำคัญ' อีกคนหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้รอยประทับครั่งนี้ และคนผู้นี้เองที่เป็นคนออกคำสั่งให้แม่นมจางวางยาเจ้า ไม่ใช่แค่น้องสาวที่แสนน่ารักของเจ้าเพียงลำพัง" หลินเยว่รับกระดาษมาเปิดอ่าน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือของนางสั่นเทาไปชั่วขณะเมื่อเห็นตราประทับสีทองที่มุมกระดาษ—มันไม่ใช่ของหลินเฟยเฟย แต่เป็นตราประทับของ 'องค์รัชทายาท'! "ดูเหมือนว่า หมากกระดานนี้จะใหญ่กว่าที่ข้าคิดเอาไว้นะเพคะ" หลินเยว่พึมพำ สายตาดุดันเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่ทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปบนเส้นทางแห่งความแค้นนี้กับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!