เหยื่อติดกับ

“ดื่มสิคะน้องหญิง ยานี้พี่ปรุงเองกับมือ เป็นสูตรลับจากตำราโบราณที่ช่วยให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งและดึงดูดสายตาบุรุษได้ชะงัดนัก” เสียงของหลินเยว่หวานหยดราวกับอาบด้วยน้ำผึ้ง หากในดวงตาคู่สวยกลับนิ่งสนิทดุจผืนน้ำในบึงลึกที่ไร้เงาสะท้อน นางวางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาลงตรงหน้าหลินเฟยเฟย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ผสมอยู่ในนั้นชวนให้เคลิบเคลิ้ม แต่สำหรับคนที่เคยถูกพิษร้ายจนตายมาแล้วครั้งหนึ่งอย่างหลินเยว่ กลิ่นนี้กลับรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน หลินเฟยเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง นางจ้องมองน้ำสีชมพูระเรื่อในถ้วยด้วยความระแวง ทว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากของจ้าวหมิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล ความริษยาและแรงกระหายที่จะเอาชนะนางเอกสาวผู้นี้ก็แล่นพล่านขึ้นมาจนกลบความสงสัยไปสิ้น “ท่านพี่ช่างมีน้ำใจ... ข้าจะไม่ดื่มได้อย่างไร” หลินเฟยเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงออดอ้อน หากแววตาที่จ้องมองหลินเยว่นั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย นางยกถ้วยขึ้นจิบช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงกว้าง หลินเยว่เพียงแต่ยืนกอดอก มองดูหญิงสาวที่พยายามปั้นยิ้มฝืนกลืนของเหลวพิษลงคอไปอย่างใจเย็น สำหรับหลินเยว่แล้ว สิ่งที่นางใส่ลงไปไม่ใช่พิษที่ปลิดชีพในทันที แต่มันคือ ‘ความจริง’ ที่จะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของคนเน่าเฟะออกมาให้โลกได้เห็น “เป็นอย่างไรบ้างคะ?” หลินเยว่เอ่ยถาม เสียงของนางนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความคมกริบราวกับใบมีดที่เชือดเฉือนช้าๆ หลินเฟยเฟยกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทว่าจู่ๆ ร่างกายของนางก็สั่นสะท้าน มือไม้เริ่มจิกเกร็งไปที่ลำคอ ใบหน้าที่เคยงดงามอ่อนหวานเริ่มเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว ผิวหนังบริเวณแก้มที่เคยเรียบเนียนค่อยๆ ปรากฏรอยปื้นสีม่วงคล้ำลามออกมาเหมือนกิ่งไม้ที่แตกกิ่งก้านสาขา หลินเฟยเฟยเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟเผาแล่นพล่านไปทั่วใบหน้า นางกรีดร้องออกมาอย่างไม่อาจควบคุม “ท่านพี่... นี่... นี่มันยาอะไรกัน! ทำไมข้าถึง... โอ๊ย!” จ้าวหมิงที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ หน้าถอดสี เขาถอยกรูดออกไปทันทีด้วยความรังเกียจเมื่อเห็นใบหน้าที่เคยโฉมสะคราญของคู่หมั้นเริ่มบิดเบี้ยวและมีน้ำหนองใสๆ ซึมออกมาจากผิวหนังที่แตกระแหง “หลินเยว่! เจ้าทำอะไรกับนาง!” หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเมตตา แต่งดงามราวกับเสียงระฆังยามวิกาล นางเดินเข้าไปใกล้หลินเฟยเฟยที่ล้มลงไปดิ้นพราดอยู่กับพื้น “ยาบำรุงไงคะน้องหญิง ข้าบอกแล้วว่ามันจะดึงดูดสายตาบุรุษ... ทีนี้ไม่ว่าใครที่มองมา ก็น่าจะจำใบหน้าของเจ้าไปจนวันตายเลยทีเดียว จริงไหมคะท่านพี่จ้าวหมิง?” จ้าวหมิงหน้าซีดเผือด “เจ้าเป็นปีศาจ... เจ้ามันนางมารร้าย!” “ปีศาจงั้นหรือคะ?” หลินเยว่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา แววตาดุดันทรงอำนาจจนจ้าวหมิงต้องถอยหลังจนมุม “คนที่ทรยศต่อคำสาบานเพื่ออำนาจ คนที่ร่วมมือกับงูพิษเพื่อกำจัดข้า คือใครกันแน่ที่สมควรถูกเรียกว่าปีศาจ? วันนี้แค่ใบหน้าของนางพังทลาย แต่สิ่งที่ข้าจะพรากไปจากพวกเจ้าในอนาคต... มันจะมากกว่านี้เป็นร้อยเท่า” ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนของหลินเฟยเฟย เงาของบุรุษผู้หนึ่งก็ทอดตัวยาวเข้ามาในห้องโถง เฉินอ๋องมู่หรงเฟยก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่ารังสีอำนาจที่แผ่ออกมากลับทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบของเขากวาดมองสภาพอันน่าเวทนาของหลินเฟยเฟย ก่อนจะหยุดลงที่หลินเยว่ เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างถูกใจ “เจ้าจัดการได้เร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มาก... ดูเหมือนว่า ‘บัญชี’ เล่มนี้ จะเริ่มชำระได้สนุกกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้เสียอีก” หลินเยว่หันไปมองเขา แววตาของนางอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที “ความสนุกเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้นค่ะท่านอ๋อง” ในขณะที่หลินเยว่กำลังจะได้ลิ้มรสความสะใจ จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มองครักษ์หลวงก็ดังระงมขึ้นจากด้านนอกห้องโถง ประตูไม้บานใหญ่ถูกกระแทกจนเปิดออกพร้อมกับร่างของชายชราผู้หนึ่งที่หลินเยว่จำได้ดี—บิดาของจ้าวหมิง ผู้กุมอำนาจในราชสำนักที่นางหมายหัวไว้เป็นคนต่อไป ชายชรามองร่างที่เสียโฉมของหลินเฟยเฟย ก่อนจะหันมาจ้องเขม็งที่หลินเยว่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ “บังอาจนัก! กล้าทำร้ายว่าที่พระชายาในองค์รัชทายาทงั้นหรือ? ทหาร! จับตัวนางไปคุมขังในคุกหลวงเดี๋ยวนี้!” หลินเยว่เพียงแต่ยืนนิ่ง นางไม่ได้สะทกสะท้านกับคำสั่งนั้น ทว่าเฉินอ๋องที่ยืนอยู่ข้างกายกลับก้าวออกมาขวางหน้า พร้อมกับหยิบม้วนกระดาษตราประทับสีทองขึ้นมาชูให้ทุกคนเห็น “ดูเหมือนท่านจะลืมไปว่า... ในมือของนาง มีคำสั่งลับจากฮ่องเต้ที่อนุญาตให้นางจัดการเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง... และตอนนี้ นางไม่ได้ทำเพียงแค่แก้แค้น แต่นางกำลัง ‘เปิดโปง’ ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้พรมของตระกูลจ้าวทั้งหมดอยู่” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการทวงคืนความแค้นในครั้งนี้นะคะ!