สวนกลับด้วยความสงบ

“ท่านพี่... ข้ามิได้ตั้งใจ หากท่านจะโกรธเคือง ข้าก็พร้อมจะน้อมรับโทษทัณฑ์เพียงผู้เดียว แต่ขอท่านอย่าได้ถือสาหาความท่านพี่เขยเลยนะเจ้าคะ” หลินเฟยเฟยทรุดกายลงคุกเข่าบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ สองมือประสานกันแน่น น้ำตาร่วงเผาะดั่งหยาดน้ำค้างบนกลีบบัวที่กำลังจะโรยรา เสียงสะอื้นไห้ของนางดังแว่วไปทั่วโถงรับรอง ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางที่เริ่มซุบซิบกันไปมาด้วยความเวทนา หลินเยว่เพียงแต่จิบน้ำชาในมืออย่างเชื่องช้า สายตาเรียบเฉยของนางจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าบิดเบี้ยวของน้องสาวจอมปลอม นางไม่ได้เอ่ยปากห้าม ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดดันเสียจนผู้คนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก “เจ้าทำผิดเรื่องอันใดหรือ เฟยเฟย?” หลินเยว่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยรัศมีอำนาจที่ทำให้จ้าวหมิงที่ยืนอยู่ข้างกายหญิงสาวถึงกับสะอึก “เหตุใดข้าถึงจำไม่ได้ว่าข้าได้ตัดสินโทษเจ้าไปเมื่อใดกัน” จ้าวหมิงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว พยายามตีสีหน้าเคร่งขรึมและทรงธรรม “หลินเยว่... เรื่องงานเลี้ยงน้ำชาเมื่อวานที่ทำให้อาหารเป็นพิษ ทุกคนในจวนต่างรู้ว่าเจ้าเป็นผู้ดูแล หากเจ้าไม่พอใจที่เฟยเฟยกำลังจะได้แต่งเข้าตระกูลข้า ก็ควรตบตีข้าได้ แต่อย่าได้วางยาพิษในอาหารใส่ร้ายนางเช่นนี้เลย!” เสียงฮือฮาดังขึ้นถนัดหู ขุนนางฝ่ายศัตรูเริ่มฉวยโอกาสนี้รุมเร้า หลินเยว่แค่นยิ้มในใจ ‘เล่นบทเหยื่อเรียกคะแนนสงสารงั้นหรือ? มุกเดิมๆ ที่น่าเบื่อเหลือเกิน’ นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้หอม เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังก้องในความเงียบ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงในชุดสีหงส์เพลิงดูโดดเด่นและเยือกเย็น สายตาของนางกวาดมองไปรอบโถง ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของจ้าวหมิง “ท่านพี่เขย... ท่านพูดราวกับว่าเห็นข้าเป็นคนหยิบยื่นจอกพิษให้ด้วยตาของท่านเองเช่นนั้นแหละ” หลินเยว่สาวเท้าเข้าไปใกล้ช้าๆ ทุกก้าวที่เดินราวกับเหยียบย่ำลงบนความหวาดหวั่นของอีกฝ่าย “ในเมื่อท่านกล่าวหาข้าด้วยหลักฐานพยานที่ข้ายังไม่เห็น แม้แต่น้อย... เช่นนั้น ข้าก็คงต้องขอถามความเห็นจาก 'คนผู้นั้น' สักหน่อย” ฉับพลันนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารองครักษ์ดังขึ้นที่หน้าประตูโถง เฉินอ๋องมู่หรงเฟย ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้มลึกลับที่ไม่มีใครอ่านออก ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองไปยังจ้าวหมิงจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูดไปสามก้าว “เหตุใดจึงวุ่นวายกันนัก?” น้ำเสียงของเฉินอ๋องทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ “ข้าได้ข่าวว่ามีคนกล่าวหาว่าที่พระชายาของข้าว่าวางยาพิษ... ช่างเป็นข้อหาที่รุนแรงยิ่งนัก แต่บังเอิญเหลือเกินที่เมื่อครู่ข้าเพิ่งส่ง 'ของกำนัล' ชิ้นหนึ่งไปให้หัวหน้าพ่อครัวที่หลินเฟยเฟยเป็นคนว่าจ้าง” สีหน้าของหลินเฟยเฟยเปลี่ยนเป็นซีดเผือด นางตัวสั่นเทาจนแทบพยุงกายไม่ไหว “ข้า... ข้ามิรู้เรื่อง...” “เจ้ามิรู้เรื่อง แต่เจ้าเป็นคนคุมบัญชีรายจ่ายการจัดซื้อวัตถุดิบทั้งหมด” หลินเยว่เอ่ยแทรกขึ้น นางหยิบม้วนกระดาษฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “นี่คือบันทึกรายการจ่ายเงินของโรงเตี๊ยมที่เจ้าแอบไปติดต่อเมื่อสามวันก่อน ข้าเพียงแค่สงสัยว่า... คุณหนูผู้สูงศักดิ์เช่นเจ้า จะไปสั่งซื้อสมุนไพร 'ดอกไม้ปีศาจ' ไปเพื่อทำอาหารให้ใครรับประทานกัน?” ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วโถง จ้าวหมิงอ้าปากค้าง ส่วนเหล่าขุนนางที่เคยช่วยกันประณามหลินเยว่ต่างหุบปากสนิท หลินเยว่ไม่ได้โต้เถียง นางใช้เพียงหลักฐานที่นางแอบวางแผนให้คนไปขุดคุ้ยตั้งแต่วันที่รู้ตัวว่าถูกวางยาซ้อนแผน นางก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูของน้องสาวที่กำลังสั่นสะท้าน “เจ้าคิดว่าการวางแผนล้มข้าด้วยวิธีสกปรกจะทำให้เจ้าชนะงั้นหรือ? หึ... เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ข้าปล่อยให้เดินจนสุดกระดาน เพื่อให้เจ้าเผยไส้พุงเน่าๆ ของเจ้าออกมาให้ทุกคนเห็นชัดๆ ต่างหาก” หลินเยว่หันหลังกลับอย่างสง่างาม ไม่สนสายตาอาฆาตของจ้าวหมิงที่จ้องมองมา นางรู้ดีว่าศึกนี้เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น หากแต่ชัยชนะในวันนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ชื่อเสียงของหลินเฟยเฟยป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ทว่า... ในจังหวะที่หลินเยว่กำลังจะเดินออกจากโถงไปพร้อมกับเฉินอ๋อง เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของโถงรับรอง ร่างของบุรุษลึกลับในชุดสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวออกมาจากหลังม่าน ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากเงิน “ไม่เลว... สมกับที่เป็นหงส์ที่ข้าเฝ้าดูมานาน” บุรุษลึกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหลินเยว่ต้องชะงักฝีเท้า “แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า... คนที่วางยาเจ้า มีเพียงแค่หลินเฟยเฟยคนเดียว?” คำพูดนั้นทำให้หลินเยว่ต้องหันกลับไปมอง สายตาของนางปะทะกับสายตาเย็นชาของคนที่นางคิดว่าเป็นเพียงหมากในกระดานมาโดยตลอด! *** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและร่วมชำระแค้นไปกับหลินเยว่ในบทนี้ค่ะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านวางไม่ลงนะคะ!