ความลับของชาติกำเนิด

"ท่านจะบอกว่า... ป้ายหยกชิ้นนี้ ไม่ใช่ของตระกูลหลินอย่างนั้นหรือ?" หลินเยว่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในหอสมุดลับของจวนเฉินอ๋อง นิ้วเรียวยาวของนางลูบไล้ไปบนรอยสลักรูปหงส์อัคคีบนป้ายหยกสีเลือดที่นางดึงออกมาจากช่องลับในหีบสมบัติของมารดาผู้ล่วงลับ สายตาของนางไม่ได้จับจ้องที่ป้ายหยก แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของมู่หรงเฟยที่ยืนพิงผนังไม้กฤษณาอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน "ข้าไม่เคยโกหกเจ้า หลินเยว่" มู่หรงเฟยขยับกายเข้ามาใกล้ กลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ จากอาภรณ์ของเขาทำให้บรรยากาศดูบีบคั้นขึ้นไปอีก "ตราหงส์โลหิตนี้เป็นสัญลักษณ์ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับอาณาจักรที่ล่มสลายเมื่อสองร้อยปีก่อน ในแผ่นดินนี้ไม่มีใครมีสิทธิ์ถือครองมัน... นอกจากทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของราชวงศ์ที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์" หลินเยว่แค่นยิ้ม มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น "ทายาทราชวงศ์? ท่านกำลังจะบอกว่ามารดาที่ข้าเข้าใจว่าเป็นเพียงบุตรสาวคหบดีตกอับ แท้จริงแล้วคือกบฏที่แอบซ่อนตัวมาตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?" "หรืออาจจะยิ่งกว่านั้น" เฉินอ๋องลดเสียงลงต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ "หลินเฟยเฟยและจ้าวหมิงที่เจ้าจ้องจะล้างแค้น พวกมันเป็นเพียงหมากตัวเล็กๆ ที่หวังครองอำนาจโดยไม่รู้เลยว่า พวกมันกำลังตบตาปีศาจที่แท้จริงที่หนุนหลังตระกูลเจ้าอยู่" หัวใจของหลินเยว่กระตุกวูบ ความแค้นที่เคยเร่าร้อนอยู่ในอกบัดนี้เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง นางนึกถึงคืนที่หลินเฟยเฟยผลักนางตกหน้าผา คำพูดเยาะเย้ยที่ว่า 'นางเป็นเพียงเศษสวะที่ไม่ควรค่าแก่การเกิดมาในตระกูลสูงส่ง' บัดนี้ประโยคนั้นดูผิดแผกไปจากเดิม หากนางไม่มีค่าจริง เหตุใดผู้คนถึงต้องการกำจัดนางให้สิ้นซากเพียงเพราะตราหยกชิ้นเดียว? "ข้าต้องการความจริง ทั้งหมด" หลินเยว่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเฉินอ๋อง สายตาของนางเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดหวั่นหลงเหลืออยู่ "ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยเลือดเสมอ" มู่หรงเฟยหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนตัวอักษรหนึ่งคำลงบนกระดาษสาแล้วเลื่อนให้หญิงสาว "ไปที่วัดร้างหลังเขาจันทร์เสี้ยว คืนนี้... เจ้าจะพบกับ 'คนดูแล' ที่แม่เจ้าทิ้งเอาไว้ให้ ก่อนที่นางจะถูกวางยาพิษสังหาร" หลินเยว่คว้าจดหมายนั้นไว้แน่น นางรู้ดีว่าการเดินหมากครั้งนี้เสี่ยงเพียงใด หากนางก้าวพลาด นางจะไม่ใช่แค่สูญเสียโอกาสในการแก้แค้น แต่คือการสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล ทว่าในแววตาของนางกลับปรากฏประกายของความกระหายที่จะรู้แจ้ง นางไม่ใช่หมากตัวเดิมที่ให้ใครบงการอีกต่อไป นางคือหงส์เพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า แม้กระทั่งโชคชะตาที่ถูกขีดเขียนไว้ด้วยมือของคนอื่น เมื่อดวงจันทร์เคลื่อนคล้อยสู่กึ่งกลางท้องฟ้า หลินเยว่ในชุดผ้าไหมสีดำสนิทลอบออกจากจวนด้วยวิชาตัวเบาที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก ความมืดมิดในยามค่ำคืนไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับนาง แต่กลับเป็นเกราะคุ้มภัยชั้นดี ภายในวัดร้าง บรรยากาศอับชื้นส่งกลิ่นสาบสางของกาลเวลา หลินเยว่หยุดยืนอยู่หน้าเทวรูปพระโพธิสัตว์ที่ชำรุด นางสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ซ่อนอยู่หลังเงามืด "เจ้ามาช้าไปครึ่งก้านธูป" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับร่างของหญิงชราในชุดคลุมสีเทาที่ก้าวออกมา แววตาของนางดูเลื่อนลอยแต่แฝงด้วยอำนาจบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง "ข้ามาเพื่อหาคำตอบ ไม่ใช่เพื่อฟังคำตำหนิ" หลินเยว่ตอบกลับอย่างไม่ลดละ "ป้ายหยกนี้คืออะไร และทำไมตระกูลหลินถึงต้องสังหารมารดาของข้า" หญิงชราหัวเราะเสียงแหลม "สังหารมารดาเจ้า? เจ้าเด็กน้อย เจ้ายังไม่รู้อะไรเลย มารดาเจ้าไม่ได้ตายเพราะถูกสังหาร แต่นางตายเพราะ 'ทำพิธีสังเวยเลือด' เพื่อปกป้องพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้าต่างหาก!" หลินเยว่ชะงัก ลมหายใจของนางติดขัด "พลัง... พลังอะไร?" "พลังที่เหล่าขุนนางชั้นสูงและองค์จักรพรรดิหวาดกลัวมาตลอดนับร้อยปี พลังที่จะเปิดเผยความลับว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการรัฐประหารครั้งนั้น..." หญิงชราก้าวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของนางจนเห็นรอยแผลเป็นรูปกรงเล็บที่ลากยาวผ่านดวงตา ในวินาทีนั้นเอง เสียงธนูแหวกอากาศดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง! *ฉึก! ฉึก!* ลูกธนูปักลงบนพื้นไม้รอบตัวหลินเยว่ หญิงชราถูกกระสุนธนูอาบยาพิษเข้าที่หัวไหล่จนทรุดลงกับพื้น นางรีบคว้าข้อมือของหลินเยว่ไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลเกินกว่าคนแก่ทั่วไปจะทำได้ "ฟังให้ดี... หลินเยว่... คนที่ฆ่าพ่อแม่เจ้า... ไม่ใช่ใครที่ไหน..." หญิงชรากระอักเลือดออกมาจนเปรอะเปื้อนอาภรณ์ของหลินเยว่ ก่อนที่นางจะทันพูดจบ หัวลูกธนูดอกสุดท้ายก็พุ่งเข้าทะลุหน้าอกของนางอย่างแม่นยำ พร้อมกับร่างของบุรุษชุดดำนับสิบคนที่ทะยานลงมาจากหลังคา หลินเยว่เบิกตากว้าง เมื่อเห็นใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าที่เปิดผ้าคลุมหน้าออก... มันคือ 'จ้าวหมิง' ชายที่นางเคยรักและไว้ใจที่สุด พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ดูราวกับปีศาจร้าย "ในที่สุดก็เจอตัวเสียที... ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ที่ซ่อนอยู่ในคราบของขยะตระกูลหลิน" จ้าวหมิงหัวเราะร่าพลางยื่นมือมาข้างหน้า "ส่งตราหยกนั้นมาให้ข้า แล้วข้าจะยอมให้เจ้าตายอย่างสบายใจ... ในฐานะเมียเก็บที่ข้าเคยโปรดปรานอย่างไรล่ะ" หงส์เพลิงหวนคืนจะนำความยุติธรรมมาสู่ทุกคนด้วยมือของนางเอง แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ