ความช่วยเหลือจากเฉินอ๋อง

"ถ้าเจ้าคิดว่าการเอาชีวิตข้าไปสังเวยให้กับแผนสกปรกของพวกเจ้าจะทำให้หลินเฟยเฟยขึ้นเป็นชายาเอกได้อย่างสง่างาม... เจ้าก็คิดผิดแล้ว จ้าวหมิง" คมกระบี่เย็นเฉียบแนบชิดลำคอระหงของหลินเยว่ กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในตรอกมืดมิดไม่ได้ทำให้ดวงตาของนางสั่นคลอนแม้แต่น้อย นางมองบุรุษเบื้องหน้าที่ครั้งหนึ่งนางเคยโง่เขลาถึงขั้นมอบหัวใจให้ ด้วยแววตาที่เย้ยหยันราวกับมองสุนัขจรจัดตัวหนึ่ง "หุบปากเสียหลินเยว่! เจ้ามันก็แค่หมากที่หมดประโยชน์ ตระกูลหลินไม่ต้องการบุตรีผู้ไร้ค่าอย่างเจ้าอีกต่อไป การตายของเจ้าในคืนนี้จะเป็นเพียงข่าวลือว่าเจ้าหนีตามชายชู้... ไม่มีใครสงสัยความบริสุทธิ์ของเฟยเฟยหรอก" จ้าวหมิงแค่นยิ้ม มือที่ถือกระบี่สั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นและอำมหิต หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าทว่าก้องกังวานในความเงียบสงัด "ชายชู้หรือ? เจ้าช่างรังสรรค์นิยายน้ำเน่าได้เก่งกาจสมกับที่เป็นขยะเปียกในตระกูลจ้าวเสียจริง แต่เสียดายนะ... เจ้าลืมไปว่าหมาที่ขุดหลุมให้ผู้อื่น มักจะตกลงไปตายเองในหลุมที่ตัวเองขุด" สิ้นคำ หลินเยว่ไม่ได้หนี แต่นางกลับขยับกายเข้าหาคมกระบี่อย่างไม่เกรงกลัว จ้าวหมิงชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความคาดไม่ถึง ในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจปาดกระบี่ลงมานั้นเอง เสียงดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวก็ดังขึ้น แผ่วเบาทว่าหนักแน่นดุจเสียงพิพากษาจากนรก *ฉึก!* เข็มเงินเล่มเล็กพุ่งทะลุข้อมือของจ้าวหมิงอย่างแม่นยำจนกระบี่ร่วงหล่นลงพื้น จ้าวหมิงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก่อนจะทรุดกายลง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทราวกับรัตติกาลก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลินเยว่ เขาคือมู่หรงเฟย หรือ 'เฉินอ๋อง' ผู้ที่ใครต่างหวาดกลัว "ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้มือสกปรกของคนไร้ค่ามาแตะต้องเจ้า" เสียงของเฉินอ๋องทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศโดยรอบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง หลินเยว่ปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้ออย่างใจเย็น สายตานางไม่ได้มองจ้าวหมิงอีกเลย "ท่านมาเร็วเกินไปหน่อย หม่อมฉันกำลังจะต้อนมันให้คายหลักฐานสำคัญที่อยู่ในแขนเสื้อเสียหน่อยเชียว" "หลักฐานน่ะ ข้าให้คนไปค้นจากห้องนอนของแม่นางเฟยเรียบร้อยแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสกปรกมือกับเศษเดนพวกนี้" เฉินอ๋องปรายตามองจ้าวหมิงที่พยายามคลานหนีด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้หลินเยว่จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาจากกายของเขา "ท่าน... ท่านวางแผนไว้ก่อนแล้วหรือ?" หลินเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้ก้าวทันความคิดของนาง "ข้าเฝ้าดูเจ้ามานานพอที่จะรู้ว่าเจ้าจะทำอะไร" เฉินอ๋องขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของนาง กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก "แต่จำไว้หลินเยว่ ชีวิตของเจ้าเป็นของข้า... ไม่ใช่ของหมาข้างถนนพวกนี้ ที่สำคัญกว่านั้น... เจ้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นี้เพียงลำพังหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้หลินเยว่ชะงักไปทันที นางหันไปมองในเงามืดของตรอกอีกฝั่ง ที่ซึ่งเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังมุ่งหน้าเข้ามา "ท่านหมายความว่าอย่างไร?" "คนที่จ้าวหมิงจ้างมาไม่ได้มีแค่กลุ่มเดียว... ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวของเจ้าจะทำให้ 'ท่านพ่อ' ผู้แสนดีของเจ้า เริ่มระแวงขึ้นมาแล้วสินะ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ก็ล้อมรอบตรอกไว้จนมิด แสงคบเพลิงสว่างจ้าขึ้น เผยให้เห็นทหารองครักษ์ประจำตระกูลหลินที่นำโดย 'หลินเจี้ยน' บิดาที่นางเคยเทิดทูนเหนือหัว และข้างกายเขาคือหลินเฟยเฟยที่แสร้งบีบน้ำตาด้วยความเจ็บปวด "ท่านพี่! เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่กับเฉินอ๋องในยามวิกาลเช่นนี้... หรือที่ข่าวลือบอกว่าท่านคบชู้สู่ชายจะเป็นเรื่องจริง!" หลินเฟยเฟยตะโกนขึ้นด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความสะใจ เฉินอ๋องแค่นยิ้มมุมปาก เขาขยับกายไปยืนบังร่างของหลินเยว่ไว้อย่างอารักขา ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วชูขึ้นช้าๆ "ข่าวลือหรือ? ดูเหมือนว่าหลักฐานการสมคบคิดระหว่างตระกูลจ้าวและตระกูลหลินฉบับนี้... จะทำให้คืนนี้มีคนตายมากกว่าหนึ่งคนนะ" หลินเยว่จ้องมองจดหมายในมือของเฉินอ๋อง หัวใจของนางเต้นรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่จุดเริ่มต้นของการล้างแค้นได้ขยายวงกว้างออกไปเกินกว่าที่นางคาดไว้ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่หลินเจี้ยนกำลังจะพุ่งเข้ามาแย่งชิงจดหมาย เสียงประหลาดก็ดังขึ้นจากบนหลังคาเหนือศีรษะของทุกคน พร้อมกับเงาร่างของบุรุษลึกลับที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้ามาก่อนพุ่งตรงเข้ามาหาหลินเยว่ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ พร้อมกับมีดสั้นที่อาบไปด้วยยาพิษร้ายแรง! หงส์เพลิงหวนคืนจะอยู่เคียงข้างนักอ่านทุกคนเพื่อร่วมล้างแค้นไปพร้อมกันในตอนถัดไปนะคะ