ความโกรธของท่านพ่อ

"หลักฐานชิ้นนี้... ท่านพ่อคงไม่อยากให้มันกลายเป็นเรื่องฉาวโฉ่ในจวนตระกูลหลินใช่ไหมคะ?" เสียงของหลินเยว่ราบเรียบ ทว่าทรงพลังดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องหนังสือของท่านเจ้ากรมหลิน นางวางสมุดบัญชีรายจ่ายลับที่ได้มาจากการสืบสวนลงบนโต๊ะไม้ประดู่ขัดเงา แสงตะเกียงไหวน้อยๆ กระทบใบหน้าครึ่งซีกที่ดูสงบนิ่งแต่ซ่อนเร้นไว้ด้วยเพลิงแค้นที่โชติช่วง ท่านเจ้ากรมหลินขมวดคิ้วแน่น มือที่จับพู่กันเขียนอักษรสั่นระริก "เจ้าไปเอาของสิ่งนี้มาจากไหนหลินเยว่? นี่มันเรื่องใส่ร้ายป้ายสีอนุอี้กับเฟยเฟยชัดๆ!" "ท่านพ่อคะ..." หลินเยว่เดินเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนางบีบคั้นบรรยากาศให้ตึงเครียดขึ้น "ท่านยังไม่ทันได้เปิดอ่านด้วยซ้ำ แต่กลับออกตัวปกป้องคนที่ท่านเรียกว่า 'คนในครอบครัว' เพียงเพราะคำพูดหวานหูของนางหรือคะ? ท่านลืมไปแล้วหรือว่ามารดาผู้ล่วงลับของข้า ต้องจบชีวิตลงด้วยความเย็นชาของใคร" ขณะที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่าน ประตูก็ถูกผลักออกด้วยความร้อนรน หลินเฟยเฟยในชุดอาภรณ์สีขาวสะอาดตาดูงดงามราวกับเทพธิดา แต่ในดวงตาที่แสร้งบีบน้ำตานั้น หลินเยว่กลับมองเห็นความตื่นตระหนกที่พยายามปกปิดอย่างสุดความสามารถ "ท่านพ่อเจ้าคะ! ท่านพี่นาง... นางกำลังข่มขู่ท่านใช่หรือไม่?" หลินเฟยเฟยทรุดลงกอดขาผู้เป็นบิดา ใบหน้าเปรอะเปื้อนหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาได้ทันเวลาอย่างเหลือเชื่อ "ตั้งแต่กลับมา ท่านพี่ก็เอาแต่หาเรื่องข้ากับท่านแม่ ไม่ว่าจะเรื่องเครื่องประดับหรือเรื่องในจวน เฟยเฟยทนได้เสมอ แต่จะมาใส่ร้ายท่านแม่เรื่องโกงเงินกองกลางตระกูลเช่นนี้... ท่านพี่ช่างใจดำเกินไปแล้ว!" หลินเยว่แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่เสียดแทงถึงขั้วหัวใจ นางไม่พูดอะไรเพียงแค่หยิบสมุดบัญชีอีกเล่มหนึ่งออกมา แล้วดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ทันใดนั้น พ่อบ้านเฒ่าที่รับใช้ตระกูลหลินมานานหลายสิบปีก็เดินเข้ามาพร้อมกับชายฉกรรจ์ที่ดูท่าทางหวาดกลัว เขาคุกเข่าลงต่อหน้าท่านเจ้ากรม "นายท่าน... ข้าได้รับคำสั่งจากอนุอี้ให้ปลอมแปลงรายจ่ายในโรงนา เพื่อโยกย้ายเงินไปสมทบทุนให้ชายชู้ของนางที่เมืองหน้าด่าน หากไม่ทำ... นางขู่จะฆ่าลูกเมียของข้าพเจ้าขอรับ!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันดุจป่าช้า ท่านเจ้ากรมหลินหน้าเขียวคล้ำ มือหนาสั่นเทาหยิบสมุดบัญชีที่หลินเยว่เปิดค้างไว้ขึ้นมาดู ลายเซ็นกำกับและการประทับตราประจำตัวของอนุอี้ที่นางมักใช้แอบอ้างสิทธิ์ในการจัดการเรื่องการเงินปรากฏชัดเจนจนไม่อาจปฏิเสธได้ "เฟยเฟย..." เสียงของท่านเจ้ากรมแหบพร่าและสั่นสะท้าน "นี่หมายความว่าอย่างไร? เงินค่าสินเดิมของมารดาเยว่เอ๋อร์... เจ้าเอาไปให้ใคร?" หลินเฟยเฟยหน้าถอดสี ร่างกายที่เคยสง่างามสั่นเทาราวกับใบไม้ไทร "ท่านพ่อ... ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! มันเป็นแผนของท่านพี่ นางจ้างคนมาปรักปรำข้า ท่านต้องไม่หลงเชื่อคนใจอำมหิตเช่นนางนะคะ!" "นางใจอำมหิต หรือคนข้างกายท่านที่ชักนำหายนะมาสู่ตระกูลกันแน่คะท่านพ่อ?" หลินเยว่แทรกขึ้นมา น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ท่านลองเปิดดูหน้าสุดท้ายสิคะ บันทึกการส่งเงินก้อนล่าสุดไปที่ค่ายทหาร... นั่นคือเงินค่าจ้างที่นางจ่ายให้จ้าวหมิง เพื่อให้เขามาเป็นคู่หมั้นจอมปลอมคอยปั่นหัวข้าให้ตกต่ำอย่างไรล่ะคะ" ความจริงถูกกระชากออกมาจนเปลือยเปล่า ท่านเจ้ากรมหลินคำรามในลำคอด้วยความโกรธจัดจนโยนสมุดทิ้งลงพื้น "หลินเฟยเฟย! เจ้าทำแบบนี้กับตระกูลหลินได้อย่างไร!" ท่ามกลางความโกลาหลที่หลินเยว่สร้างขึ้น จู่ๆ หน้าต่างด้านหลังห้องก็เปิดออกพร้อมกับสายลมแรงที่พัดเข้ามาดับตะเกียงเกือบทั้งหมด ท่ามกลางความมืดมิด ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ฝ่ามือแกร่งของเขาแตะลงบนหัวไหล่ของหลินเยว่ก่อนจะกระซิบข้างหู "เจ้าทำได้ดีมากแม่เสือสาว... แต่สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ มันกำลังจะดึงเอา 'งูพิษ' ที่แท้จริงออกจากรูเร้นลับมาหาเจ้าแล้วนะ" หลินเยว่ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบตากับเฉินอ๋องที่แฝงตัวอยู่ในเงามืด และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลวงนับสิบคนก็ดังสนั่นมาจากทางเดินหน้าห้อง พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "มีพระราชโองการด่วน! อนุอี้และบุตรสาวหลินเฟยเฟย ถูกกล่าวหาว่าแอบอ้างราชวงศ์ทุจริตเงินแผ่นดิน... ใครก็ตามที่ให้ที่พักพิงแก่คนผิด จะต้องโทษประหารทั้งตระกูล!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการทวงคืนความแค้นในครั้งนี้นะคะ