พันธมิตรที่ไม่คาดฝัน

"หากท่านคิดจะใช้ข้าเป็นหมากบนกระดานนี้เพียงเพื่อแก้แค้นเรื่องส่วนตัว ท่านคงมองคนผิดแล้ว เฉินอ๋อง" หลินเยว่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก นางวางจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระดาษกระทบผิวไม้เบาราวกับเสียงพินที่ขาดสะบั้น แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของคนทั้งคู่ มู่หรงเฟย หรือเฉินอ๋อง ผู้ที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรงในความโหดเหี้ยม กลับไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง เขากลับคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นเยียบของหญิงสาวตรงหน้า ราวกับกำลังค้นหาเศษเสี้ยวของความพ่ายแพ้ที่ไม่มีวันปรากฏออกมา "หมากบนกระดานงั้นหรือ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจ "เยว่เอ๋อร์ เจ้าเข้าใจผิดไปมาก ข้าไม่ได้มองเจ้าเป็นหมาก แต่ข้ามองเจ้าเป็น 'พันธมิตร' ที่เหมาะสมที่สุดในการรื้อถอนวังหลวงที่กำลังเน่าเฟะแห่งนี้ต่างหาก จดหมายฉบับนี้... ถ้ามันถึงมือฝ่าบาทได้ทันเวลา ข้าเชื่อว่าหลินเฟยเฟยคงไม่มีโอกาสได้สวมชุดมงคลในงานพิธีอภิเษกหรอกนะ" หลินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเย็นชาในแววตาสั่นคลอนเพียงวูบเดียว ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม นางรู้ดีว่าจดหมายในมือคือหลักฐานการทุจริตและการติดสินบนขุนนางของสกุลหลินที่เชื่อมโยงไปถึงจ้าวหมิง และหากนางเลือกที่จะเดินหมากนี้ไปพร้อมกับเขา นางก็จะตกเป็นเป้าหมายของทั้งวังหลวงโดยทันที "ท่านต้องการอะไรจากการทรยศสกุลตนเองและคนรักเก่าของข้า" นางถาม เสียงเรียบแต่ทว่าเฉียบขาด "ความยุติธรรมที่ล่าช้าเกินไปน่ะ" มู่หรงเฟยโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้หลินเยว่ต้องกลั้นหายใจ "เจ้าอยากทำลายพวกมันให้สิ้นซาก ข้าเองก็ต้องการกำจัดพวกเหลือบไรที่กัดกินบัลลังก์ของพี่ชายข้า เราต่างมีจุดมุ่งหมายเดียวกันไม่ใช่หรือ?" หลินเยว่ไม่ตอบในทันที นางหมุนแหวนหยกบนนิ้วชี้อย่างใช้ความคิด ภายในสมองของนางกำลังคำนวณความเสี่ยงอย่างรวดเร็ว หากนางร่วมมือกับเฉินอ๋อง นางจะเข้าถึงข่าวสารภายในวังได้โดยตรง แต่หากพลาดพลั้ง... นางอาจถูกฝังไปพร้อมกับซากปรักหักพังของสกุลหลินก่อนจะทันได้ล้างแค้น "ข้าต้องการอำนาจในการแทรกซึมเข้าตำหนักใน" หลินเยว่เอ่ยข้อเสนอพลางจ้องเขม็ง "และข้าต้องการให้ท่านเบี่ยงเบนความสนใจของจ้าวหมิงในงานเลี้ยงล่าสัตว์สัปดาห์หน้า" "ข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่านัก" มู่หรงเฟยขยิบตาให้ประหนึ่งเด็กหนุ่มขี้เล่น แต่แววตานั้นกลับแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอกจำศีล "ข้าจะส่งรายชื่อขุนนางที่คอยหนุนหลังจ้าวหมิงให้เจ้าทั้งหมดภายในคืนนี้ ส่วนเรื่องงานเลี้ยง... ข้ามีแผนการที่น่าสนุกกว่านั้น เตรียมชุดของเจ้าให้พร้อมเถอะ เพราะหลังจากสัปดาห์หน้าเป็นต้นไป วังหลวงจะไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะเดินย่ำเหยียบได้อย่างสงบสุขอีกต่อไป" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายของแผนการที่ถูกวางหมากไว้อย่างเป็นระบบ หลินเยว่ลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตู แต่นางก็หยุดชะงักลงเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของมู่หรงเฟยที่แผ่วเบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "อย่าได้ประมาทหลินเฟยเฟยเชียว... เพราะนางไม่ได้มีแค่แผนการ แต่นางมี 'สิ่งของ' ที่แม้แต่ข้ายังไม่อยากจะเชื่อว่ามันอยู่ในมือของสตรีพรรค์นั้น" คำพูดนั้นทำให้ฝ่ามือของหลินเยว่กำแน่น ความสงสัยพุ่งพล่านอยู่ในอก นางไม่รั้งรอที่จะถามต่อ เพราะนางรู้ดีว่าถึงถามไป ชายผู้นี้ก็คงไม่ตอบจนกว่าเวลาจะมาถึง นางก้าวออกไปจากห้องลับ กลับสู่ความมืดมิดของระเบียงทางเดินในจวน แต่ทว่าเมื่อก้าวออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าว ความเงียบยามค่ำคืนกลับถูกรบกวนด้วยเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย เงาร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนรออยู่ใต้ต้นดอกเหมยที่กำลังผลิบาน แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าขาวผ่องที่ประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยของ 'หลินเฟยเฟย' "พี่หญิง... ท่านมาทำอะไรที่เรือนรับรองของท่านอ๋องดึกดื่นเช่นนี้หรือเจ้าคะ?" เฟยเฟยเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความสงสัยที่ปนไปกับความริษยาอย่างปิดไม่มิด "หรือว่าจดหมายที่หายไปจากห้องหนังสือของท่านพ่อ... จะมาอยู่ในมือของพี่หญิงกันนะ?" หลินเยว่หยุดนิ่ง หัวใจเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง แม้จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด แต่นางกลับรู้สึกถึงความสะใจที่กำลังจะระเบิดออกมา นางคลี่ยิ้มตอบ... รอยยิ้มที่ทำให้หลินเฟยเฟยต้องชะงักถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "เจ้าอยากรู้หรือว่าจดหมายฉบับนั้นอยู่ที่ใด?" หลินเยว่ก้าวเข้าหาช้าๆ แววตาของนางฉายแววอาฆาตที่ถูกกดทับมานานนับภพชาติ "งั้นเจ้าก็จงรอดูเถอะ ว่าคนที่เจ้าเคยเหยียบย่ำ จะส่งเจ้าลงนรกในคืนวันแต่งงานของเจ้าอย่างไร" ยังไม่ทันที่หลินเฟยเฟยจะได้เอ่ยตอบ เสียงฝีเท้าของทหารรักษาการณ์ก็ดังแทรกเข้ามาอย่างผิดปกติ พร้อมกับร่างของจ้าวหมิงที่เดินก้าวเข้ามาในสวนด้วยสีหน้าถมึงทึง เขามองสลับระหว่างหลินเยว่และเฟยเฟยด้วยแววตาที่สับสนและกังวลอย่างเห็นได้ชัด ในมือของเขาถือม้วนเอกสารที่ประทับตราลับของราชสำนัก ซึ่งดูเหมือนว่า... มันจะเป็นหมายจับที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะนำมาให้ใครเห็นที่นี่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการทวงคืนความแค้นในครั้งนี้นะคะ